Dziś odcinek z cyklu: szefowie-wrogowie, czyli jak zatruć życie, a przynajmniej utrudnić pracę swojej asystentce. Z przymrużeniem oka, oczywiście. Jak już wspomniałam, przez lata stałam po tej asystenckiej stronie barykady. Miałam wielu szefów, jeszcze więcej klientów i dziesiątki, jak nie setki osób, które mniej lub bardziej rościły sobie prawo do dysponowania moim czasem. Każdym. Także tym wolnym. Czasem również tym w nocy. SMS-y o dziwnej porze, domaganie się odpowiedzi w weekendy, foch, że nie chcę się spotkać w niedzielę, by obgadać biznes, maile o czwartej nad ranem… to była całkowita norma. Mea culpa. Trochę ich do tego przyzwyczaiłam, o czym za chwilę. 

Jakiś czas później sama zaczęłam zatrudniać podwykonawców. I pomna tego, co przeszkadza mi najbardziej w byciu bierną stroną delegowania, starałam się nie popełnić tych błędów. Nie zawsze mi to wychodziło, przyznaję z ręką na sercu. Dlatego tym bardziej wiem, że warto się postarać, by druga strona miło wspominała współpracę z Tobą. Ale do brzegu…

Wolisz słuchać niż czytać? Zapraszam!

akiś czas temu nagrałam podcast dla przedsiębiorców. Opowiedziałam w nim o 13 grzechach głównych, które mogą sprawić, że żadna asystentka (i podwykonawca też), nie będą chcieli z klientem rozmawiać. Od tego czasu minęło kilka miesięcy, a ja wciąż słucham o tym, że niektóre przyzwyczajenia klientów ciężko zmienić. Wiem o tym niestety doskonale. Tym trudniej, jeśli a) nie jesteś świadom błędów, które popełniasz; b) nie zależy Ci na ich zmianie. A tak po prawdzie powinno zależeć, bo dzięki temu możesz ułatwić życie innym i sprawić, że chętniej będą chcieli realizować projekty wspólnie z Tobą.

Dziś zatem opowiem o 7 błędach w delegowaniu zadań, które popełniają przedsiębiorcy. Na koniec tego odcinka wspomnę natomiast o drastycznym środku zaradczym, który musiałam wprowadzić, by zyskać trochę oddechu i spokoju ducha. Gotowa? To zaczynamy.

#1 KLIENT-HELIKOPTER JEST GORSZY NIŻ RODZIC-HELIKOPTER

Nie wiem, czy słyszałaś o pojęciu rodzica-helikoptera. To taki rodzaj rodzicielstwa, który nie pozwala nam spuścić dziecka na moment z oka. Nawet jeśli ma ono już czterdzieści lat i potrafi całkiem sprawnie samo podciągać spodenki. Niestety niektórzy klienci przenoszą ten rodzaj troski na zatrudnianych przez siebie podwykonawców. Jednym zdaniem: zlecają, a potem wiszą nad delikwentem, co chwilę wrzucając dobre rady, sprawdzając, co zostało zrobione, dopytując i nie dając przestrzeni na wykonanie zadania.

Na Thora! Zatrudniasz specjalistę! Serio. Przekazałaś zadanie, ustaliłaś procedurę (bo ustaliłaś, prawda?) i sposób raportowania, daj drugiej stronie w spokoju wywiązać się ze zobowiązania. Inaczej to, że ucieknie od Ciebie z krzykiem, jest więcej niż pewne. Klientom-helikopterom poświęciłam zresztą cały rozdział mojej książki „Zrobiłam biznes i co dalej”. Polecam ku przestrodze.

#2 DELEGOWANIE ZADAŃ TO NIE ZABAWA W CZAT NA GADU-GADU

Nic chyba nie irytuje bardziej niż zwyczaj traktowania maila jak czatu. Chcesz oddelegować zadanie? Skup się! Spisz w JEDNYM mailu wszystkie wytyczne, informacje, niezbędne linki, hasła, wskazówki, grafiki i wyślij to do swojego podwykonawcy. Dosyłanie co chwilę nowych informacji „bo coś Ci się jeszcze przypomniało”, a już nie daj Thor pięcioma kanałami, sprawi, że zadanie będzie rozpoczynane 1000 razy, a Zleceniobiorca w końcu zwariuje ze szczęścia i nadmiaru informacji. A dodatkowo nie będzie miał w ogóle pewności, która wersja zlecenia jest właściwa i czy może już zaczynać pracę, czy może jeszcze coś Ci się przypomni.

Jeden mail. Może być długi jak tasiemiec, ciężki jak hipopotam, ale niech będzie jeden. Potrzebujesz coś uzupełnić? Zrób to tym samym kanałem (chyba że wcześniej ustalicie to inaczej).

#3 ZASADY SĄ PO TO, ŻEBY JE ŁAMAĆ

Być może, ale reguła ta nie dotyczy zlecania zadań. Jeśli poczynisz ze swoją asystentką, z podwykonawcą jakieś ustalenia, trzymaj się ich. Zlecasz mailem? Nie wysyłaj informacji za każdym razem innym kanałem. Nie wiadomo, który potem traktować serio. 

Twoja asystentka nie pracuje w weekendy? Poinformowała Cię o tym wcześniej? Uszanuj to! Nie zasypuj jej skrzynki mailowej, nie bombarduj na Messengerze, What’s Appie czy sms-em. Jestem w 100% przekonana, że zobaczy Twoją wiadomość, siadając do pracy i na nią odpowie. Przypominając jej w kółko, że wysłałaś maila, a potem jeszcze wiadomość, a w ogóle to jest to już kolejny SMS i zero odpowiedzi, zniechęcisz ją do siebie. I wzorem pań urzędniczek wciśnie teczkę z Twoją sprawą pod cały stosik zaległych wiadomości 😉

Na początku współpracy ustalcie zasady. I niech każdy z Was się ich trzyma. Możesz mi wierzyć, będzie się przyjemniej pracowało.

#4 TWÓJ GŁOS BRZMI ZNAJOMO

Od jakiegoś czasu obserwuję jeden bardzo niepokojący trend – nagrywania na Messengerze wiadomości, by przekazać zlecenie. Rozumiem pokusę. Nagranie wiadomości głosowej jak na dyktafonie jest wygodne. Możesz to zrobić, nawet jadąc samochodem. Jest jednak wygodne wyłącznie dla Ciebie. Druga strona nie ma już wcale tak lekko.

Po pierwsze, wiadomości na Messengerze się gubią. Serio. Można je przeoczyć. Można przypadkowo otworzyć i o nich potem zapomnieć, bo już będą „odhaczone”. Po drugie, te nagrane głosowo są totalnie niewyszukiwane! Co mam na myśli? Bywa, że w trakcie wykonywania zadania chce się wrócić do jakiejś wskazówki czy informacji. Kiedy masz zwyczaj nagrywania wiadomości głosowych, pamiętaj, że druga strona traci potem mnóstwo (!) czasu na odszukanie tej informacji. I nie zawsze masz pewność, że ją znajdzie. Serio-serio.

Jeśli więc zlecasz ważne zadanie – zrób to mailowo. I tekstem pisanym. Ułatwisz życie innym.

#5 STRATEGIA? CZY TO W OGÓLE JEST JAKAŚ STRATEGIA?

Zlecasz zadanie. Ustalasz plan działania. A druga strona przechodzi do realizacji. Po czym… zmieniasz zdanie. I tydzień później przesyłasz nowy plan. A po kilku dniach kolejny. Wycofujesz się z zadań, zasypujesz nowymi, masz pretensje, że czegoś nie ma… generujesz chaos!

Stop. Zastanów się, czy gdyby ktoś Tobie tak zlecał, umiałabyś się w tym odnaleźć? Ja wiem, że kreatywne umysły myślą wielotorowo. I to jest piękne! Ale od czasu do czasu warto poskromić tę galopadę myśli i doprowadzić coś do końca. Serio!

A przynajmniej poczekać z oddelegowaniem, aż pomysł ułoży Ci się w głowie. Nie ma nic gorszego dla powodzenia projektu, jak jego twórca, działający w totalnym chaosie. Potrzebujesz burzy mózgów? Nie deleguj! Zastanów się, zderz swój pomysł, powiedz o nim na głos, przedyskutuj. A dopiero potem wprowadź w życie.

#6 PROCEDURY NIE SĄ PO TO, BY UTRUDNIĆ CI ŻYCIE

Wiem, są nudne do bólu.

Wiem, nikomu nie chce się ich tworzyć. Lepiej działać z myślą „jakoś to będzie”.

A jednak… bardzo ułatwiają życie! Wszystkim.

Wyobraź sobie, że wprowadzasz nową osobę do zespołu. Czy nie lepiej byłoby odesłać ją do gotowego dokumentu, zamiast spędzać wiele godzin na wdrażaniu i tłumaczeniu zadań w kółko od podstaw?

A jeśli podwykonawcy w Twojej firmie się zmieniają. I ciągle trzeba wprowadzać kogoś nowego? Tracisz na tym swój cenny czas! Czas, w którym mogłabyś zdobyć nowe intratne zlecenie czy zrealizować ciekawy projekt.

Przemyśl to 🙂

#7 MOJE MYŚLI SĄ TAJNE PRZEZ POUFNE

Osoba, z którą pracujesz, ma za zadanie wspierać Cię w codziennych działaniach. Jak ma to zrobić, jeśli nie przekazujesz jej ważnych informacji? Nie podzielisz się terminem urlopu, prowadzonego webinaru czy pomysłu na nowy produkt. A potem nagle żądasz od niej 100% dostępności, ponieważ przez 2 miesiące będziesz robić launch nowego produktu. Launch, o którym wiedziałaś już od pół roku, ale… jakoś zapomniałaś wspomnieć.

Jeśli chcesz wsparcia innych osób, musisz zacząć wymagać najpierw od siebie. Przyjrzyj się swojemu stylowi delegowania. Czy któryś z powyższych grzeszków nie dotyczy też Ciebie? Czy Twoja prawa ręka nie sygnalizowała Ci czasem, że coś jest nie tak? A jeśli nie, to kiedy ostatnio rozmawiałaś z nią o tym, jak Wam się razem pracuje?

Może to już czas?

PROGRAM NAPRAWCZY – NIE CZEKAJ, AŻ TWOJA ASYSTENTKA GO WDROŻY

Na początku odcinka obiecałam Ci powiedzieć o pewnym drastycznym programie naprawczym, który wdrożyłam. Przez pierwsze miesiące pracy przyzwyczaiłam niestety moich klientów do tego, że jestem dla nich dostępna zawsze i wszędzie. To był błąd, ponieważ straciłam cały czas wolny. Pracowałam z wieloma osobami. Część z nich na weekend wyłączała komputery, część niestety wręcz przeciwnie. Zasypywała mnie wiadomościami, smsami, informacjami na messengerze. I oczekiwała odpowiedzi. A nawet jeśli nie, ja czułam przymus odpowiadania. Było to dla mnie bardzo stresujące. 

Wyobraź sobie. Niedziela. Godzina 13. A ja zaczynam dostawać informacje. Jedna po drugiej. Klientka domaga się potwierdzenia i odpowiedzi, czy w poniedziałek bladym świtem dostanie zadanie. Rzucałam wszystko i siadałam do kompa. Ale poziom irytacji rósł. Aż w końcu powiedziałam: DOŚĆ! (sobie przede wszystkim). 

Najpierw wyjaśniłam, że nie pracuję w weekendy (teraz zawsze o tym informuję na początku współpracy). A gdy to nie pomogło, przestałam zaglądać do telefonu. By nie czuć pokusy zrobienia zadania. Niestety w kilku przypadkach termin nie został dotrzymany – fizycznie nie było takiej możliwości. Tak, klientka nauczyła się delegować wcześniej, a nie na ostatnią chwilę. 

Tak, musisz w takich sytuacjach liczyć się z tym, że stracisz klienta. Tylko… czy na pewno chcesz pracować z kimś, kto nie szanuje Twojego czasu?

Z tą myślą Cię zostawiam…

Dziękuję Ci, że poświęciłaś swój czas na przeczytanie i/lub przesłuchanie tego tekstu. Jeśli interesuje Cię freelance, zamiana etatu na własną działalność, skuteczny home office i skalowanie biznesu – pozostańmy w kontakcie:

Odwiedź moją stronę www.karolinabrzuchalska.pl.

Polub mój fanpage na FB.

Obserwuj mój profil na Instagramie.

I na LinkedIn.

Bardzo polecam Ci też moje podcasty: Co we freelansie piszczy, Jak dobrze zacząć oraz Freelance bez cenzury.

Jeśli masz jakieś pytania, zawsze możesz też do mnie napisać >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina

W tym odcinku podcastu chciałabym zmierzyć się z tematem, który od jakiegoś czasu bardzo mnie nurtuje – oczekiwań przedsiębiorców względem ich wirtualnych prawych rąk. Z niepokojem bowiem obserwuję ogłoszenia, które coraz częściej pojawiają się w sieci. A jeszcze większą konsternacją napawa mnie las rąk pod takimi ogłoszeniami. Zacznijmy jednak od początku. Kim jest, a kim nie jest wirtualna asystentka i co może dla Ciebie zrobić.

Wolisz słuchać niż czytać? Zapraszam!

We wstępie do tego odcinka wspomniałam o biznesowym zakręcie, na którym znalazłam się kilka miesięcy temu. To był taki moment, w którym zupełnie nie wiedziałam, co mam robić dalej. Rozwijać agencję wirtualnych asystentek, zatrudniać coraz więcej osób, szukać zleceń i rosnąć, czy może postawić na rozwój marki osobistej, szkolenia, treningi, mentoring. Gdzie w tym wszystkim znaleźć czas na działania dla klientów, zarządzanie projektami itp.? Jednym zdaniem: co robić dalej, w którym kierunku iść?

Idę o zakład, że wielu przedsiębiorców ma takie rozkminy. I nie wyciągam tej pewności z kapelusza. Rozmawiam i obserwuję na co dzień wiele osób, które prowadzą własne firmy. Jednoosobowe działalności, spółki itp. Ich wątpliwości mają jeden wspólny mianownik: co dalej? Tyle tylko, że radzą sobie z tym pytaniem na różne sposoby. I tu dochodzimy do clue dzisiejszego odcinka… roli wirtualnej asystentki w firmie.

KIM JEST, A KIM NIE JEST WIRTUALNA ASYSTENTKA

Kiedy już tak sobie stałam na tym biznesowym zakręcie, rozglądając się to w prawo, to w lewo i mając nadzieję, że nie wyjedzie zza niego rozpędzona ciężarówka, pomyślałam, że idealnym sposobem na rozwianie wątpliwości byłaby rozmowa z drugim przedsiębiorcą. Pogadanie o tym, jak on prowadzi swoją firmę, czy też ma podobne wątpliwości, jak sobie z nimi radzi… 

Do głowy jednak nie przyszło mi, by w tym celu zatrudniać… wirtualną asystentkę. Tymczasem w coraz większej liczbie ogłoszeń o pracy dla wirtualnych wszechogarniaczek pojawia się enigmatyczny punkt: „możliwość przegadania swoich pomysłów i strategii”. I z jednej strony rozumiem, skąd bierze się taka potrzeba, z drugiej jednak budzą się we mnie wątpliwości. Czy aby na pewno wirtualna asystentka jest odpowiednią osobą do takiego zadania? Być może nawet ma odpowiednie kompetencje. W końcu sama jest przedsiębiorczynią, prowadzi firmę, też mierzy się z podobnymi tematami. Z drugiej… czy w takim układzie, zakładając, że podejmie się takiego zdania, powinna rozliczać się po stawce asystenckiej?

Wiem, zasiałam w Twojej głowie teraz ziarenko niepewności. Mam tego świadomość. Jeśli pracujesz jako wirtualna asystentka, możesz zastanawiać się nad kilkoma rzeczami. Po pierwsze, czy masz odpowiednie kwalifikacje do tego, by doradzać swoim klientom w zakresie strategii biznesu? Mimo wielu lat spędzonych na prowadzeniu własnej firmy staram się tego nie robić. Dlaczego? Bo nie czuję, by była to moja najmocniejsza strona. Owszem, umiem łączyć kropki, widzę wiele rzeczy, mam w końcu długie miesiące pracy za sobą i wiele lat doświadczeń, ale… nie jestem strategiem. Jeśli więc klient pyta o możliwość przegadania strategii, odpowiadam: Tak, możemy porozmawiać. Jeśli jednak potrzebujesz ułożenia klocków, polecam te strateżki… I tu zazwyczaj pada kilka nazwisk.

Moim zdaniem wirtualna asystentka nie jest osobą, która będzie za Ciebie układała strategię Twojej firmy. Kropka. 

Jest Twoim wsparciem, prawą ręką, wszechogarniaczką, łapaczką pogubionych nitek, organizatorką, strażniczką kalendarza… jeśli jednak ma być strateżką, powinna otrzymywać stosowne wynagrodzenie. I nie mówić o sobie asystentka.

WIRTUALNA ASYSTENTKA NIE POPROWADZI ZA CIEBIE FIRMY

Chociaż mogłaby. Ma ku temu wszelkie kwalifikacje. W końcu prowadzi już własną, to wie, jak to się robi. 

Bardzo często wyobrażenia klientów o pracy z wirtualną asystentką wykraczają daleko poza wsparcie w prowadzeniu firmy. Zdarzały mi się rozmowy z potencjalnymi klientami, którzy na pytanie o ich oczekiwania względem współpracy z wirtualną asystentką, odpowiadali: Ma mi pomóc rozkręcić biznes. I to jest OK, o ile chodzi tylko o POMOC. A nie poprowadzenie całej działalności. 

Zdarza się, że na rozmowę o potencjalnej współpracy przychodzi osoba, która ma kilka działalności. Albo działa w kilku branżach/obszarach. I oczekuje od prawej ręki, by jedną z tych gałęzi pielęgnowała i rozwijała jak swoją. Wymyślała nowe pomysły, aktywności, działania. Oddelegowanie pewnego zakresu działań (np. prowadzenia mediów społecznościowych) nie zwalnia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za nie. To w końcu on jest twarzą swojego biznesu. I to jemu najbardziej powinno zależeć na tym, by ten biznes się kręcił. Wirtualna asystentka jest wsparciem, ale mózgiem całej operacji jest klient. 

Dlatego jeśli współpracujesz z wirtualną asystentką i oczekujesz, by przejęła za Ciebie część obowiązków, nie pozostawiaj jej z tym całkowicie samej. To Ty, nikt inny, znasz swój biznes od podszewki. To Ty wiesz, co w nim działa, a co nie (a przynajmniej powinieneś). To w końcu Ty jesteś za niego odpowiedzialny. Nie wirtualna asystentka. Ona wykonuje zlecone jej zadania. Odpowiedzialność za powodzenie biznesu ponosisz jednak Ty.

A jeśli droga słuchaczko jesteś wirtualną asystentką i masz klienta o podobnych wymaganiach, zastanów się nad dwiema rzeczami: czy chcesz wykonywać zadania w taki sposób? I czy otrzymujesz za nie odpowiednie wynagrodzenie.

Wirtualna asystentka nie jest osobą, która poprowadzi firmę za klienta. Byłoby to niezwykle wygodne! Ale niestety tak nie jest. Zakładając firmę, trzeba liczyć się z odpowiedzialnością, która na nas ciąży. A jest nią między innymi prowadzenie, utrzymanie i powodzenie firmy. Zatrudnienie wirtualnej asystentki i zrzucenie na niej odpowiedzialności nie jest rozwiązaniem. Plus… ciężko mieć pretensje do kogoś o to, że Twój biznes się nie rozwija… zwłaszcza jeśli o niego nie dbasz. 

PO CO ZATRUDNIAĆ WIRTUALNĄ ASYSTENTKĘ?

Zatrudnienie wirtualnej asystentki ma zasadniczo dwa cele: odciążenie w codziennej działalności i skalowanie firmy. Nie da się rosnąć bez inwestycji we wsparcie, w ludzi, w sprzęt, w technologie, w programy, w siebie. 

Czego nie ma na celu? Porzucenia firmy. Zrzucenia odpowiedzialności za nią na drugą osobę. Spełnienia nierealnych oczekiwań, że teraz nic nie trzeba będzie robić, bo ktoś zrobi to za nas. Nie. To tak nie działa!

Dzięki wirtualnej asystentce można naprawdę wznieść swoją firmę na wyżyny. Trzeba jednak pamiętać, że to wciąż jest nasza firma. Jak nasze dziecko. To my i tylko my jesteśmy za nią odpowiedzialni.

Jestem bardzo ciekawa, jakie jest Twoje zdanie na ten temat. Czy wirtualna asystentka powinna być człowiekiem od wszystkiego? A jeśli tak, to na jakich warunkach?

Dziękuję Ci, że poświęciłaś swój czas na przeczytanie i/lub przesłuchanie tego tekstu. Jeśli interesuje Cię freelance, zamiana etatu na własną działalność, skuteczny home office i skalowanie biznesu – pozostańmy w kontakcie:

Odwiedź moją stronę www.karolinabrzuchalska.pl.

Polub mój fanpage na FB.

Obserwuj mój profil na Instagramie.

I na LinkedIn.

Bardzo polecam Ci też moje podcasty: Co we freelansie piszczy, Jak dobrze zacząć oraz Freelance bez cenzury.

Jeśli masz jakieś pytania, zawsze możesz też do mnie napisać >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina

Prowadzisz biznes, klientów przybywa, rośnie zakres Twoich usług i produktów… Jesteś dumna z tego, że tak świetnie sobie radzisz, ale coś zaczyna Cię uwierać. Nie masz wolnych wieczorów, weekendy kurczą się w dziwny sposób. Nie tak to miało wyglądać! A może nadszedł już czas na rozbudowę zespołu? Posłuchaj fragmentu książki „Don’t stop me now, czyli zrobiłam biznes i co dalej?” i zadecyduj, czy potrzebujesz wsparcia Wirtualnej Asystentki.

Jeśli wolisz wersję słuchaną, zapraszam:

Z ambitnymi biznesami zawsze jest tak samo. Ich właściciele wciąż dążą do rozwoju. Firma, która stoi w miejscu, bardzo często wypada z rynku. Prowadzisz własną działalność? Zapewne wiesz, o czym mówię.

O tym wiedzą tylko najlepsi w branży!

smacap_Bright

Podobno najlepsi w branży, niezależnie od tego, jaka ona jest, wstają skoro świt i pracują jak mrówki. Nie w głowie im spoczywania na laurach, o nie. Oni mają misję i chcą działać — to jest ich siła napędowa. Wyróżnia ich jednak coś jeszcze. Bardzo szybko zdają sobie sprawę z tego, że sami daleko nie zajdą.

Mówi się, że zatrudniać wsparcie należy wtedy, kiedy jeszcze masz moce przerobowe, by dobrze wybrać. Dziś zapraszam Cię do wysłuchania fragmentu mojej drugiej książki „Don’t stop me now, czyli zrobiłam biznes i co dalej?„, z którego dowiesz się, czy potrzebujesz wsparcia i jakie możesz otrzymać.

Jeśli po wysłuchaniu tego fragmentu stwierdzisz, że chcesz więcej, wskakuj do sklepu >>

To nie jest wyłącznie poradnik!

Zanim jednak przejdziemy do słuchania (tym razem wersja audio jest obowiązkowa!), chciałabym dodać kilka zdań tytułem wprowadzenia. Obie moje książki, „Rzuciłam pracę i co dalej, czyli jak zostać najlepszą Wirtualną Asystentką w branży i nie zwariować?” oraz „Don’t stop me now, czyli zrobiłam biznes i co dalej?” to poradniki biznesowe. Ale nie tylko.

Każdy rozdział w jednej i drugiej książce stanowi odrębną część, połączoną jedną historią — losów Katarzyny, nieco postrzelonej przedsiębiorczyni, która, tak jak wiele z nas, usiłuje odnaleźć się w biznesowym świecie.

W każdym rozdziale zatem znajdziesz case (w formie powieści) z życia przedsiębiorcy, a także rozdział merytoryczny omawianego problemu oraz zadanie do wykonania, które pomoże Ci uporządkować wiadomości i przejść do działania.

Na końcu książki „Don’t stop me now…” znajduje się natomiast lista pytań i odpowiedzi na autentyczne wątpliwości, które często wyrażają w konsultacjach ze mną przedsiębiorcy.

Nie przedłużając już dłużej… klikaj, posłuchaj i zadecyduj, czy to już nadszedł TEN czas. 🙂

Dziękuję Ci, że poświęciłaś swój czas na przeczytanie i/lub przesłuchanie tego tekstu. Jeśli interesuje Cię praca Wirtualnej Asystentki, praca na freelansie, skuteczny home office i skalowanie biznesu – pozostańmy w kontakcie:

Polub mój fanpage na FB

Obserwuj mój profil na Instagramie

I na LinkedIn też 

Zawsze też możesz do mnie napisać, jeśli masz jakieś pytanie >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina

Jeśli wolisz wersję do słuchania, znajdziesz ją tutaj:

Nie znam przedsiębiorcy, który nie popełniłby w swojej karierze żadnego błędy. Nie znam nawet takiego człowieka, bo zwyczajnie nie ma ludzi nieomylnych. Pytanie tylko, co z tym błędem potem zrobimy. Swoją drogą bardzo nie lubię słowa błąd. Jeszcze gorsze od niego jest słowo porażka. Tak naprawdę, to najbardziej lubię myśleć o tych „potknięciach”, jako o lekcjach, z których powinnam wyciągnąć wnioski. No i choć czasem rzeczywiście te błędy mogą mieć znaczące skutki (tak jak moje biznesowe błędy, które sprawiły, że musiałam zamknąć firmę), to jednak zawsze nas czegoś uczą. Serio.

Rok 2019 był rokiem pod wieloma względami dla mnie wyjątkowym. To rok, w którym nareszcie udało mi się przekonać samą siebie, że czas wyjść z cienia. Rok, w którym napisałam moją drugą książkę — dokładnie w dwanaście miesięcy po pierwszej. Rok, w którym zaczęłam nagrywać podcast. I rok, którego niestety nie udało mi się przejść bezbłędnie w mojej biznesowej drodze.

Trzy błędy, które nauczyły mnie najwięcej? (tak, było ich więcej niż trzy!) Sam się przekonaj.

#1 Źle dobrani klienci

Niestety pomimo tego, że uwielbiam moich klientów, zdarzyły mi się w tym roku takie współprace, które mocno odchorowałam. Głównie z powodu mojego braku asertywności i braku umiejętności postawienia granic. Nic na to nie poradzę (przynajmniej na razie, choć bardzo się staram to zmienić), że nie potrafię odmawiać, gdy ktoś bardzo prosi. Drodzy Potencjalni Klienci chyba właśnie sprzedałam Wam sposób na mnie ;).

Ale niestety prawda jest taka, że trudno jest mi odmówić, zwłaszcza gdy kogoś bardzo lubię i szanuję. No i niestety nie zawsze wychodzę na tym dobrze. Zdarzają się sytuacje, że ludzie wchodzą mi na głowę.

Drugim problemem jest niesłuchanie własnej intuicji. I to też przypadek z tego roku, kiedy to już podczas rozmowy wstępnej alarm w mojej głowie wręcz wył, czerwony guzik palił się jaskrawym blaskiem, a ja to zignorowałam. NIGDY tego nie rób. Jeśli intuicja krzyczy NIE, bezwzględnie jej słuchaj. Inaczej istnieje spora szansa, że będziesz się we współpracy męczyć. A klient razem z Tobą.

No a jak do tego wszystkiego dołożysz naginanie własnych zasad — katastrofa gwarantowana. No może nie taka ekologiczna, czy o szerokim zasięgu, ale na pewno biznesowy fakap. Raczej nie popracujesz z klientem za długo, jeśli dasz sobie wejść na głowę i jeszcze zignorujesz jasne sygnały, że coś może być nie tak.

#2 Zawiedzione zaufanie

Ech, to jest temat, który do dziś bardzo mnie boli i lekcja, którą najtrudniej było mi odrobić. Jakbym była oceniana systemem szkolnym, to na bank bym powtarzała klasę. Ze trzy razy co najmniej. Niestety mam w sobie tę naiwność, że z góry zakładam, iż jeśli dla mnie coś jest nie do pomyślenia (skopiowanie pomysłu, schematu, nielojalność i tym podobne atrakcje), to dla innych też tak jest.

W tym roku przejechałam się na takich założeniach kilkukrotnie. Najbardziej bolą mnie jednak sytuacje, kiedy ja wkładam we współpracę całe serce (czasem więcej serca niż czasu, to fakt), a ktoś sobie nim buty poleruje. Mimo to chyba jednak zostanę powtarzać kolejny rok, bo jakoś zakładanie z góry, że ludzie są nieetyczni i nieuczciwi to nie w moim stylu ;).

#3 Zbyt mało delegowanych zadań

Osz to jest niestety kolejna nieodrobiona lekcja. 😉 I przy okazji taki trochę paradoks, ponieważ sama uczę klientów, jak najlepiej, najprościej i najłatwiej jest oddelegować innym zadania, a sama mierzę się z wieloma trudnościami. Dzięki temu jednak jest mi łatwiej zrozumieć wątpliwości i obawy klientów.

Faktem jednak jest, że liczba zadań i realizowanych przeze mnie w zeszłym roku projektów była dość znacząca i gdybym choć 1/3 więcej z tych prac oddelegowała zespołowi, nie kończyłabym roku 2019 tak zmęczona. A tak brałam sobie na głowę za dużo, zbyt wiele chciałam sama, a efekt był taki, że moja firma nie rosła tak szybko, jak sobie to założyłam.

Cel na ten rok: delegować, ile tylko się da!

No a skoro już o błędach mowa…

… nie mogę nie wspomnieć tu o jednym z najczęściej popełnianych przez osoby prowadzące działalność błędzie, czyli braku inwestycji w siebie i swoją firmę. Jak zapewne wiesz, żeby coś wyjąć, trzeba coś włożyć, prawda? Prowadzenia firmy też to dotyczy. 😉

Brak inwestycji = brak rozwoju, stanie w miejscu, a jak to mówił klasyk:

Od stania w miejscu niejeden już zginął,

niejeden zginął już kwiat…

Jak widzisz, błędy popełnia się na każdym etapie prowadzenia działalności. Czy jesteś na początku swojej drogi, czy w jej trakcie. Co mogę Ci poradzić? Ucz się na błędach innych. Istnieje szansa, że swoich popełnisz znacznie mniej 😉

Jeśli masz do mnie jakieś pytania, napisz 🙂

Karolina

Dziękuję Ci, że poświęciłaś swój czas na przeczytanie i/lub przesłuchanie tego tekstu. Jeśli interesuje Cię praca Wirtualnej Asystentki, praca na freelansie, skuteczny home office i skalowanie biznesu – pozostańmy w kontakcie:

Polub mój fanpage na FB

Obserwuj mój profil na Instagramie

I na LinkedIn też 

Zawsze też możesz do mnie napisać, jeśli masz jakieś pytanie >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina

Jeśli wolisz wersję słuchaną, znajdziesz ją tutaj:

Problemy z delegowaniem zadań

Rozróżniam dwa rodzaje klientów. Pierwsi to tacy, którzy są urodzeni do delegowania i nie mają absolutnie żadnego problemu, żeby zlecić jakieś zadanie komuś innemu. Robią to z przyjemnością, patrzą na efekty i na to, jak ich firma rośnie. Bo potrzeba delegowania zadań pojawia się wtedy, kiedy Twój biznes zaczyna się rozwijać do tego stopnia, że nie masz już czasu na samodzielne działanie. Wtedy właśnie zaczynasz szukać swojej prawej ręki, możliwości oddelegowania zadań, gałęzi, którą możesz przekazać komuś innemu.

Drugi rodzaj klientów to osoby, które jeszcze nie wiedzą, że się do tego delegowania urodziły. Doskonale zdają sobie sprawę z tego, że ich biznes jest na takim etapie, że wsparcie jest potrzebne. A mimo to i tak mają obawy, czy rzeczywiście powinni jakąś część swojej działalności oddelegować. I to jest właśnie mój case.

Kilka miesięcy temu sama znalazłam się w miejscu, w którym zdałam sobie sprawę, że już nie powinnam działać samodzielnie. Bo nie dawałam rady i zadania były realizowane kosztem mojej rodziny i odpoczynku.  A jednak wciąż coś hamowało mnie przed podjęciem decyzji o zatrudnieniu nowej osoby do mojej firmy.

Z rozmów z moimi klientami i z własnego doświadczenia wiem, że te obawy niekoniecznie wynikają z tego, że osoba, którą chcielibyśmy zatrudnić czegoś nie umie czy nie posiada jakiejś kompetencji. Nie, one wynikają z czegoś zupełnie innego.

Obawa o jakość

Jeżeli ktoś do tej pory działał samodzielnie, to zawsze będzie się obawiał, że druga osoba nie wykona swoich obowiązków na takim samym poziomie. Że tempo i jakość pracy będą odbiegać od założonej normy. W moim przypadku było podobnie. Bardzo długo wychodziłam z założenia, że szybciej będzie mi zrobić coś samodzielnie, niż tłumaczyć komuś innemu, jak chciałabym, żeby zadanie było wykonane. Potem trzeba przecież skontrolować, czy zostało ono wykonane dobrze i sprawdzić, czy faktycznie efekt jest taki, jakiego oczekiwałem.

Taki sposób myślenia ma kilka pułapek. Może się okazać na przykład, że ktoś inny wykona zadanie zdecydowanie lepiej niż my! Być może ma większe kompetencje w tych dziedzinach, działa sprawniej w jakimś narzędziu lub zwyczajnie dane czynności są dla niego łatwiejsze.

I oddelegowanie takiego zadania ma o wiele większy sens, niż gdyby siedziało się godzinami i robiło coś samodzielnie. Kolejna rzecz, to szybkość wykonywania zadań. Pojawia się obawa, że pracując zbyt szybko, inna osoba wykona zadanie niedokładnie lub przeoczy istotne rzeczy. Ale musisz pamiętać, że jeśli oddelegowujesz komuś zadanie, to nie jest tak, że stracisz nad nim kontrolę. Nie, możesz je potem sprawdzić, poprosić o poprawienie lub przeredagować i dodać swój charakterystyczny styl.

Dlatego warto pamiętać, że to, że ktoś coś zrobił inaczej, wcale nie oznacza, że zrobił to źle.

Strach przed utratą kontroli

Poczucie braku kontroli to największy hamulec przed tym, żeby zacząć delegować zadania. Tak przynajmniej było w moim przypadku. Oddając coś drugiej osobie do wykonania, miałam poczucie, że tracę kontrolę nad procesem wykonywania zadania, że nie wiem, kiedy i jak zostanie ono zrobione. Że nie mam pewności, czy dostanę je na czas i tak, jak je sobie wyobrażam. Dlatego warto ustalać krótszy deadline na zadanie, ponieważ w ten sposób dajesz sobie czas i możliwość na weryfikację i ewentualne poprawki. I dlatego też tak ważne są w każdym projekcie tzw. kamienie milowe, czyli punkty kontrolne, w których będziesz mogła sprawdzić, czy projekt rozwija się tak, jak sobie tego życzysz, czy ma nadane takie tempo, jakie powinno być mu nadane i czy zespół faktycznie jest dobrze do tego zadania dobrany. Czy dogadujesz się daną osobą na tyle, że chcesz zatrzymać ją w swoim zespole na dłużej.

Jak zbudować taki zespół, opisuję w mojej najnowszej książce „Don’t stop me now, czyli zrobiłam biznes i co dalej”. Znajdziesz w niej krok po kroku wszystkie elementy, które pozwolą Ci stworzyć zespół marzeń. Taki, z którym będziesz działać z przyjemnością, który będzie Cię uskrzydlał i dla którego Ty będziesz inspiracją.

Relacje w zespole

Trzeci element, o którym nie wspomniałam Ci we wstępie to coś, co jest zupełnie nieuchwytne, jeśli chodzi o twarde kompetencje biznesowe. Jest to tak zwana chemia, czyli znalezienie wspólnego języka, porozumienie, które sprawi, że będziesz w stanie tej drugiej osobie zaufać. Jeżeli między Tobą a Twoją asystentką czy klientem nie będzie chemii, to coś będzie zgrzytać. Zadania będą wykonywane poprawnie, ale praca nie będzie przyjemnością.

Kompetencji można się nauczyć, ale jeśli w biznesowym związku brakuje zaufania, to może oznaczać dwie rzeczy. Po pierwsze, że Ty jako przedsiębiorca, lub Twój klient nie jesteście jeszcze gotowi na delegowanie zadań. Albo że Ty i Twoja asystentka (lub Ty i Twój klient) po prostu nie jesteście dla siebie stworzeni.

I w takiej chwili warto rozważyć zakończenie współpracy. Dlaczego? Ponieważ praca to nie jest tylko zarabianie pieniędzy. To powinna być także frajda, spędzanie czasu z zespołem, z którym dobrze się czujesz także po godzinach.

Delegowania zadań można się nauczyć. Trzeba tylko poznać jego schemat, oswoić się z nim i przepracować sobie w głowie kilka tematów. I dobrze wybrać osobę, z którą działasz. Jak znaleźć taką prawą rękę dowiesz się nie tylko z mojej książki, ale też z wpisów, które znajdziesz na moim blogu.

Twoja współpraca z Wirtualną Asystentką jest jak wspólnie rozgrywany mecz. Nie gracie przeciwko sobie, nie gracie nawet obok siebie, ale jesteście drużyną. Tworzycie team, między którym musi być nić porozumienia. Gracie do jednej bramki. Dlatego wybierz w swoim biznesie taką kadrę, z którą zdobędziesz Mistrzostwo Świata.

Dziękuję Ci, że poświęciłaś swój czas na przeczytanie i/lub przesłuchanie tego tekstu. Jeśli interesuje Cię praca Wirtualnej Asystentki, praca na freelansie, skuteczny home office i skalowanie biznesu – pozostańmy w kontakcie:

Polub mój fanpage na FB

Obserwuj mój profil na Instagramie

I na LinkedIn też 

Zawsze też możesz do mnie napisać, jeśli masz jakieś pytanie >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina

O WIRTUALNYCH ASYSTENTKACH

Wirtualna asysta to najłatwiejszy zawód świata — nie trzeba nic umieć, można przesiedzieć cały dzień na fejsie i jeszcze Ci za to zapłacą. Bajka! Ale czy na pewno? W świecie mediów społecznościowych krąży kilka mitów na temat pracy Wirtualnej Asystentki, które postaram się w dzisiejszym odcinku obalić. Nieważne, czy jesteś WA, WOM, WPM, a może przedsiębiorcą — posłuchaj, kim NAPRAWDĘ jest i co robi Wirtualna Asystentka.

Jeśli zamiast słuchania, wolisz czytać — zerknij na streszczenie poniżej. 🙂

W przeciągu kilku ostatnich tygodni miałam niezwykłą przyjemność wystąpić gościnnie w kilku podcastach. Byłam u Krystiana Zycha, u Wojtka Struzika, a także u Agnieszki Gaczkowskiej.

Rozmawialiśmy przede wszystkim o freelansie, ale jedno pytanie powtarzało się niezmiennie: Kim tak naprawdę jest Wirtualna Asystentka i czym się zajmuje? Domyślam się, że to zagadnienie frapuje także niejedną osobę z Twojego otoczenia, a może i Ciebie samego. Zgadłam? 😉

Bo wiadomo — asystentki zatrudnione na etat przy zarządzie potrafią ładnie się uśmiechnąć, zaparzyć dobrą kawę i odbić idealne kserówki. Nic poza tym. Ale w jaki sposób można to zrobić… wirtualnie?

Z tego podcastu dowiesz się:

• Czy Wirtualna Asystentka istnieje naprawdę, czy to tylko dobrze napisana apka?
• Jak wiele Wirtualna Asystentka ma wspólnego z kawą i dlaczego nie parzy jej na odległość?
• W co należy się zaopatrzyć, jeśli chcesz zostać WA i dlaczego komputer i łącze internetowe to nie wszystko?
• Kiedy Wirtualnej Asystentce otwiera się wirtualny nóż w kieszeni?
• Czy WA to tani i skuteczny sposób na pchnięcie Twojego biznesu do przodu?
• Po co asystentce asystentka?
• Jak pracuje się z piaskownicy, autobusu i biblioteki?

Raz na zawsze, mam nadzieję, obalam mity, które funkcjonują gdzieś obok naszego zawodu i często są dla Wirtualnych Asystentek bardzo krzywdzące. Wysłuchaj tego podcastu, a zrozumiesz, że WA to coś więcej niż ładny uśmiech. To również otwarty umysł, szerokie horyzonty i wiele fachów w jednej ręce. No i przede wszystkim kawa… która napędza nas do działania ;).

Porozmawiajmy :). Jeśli masz jakieś pytania lub spostrzeżenia — zadaj je pod tym tekstem lub na grupie Blaski i cienie Wirtualnej Asysty.

Zachęcam Cię również do wysłuchania dwóch odcinków podcastu:

“Co może robić WA, jeśli nie leży i nie pachnie?” oraz “W czym może mi pomóc Wirtualna Asystentka”.

A jeśli wciąż nie masz dość — zapisz się na listę oczekujących na moją najnowszą książkę “Don’t stop me now!” 🙂

Dziękuję Ci, że poświęciłaś swój czas na przeczytanie i/lub przesłuchanie tego tekstu. Jeśli interesuje Cię praca Wirtualnej Asystentki, praca na freelansie, skuteczny home office i skalowanie biznesu – pozostańmy w kontakcie:

Polub mój fanpage na FB

Obserwuj mój profil na Instagramie

I na LinkedIn też 

Zawsze też możesz do mnie napisać, jeśli masz jakieś pytanie >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina

DLACZEGO PRZEDSIĘBIORCY DECYDUJĄ SIĘ DELEGOWAĆ ZADANIA ?

GOŚĆ: AGNIESZKA GACZKOWSKA

Są takie biznesy, które na pierwszy rzut oka kompletnie nie nadają się do online’u. Bardzo ciężko jest na nich zarabiać, a co dopiero mówić o ich skalowaniu. No bo w jaki sposób zbudować silną markę w sieci, jeśli zajmujesz się… rękodziełem? Okazuje się, że można! Jak przenieść biznes stacjonarny do sieci? Jak określić swój cel i wizję? Jak stworzyć zdalny zespół i zarabiać na swojej działalności? I kiedy zacząć delegować zadania? O tym wszystkim rozmawiałam z gościem mojego podcastu, Agnieszką Gaczkowską.

Agnieszka Gaczkowska – właścicielka marki Oplotki. Architekt z wielką słabością do rękodzieła, która na co dzień zajmuje się szkoleniem rękodzielników. Organizuje kursy online, podczas których, w atmosferze kameralnego networkingu, prowadzi inspirujące rozmowy o wyjątkowych wnętrzach.

Poniżej znajdziesz streszczenie mojej rozmowy z Agnieszką. Całego odcinka możesz posłuchać tutaj:

KB: Agnieszko, opowiedz nam o sobie! Skąd się wzięły Oplotki?

Agnieszka: Oplotki to ekosystem wzrostu dla rękodzielników. Powstały z połączenia moich dwóch pasji – zamiłowania do rękodzieła i architektury wnętrz. To taka przestrzeń dla rękodzielników, którzy nie traktują swojej pracy tylko jako hobby, ale chcą na niej zarabiać.

KB: A jak to się wszystko zaczęło?

Agnieszka: Już w moim dzieciństwie rękodzieło grało bardzo dużą rolę. Malarstwo, rzeźba, wycinanie zwierząt, szycie domków dla lalek, dzierganie – te wszystkie prace manualne zaprowadziły mnie na architekturę. Od początku wiedziałam, że będę urządzać przestrzeń wokół siebie. Przez długi czas pracowałam w zawodzie, pięłam się po szczeblach kariery w dużej firmie. Już w 2012 roku założyłam własną działalność i musiałam zacząć myśleć jak przedsiębiorca. Był to początek długiej, ekscytującej drogi. Ale w międzyczasie zapragnęłam założyć rodzinę, pojawiły się dzieci i stwierdziłam, że nie da się tak dalej. Zaczęłam sobie dziergać na szydełku, urządzałam wnętrza pokojów moich dzieci, dzieci koleżanek. I to pokazało mi, że można tę architekturę jakoś w moje życie wpleść. Tak powstały Oplotki. W trakcie projektowania firmy bardzo wciągnął mnie online. Zaczęło się od warsztatów szydełkowania dla osób, które mieszkały daleko. Potem zaczęłam szukać kolejnych rękodzielników do mojego zespołu i w ten sposób powoli cały biznes przenieśliśmy do sieci. Przygotowywanie rękodzielników do biznesu, do kontaktu z klientem stało się naszą wielką pasją.

KB: Rękodzieło kojarzy nam się głównie z szydełkowaniem, siedzeniem z drutami w fotelu. A tu okazuje się, że to jest całkiem nieźle prosperujący biznes, który udało Ci się wciągnąć do online’u. Warsztaty, szkolenia, Akademia Rękodzielnika – jak dajesz sobie z tym wszystkim radę?

Agnieszka: Bardzo dużo inwestuję w mój rozwój. Nie ukrywam, że bardzo pomogła mi współpraca z moją obecną mentorką biznesową, Islandką Sigrun. Przez dwa lata byłam w jej programie Business MBA SOMBA. Teraz jestem afiliantką drugiego programu, Momentum. Dzięki Sigrun czuję, że naprawdę prowadzę biznes, a nie bawię się w biznes. Bo tak naprawdę frajda z rękodzieła to tylko mały procent działalności. Oprócz tego jest całe mnóstwo innej pracy, w której, nomen omen, Ty mnie wspierasz. Moją osobistą misją jest pokazanie klientom, że tę pracę trzeba zaplanować, spisać, stworzyć wizję i przekaz. I tutaj online jest odpowiedzią, bo pozwala na skalowanie biznesu i kreowanie oryginalnej marki w sieci. Podczas kursu moje klientki doznają olśnienia. Dochodzą do wniosku, że nie da się wyżyć z samego dziergania i musi to być obudowane naprawdę solidną, mocno przemyślaną strategią.

KB: Powiedziałaś, że w momencie, kiedy mówimy o skalowaniu marki, wówczas trzeba przestawić swoje myślenie. Kiedy zdałaś sobie sprawę, że to myślenie faktycznie trzeba przestawić? Ze trzeba oddelegować część zadań, żeby właśnie… zacząć skalować?

Agnieszka: Dla mnie to były dwa olśnienia. Pierwsze, to filozofia „dziel się, a pomnożysz”. Ten cytat zawsze był mi bliski. Lubię przebywać z ludźmi, lubię gadać. Dlatego zaczęłam dzielić się moją wiedzą. Obecność w social mediach, pisanie postów, wrzucanie zdjęć – te działania nie są tak ważne, jak to, żeby mieć w sobie przestrzeń na analizowanie danych, takich jak chociażby informacje zwrotne, maile od klientów. Każdy komentarz pod postem, polubienia pod Insta Stories – to są bardzo cenne informacje. Ale musisz mieć czas na ich analizowanie. Moja mentorka też bardzo popychała mnie w tym kierunku: „Oddajesz, delegujesz zanim jeszcze jesteś na to gotowa!”. I wtedy skorzystałam z Twoich usług, z usług Wirtualnej Asystentki. I zobaczyłam, ile ściągasz ze mnie pracy… Pracy, która sprawia mi trudność. Dzięki Tobie zyskałam czystą głowę, która była mi potrzebna właśnie do analizowania danych i skalowania biznesu.

KB: Skoro nie byłaś na to gotowa, to czy delegowanie zadań przyszło Ci z trudnością?

Agnieszka: Tak, ponieważ jak wiele kobiet jestem typem Zosi-Samosi. Zatrudnienie Ciebie było dla mnie przełomem. Zanim się jeszcze spotkałyśmy, wypisywałam sobie na karteczce, co na dzień dobry mogę oddać, bo zajmuje mi za dużo czasu. I w momencie, kiedy Ci to oddałam, poczułam wielką ulgę. I ostrzegam, że to delegowanie bardzo uzależnia, bo w pierwszej chwili nie wiadomo, co z tym wolnym czasem zrobić, żeby go nie zmarnować. Trzeba zagospodarować go w mądry sposób, wskoczyć na wyższy poziom, popracować nad biznesem i strategią.

KB: Kiedy już podjęłaś decyzję, że chcesz kogoś zatrudnić do pomocy, jakie były Twoje największe obawy?

Agnieszka: To, że trafię na nieodpowiednią osobę. Czy mi się to opłaci, czy podołam, czy dorosłam do tego, żeby wytłumaczyć komuś, o co mi chodzi i czego oczekuję. I tu przemiłym zaskoczeniem było to, jak Ty pracujesz. Nie od parady jesteś mentorką innych Wirtualnych Asystentek. Bo Ty przejmujesz te zadania, masz przemyślany system, jak podsumowujesz i rozliczasz tę pracę, dajesz mi narzędzia kontroli. Tak naprawdę to Ty mnie uczyłaś, jak się komunikować, żeby ta praca była wydajna. Nie warto oszczędzać na takim wsparciu. Mam też poczucie, że obie robimy coś zupełnie nowego na rynku, współtworzymy to i dzięki temu możemy się razem rozwijać.

KB: Rzeczywiście, ja bardzo lubię takie projekty, z których mogę czerpać wiedzę, i które też mnie rozwijają. Czuję wtedy, że dokładam taką swoją cegiełkę do skalowania Twojego biznesu. No właśnie, jeśli chodzi o skalowanie, jakie byś wybrała dwie najistotniejsze rzeczy, które pomagają w nim pomagają?

Agnieszka: Przede wszystkim posiadanie otwartej głowy. Żeby nie osiadać na laurach, żeby ciągle wzrastać. Kręci mnie uczenie się nowych rzeczy, mastermindy, twórcze dyskusje. Pilnowanie siebie, żeby nie ugrzęznąć w tym ciepełku. To jest właśnie mój patent na skalowanie. Rynek jest dynamiczny, dlatego często trzeba tę strategię zmieniać i dopasowywać do tego, co się dzieje dookoła. Poza tym, nie wszystkie metody online działają na rękodzielników. Dlatego jest to dla mnie duże wyzwanie, żeby klienci mogli wplatać te programy w swoją codzienność. Oczywiście, skalowanie można też dopasowywać do swoich potrzeb. Część kursantów zostaje u nas, w Oplotkach. Taka osoba powiela to, co robię, wykorzystuje w pracy moje procedury. I to właśnie ona skaluje mój biznes.

KB: Powiedziałaś taką fają rzecz, że z jednej strony korzystasz z pomocy mentora, ale też sama jesteś mentorem dla innych osób. Więc ten mentoring przejawia się w Twoim życiu w dwóch kierunkach.

Agnieszka: Tak. Pierwszy raz spotkałam się z takim mentoringiem w przypadku Sigrun. To jest naprawdę jej życiowa misja, dawanie kobietom narzędzi biznesowych, żeby po ludzku mogły zarabiać dobre pieniądze, jak mężczyźni. Dopiero dzięki niej zobaczyłam, że jako mentor można być otwartym na różne sposoby osiągania celu. Ja mogę być jednocześnie mamą i skalować biznes na swój sposób. Pokazuję swoim przykładem, swoimi codziennymi wyborami, co jest dla mnie ważne, gdzie są moje priorytety. Oduczyłam się też oceniać innych przez pryzmat moich potrzeb i priorytetów. I to jest dla mnie prawdziwy mentoring.

KB: Czy Twoim zdaniem dałabyś radę prowadzić biznes rękodzielniczy bez online’u?

Agnieszka: Myślę, że nie. Pewnie byłby to rodzaj biznesu, ale pocztą pantoflową, w gronie znajomych. Online bardzo otworzył mi głowę. Bez niego nie byłoby tych wszystkich produktów cyfrowych, które stanowią 80% moich zarobków. Bo wydziergany dywan mogę sprzedać raz na rok, a instrukcja, jak go dziergać sprzeda się w tym czasie w setkach czy tysiącach. Tak samo kursy. Dzięki sieci mogę też promować tych rękodzielników, te perełki, o których świat nigdy nie słyszał. I pewnie nie usłyszałby, gdyby nie online. Jeżeli ktoś myśli o rękodziele w kategoriach zarobku nie tylko na chleb, ale i na masełko, to nie da się tego osiągnąć bez online’u. Ale pocieszające jest to, że większość zadań można wydelegować właśnie takim Wirtualnym Asystentkom, jak Ty.

KB: Jaką jedną radę dałabyś naszym słuchaczom, jak dobrze prowadzić biznes online? W jaki sposób z takiej niszy jak rękodzieło stworzyć stabilną markę?

Agnieszka: Jedna rada, którą dałabym sobie sprzed 3-4 lat: „Nie bój się inwestować!”. Kiedy kupowałam SOMBĘ, kompletnie nie było mnie na to stać. Ale po raz pierwszy na sto procent zaufałam swojej intuicji jako przedsiębiorca, jako kobieta. I to była inwestycja we mnie. Zainwestowałam w swoją przyszłość. Od tego czasu robię to nałogowo :). To jest taka rada, którą dałabym wszystkim, ale przede wszystkim kobietom. Ponieważ one mają poczucie, że im się to nie należy. A inwestycja w siebie zwraca się, nawet jeśli w danym momencie wydaje Ci się, że to strata pieniędzy.

KB: Ostatnie pytanie. Jakie masz plany na swoją najbliższą przyszłość? Twoją, Oplotków?

Agnieszka: Och, planów jest cała masa, zwłaszcza jak patrzę na moją tablicę celów na 2020 i 2021 rok. Międzynarodowy sklep, wyjście na rynek zagraniczny, kolejna edycja kursu Handmade – hobby czy biznes. Jednak głównym, niezmiennym celem Oplotków jest nasza misja. Pokazanie rękodzielnikom, że zasługują na to, żeby budować biznes i zarabiać na swoich umiejętnościach.

KB: Agnieszko, gdzie Cię można znaleźć?

Agnieszka: Jak tak się zastanowię, to naprawdę wszędzie. Oplotki są na Facebooku, na Instagramie, na Pintereście. Jest też strona Oplotki.pl i podcast o mikroprzedsiębiorczości kobiecej, czyli połączenie opowieści rękodzielników, inspiracji i biznesu. Bardzo serdecznie zapraszam! Zwłaszcza, że jest tam sklep. Możecie w nim wesprzeć polskich rękodzielników 🙂

KB: Ja również serdecznie polecam, bo nie ukrywam, że bardzo podobają mi się Wasze produkty! Bardzo Ci Agnieszko dziękuję za tę pouczającą rozmowę. Do usłyszenia!

Agnieszka: Dziękuję również!

Strona Agnieszki: https://oplotki.pl

Podcast: https://link.chtbl.com/podcast-oplotki

Grupa Sigrun: https://yw361.isrefer.com/go/fbgroup/a62

Dziękuję Ci, że poświęciłaś swój czas na przeczytanie i/lub przesłuchanie tego tekstu. Jeśli interesuje Cię praca Wirtualnej Asystentki, praca na freelansie, skuteczny home office i skalowanie biznesu – pozostańmy w kontakcie:

Polub mój fanpage na FB

Obserwuj mój profil na Instagramie

I na LinkedIn też 

Zawsze też możesz do mnie napisać, jeśli masz jakieś pytanie >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina