Wolisz słuchać niż czytać? Wybieraj 🙂

Mamy połowę lipca, więc idealny czas na to, by chwilę porozmawiać o freelancerskich urlopach. W zeszłym roku o tej porze nagrywałam podcast o workation – czyli modelu hybrydowym urlopu. W czasach pandemicznych doskonale się w tej hybrydzie wyćwiczyliśmy, jednak po czterech latach pracy na swoim stwierdzam, że przynajmniej raz w roku prawdziwy urlop musi być. Ale o tym za chwilę. 

JAKIM JESTEŚ TYPEM PRZEDSIĘBIORCY?

Takim, który puszcza wszystko na automacie i zleca, co się da? Chętnie korzystasz z urlopów i dobrodziejstwa delegowania zadań w swojej firmie? A może masz wirtualną asystentkę i wiesz, że świetnie zastąpi Cię podczas nieobecności.

Być może sama jesteś wirtualną asystentką, masz kilku stałych klientów, wiele zleceń i zastanawiasz się, jak tu pójść na urlop i jak wykorzystać ten czas. 

A może należysz do tej freelancerskiej grupy, u której wakacje to sezon ogórkowy, na który trzeba nazbierać nieco środków wcześniej, bo wiadomo, że dochody będą niższe.

Albo wręcz przeciwnie, działasz w takiej branży (jak na przykład ślubna), w której w czasie wakacji nie wiadomo w co ręce włożyć, tyle jest pracy.

Niezależnie od tego, którą branżę reprezentujesz, jedno jest pewne: wakacje warto dobrze wykorzystać.

CZY WORKATION SIĘ SPRAWDZA

W tym miejscu muszę Ci się do czegoś przyznać. Ostatnie wakacje takie z prawdziwego zdarzenia, bez komputera, telefonu pod ręką i co najmniej jednej rozmowy czy wymienionego z klientem maila dziennie, miałam cztery lata temu, tuż po odejściu z etatu. To był ostatni raz, kiedy zamknęłam za sobą drzwi biura i pojechałam na urlop, tylko trochę stresując się tym, co będzie po powrocie.

Kolejne lata łączyłam pracę z urlopem, czyli praktykowałam workation. I to jest naprawdę świetny model, jeśli wykorzystujesz go dobrowolnie i świadomie. Jak wyglądał mój urlop? Ponieważ zazwyczaj wstaję dość wcześnie, a już na pewno znacznie wcześniej niż cała reszta rodziny, poranki poświęcałam na pracę. Odpisanie na maile, przygotowanie najpilniejszych spraw, zlecenie zespołowi zadań i akceptacja tych poprzednich. Zazwyczaj 2-3 godziny pracy dziennie wystarczały i całą resztę dnia mogłam delektować się urlopem.

Nieco gorzej sprawa się ma, gdy masz zadania, których nie masz komu oddelegować. Wtedy po prostu trzeba ustalić z klientem, że część zadań nadrobisz przed, część po, a część Twoich obowiązków przejmie sam klient. Wiem, że wiele osób zastanawia się, jak takiego klienta zostawić, no ale umówmy się, klient też człowiek i doskonale rozumie potrzebę urlopu. Najważniejsze, by nie zostawić go z dnia na dzień i uprzedzić, w jakim terminie Cię nie będzie.

SEZON OGÓRKOWY W BRANŻY FREELANCERSKIEJ

Wakacje mają jednak jeszcze inne oblicze, które mogę też zaobserwować u moich klientów i klientek tzw. sezon ogórkowy, czyli czas, kiedy cały biznes zwalnia. Nie znaczy to oczywiście, że nic się nie dzieje i przez 2-3 miesiące zostajesz bez środków do życia. Nie, najczęściej tak nie jest. Ale prawda jest taka, że w każdym biznesie da się zauważyć miesiące, w których ilość pracy jest znacznie mniejsza, a klienci na jakiś czas znikają. U mnie takimi miesiącami najczęściej są luty, lipiec i końcówka grudnia.

Przyznaję, kiedy pierwszy raz w moim kalendarzu pojawiły się takie luki, spanikowałam… wydawało mi się, że nagle zrobiłam coś źle, klienci mnie opuścili i będę musiała zamknąć firmę na wieki. Dziś, po czterech latach na swoim, doskonale już wiem, że to normalne i że ten czas mogę wykorzystać zupełnie inaczej.

Zazwyczaj w takich momentach robię to, na co na co dzień brakuje mi czasu albo rzeczy, które odkładam „na Święty Nigdy”. Jest to też idealny czas na to, by nadrobić zaległości w książkach, kursach branżowych czy… stworzyć nowy produkt bądź usługę.

Moim zdaniem nie ma też lepszego momentu na to, by rozwinąć swoje umiejętności czy wręcz podjąć decyzje strategiczne. Podczas gdy inni robią sobie przerwę, Ty z przytupem możesz wejść w jesienne zajęcia, gotowa na podbój przedsiębiorczego świata.

W ostatnich kilku latach to właśnie podczas wakacji najwięcej osób korzystało z moich konsultacji i programu mentoringowego. Po krótkim i intensywnym odpoczynku brały się do pracy i… działały na rzecz swojej firmy. No bo, umówmy się, kiedy pracujesz dla klientów, ta praca dla siebie zazwyczaj schodzi na dalszy plan. 

Między innymi też dlatego w tym roku właśnie w wakacje mój program mentoringowy jest w promocyjnej cenie – chcę ułatwić wszystkim zdecydowanym osobom start w nową biznesową rzeczywistość. Promocyjna cena (za program zapłacisz obecnie nieco ponad 2 tysiące zamiast trzech) to jedno. Ponieważ jednak sama mam nieco więcej czasu, postanowiłam zwiększyć liczbę konsultacji w ramach programu mentoringowego – czyli jeszcze więcej godzin wsparcia za mniej.

Jak zatem widzisz, sposobów na spędzenie wakacji jest naprawdę wiele. To, z czego jednak na pewno bym nie rezygnowała to:

• Odpoczynek na 100% – wiem, wiem… pisałam wcześniej o workation, ale uwierz mi, odcięcie się choć na kilka dni od pracy, pozwala zregenerować się lepiej niż nawet miesięczny pobyt na workation.
• Poszukiwanie innych ścieżek rozwoju – zamiast siedzieć i załamywać ręce, że nie ma pracy, wykorzystaj dobrze ten czas. Jesienią biznes przyspiesza i wierz mi, będziesz jeszcze miała, co robić.

Dziękuję Ci, że poświęciłaś swój czas na przeczytanie i/lub przesłuchanie tego tekstu. Jeśli interesuje Cię praca Wirtualnej Asystentki, praca na freelansie, skuteczny home office i skalowanie biznesu – pozostańmy w kontakcie:

Strona KarolinaBrzuchalska.pl

Polub mój fanpage na FB

Obserwuj mój profil na Instagramie

I na LinkedIn też 

Bardzo polecam Ci też moje podcasty: Co we freelansie piszczy, Jak dobrze zacząć oraz Freelance bez cenzury.

Zawsze też możesz do mnie napisać, jeśli masz jakieś pytanie >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina

Wolisz słuchać niż czytać? Wybieraj 🙂

Dziś bardzo ważny dla mnie odcinek, choć wcale nie okrągły. Mijają bowiem cztery lata, odkąd ostatecznie podjęłam decyzję, że idę na swoje. Zanim jednak opowiem Ci o czterech momentach zwrotnych, muszę Ci się do czegoś przyznać.

Przegapiłam urodziny własnej firmy. Kompletnie nie wiem, jak to się stało, ale czerwiec był tak szalonym miesiącem, że umknęło mi również kilka innych ważnych dat. Zakończenie roku szkolnego, zamknięcie pewnego rozdziału przez moje starsze dziecko, które właśnie skończyło szkołę podstawową, trudne rozmowy z kilkoma klientami sprawiły, że ten ważny zawodowy moment przemknął gdzieś niezauważenie.

CZTERY LATA TEMU POSTANOWIŁAM ZAŁOŻYĆ FIRMĘ

Prawda jest też taka, że do założenia firmy przygotowywałam się kilka miesięcy i pierwsze działania podjęłam już w lutym. Ostatecznie jednak dopiero 30 maja 2017 roku położyłam na biurku szefa wypowiedzenie. 

Nie było to spektakularne rzucenie papierów, po którym nastąpiło gwałtowne trzaśnięcie drzwiami i głośne wyrażanie niezadowolenia, jak w mojej pierwszej książce „Rzuciłam pracę i co dalej”. O nie! 

Złożenie wypowiedzenia kosztowało mnie masę stresu, nerwów, spoconych dłoni, drżenia głosu i wędrówki na miękkich nogach do gabinetu szefa. Zbierałam się do tego pół dnia, by w końcu w okolicach godziny czternastej uczynić ten bohaterski krok. Droga do gabinetu (jakieś 15 metrów) wydawała mi się co najmniej marszem przez Plac Defilad. W tym czasie wyobraziłam sobie kilka scenariuszy, jak to też się szef zachowa (z dziką awanturą na czele). Lakoniczne „OK, proszę zostawić w sekretariacie” zbiło mnie z tropu i sprawiło, że pierwsza myśl, jaka mi przyszła do głowy to była: „Jestem aż tak mało wartościowym pracownikiem, że nikt o mnie nie walczy, nikt nie pyta dlaczego…”. W tamtym momencie poczułam, że już więcej nie chcę tam być i niezależnie od tego, co się wydarzy, że to była dobra decyzja.

TYGODNIE NERWÓW I STRESU

Kolejne tygodnie były bardzo nerwowe. Z uwagi na staż pracy miałam trzy miesiące wypowiedzenia, które pięknego czerwcowego dnia, gdzieś pod koniec miesiąca, zostały gwałtownie skrócone do „Proszę już więcej tu nie przychodzić i nie pokazywać się nam na oczy”.

Piątego maja, dokładnie cztery lata temu – nagrywam ten odcinek w poniedziałek – kupiłam ciacho, zrobiłam kawę i zaprosiłam współpracowników na pożegnalne spotkanie. Trwało czterdzieści minut. Potem spakowałam cały dobytek (zmieścił się do małej torebki) i na zawsze opuściłam firmę. 

Nie planowałam więcej powrotów na etat. A przynajmniej nie w najbliższej przyszłości. Paradoksalnie wierzyłam, że tym razem (być może pamiętasz losy mojej pierwszej firmy, która nie wypaliła, więc wiesz, dlaczego mówię o TYM razie) dam radę. I na zawsze już pozostanę sobie sterem, żeglarzem i okrętem. Dopóki mi się nie znudzi.

ROCZNICOWE PODSUMOWANIA – CZEGO NAUCZYŁO MNIE PROWADZENIE FIRMY

Nie, jednak nie będę tu pisać o tym, jak mi minęły kolejne lata. Robiłam to w pierwszą rocznicę prowadzenia działalności. A także w drugą, kiedy podsumowywałam kolejne dwanaście miesięcy. I w trzecią, kiedy pisałam o biznesowych lekcjach.

Dziś po 48 miesiącach pracy na swoim chciałabym powiedzieć Ci o czterech momentach zwrotnych, które sprawiły, że po pierwsze jestem w miejscu, w którym jestem, a po drugie cały czas marzę o… zmianach. Czasem mam wrażenie, że ta zmiana jest wpisana w mój życiorys i gdy zbyt długo nic się nie dzieje, zaczynam samodzielnie generować wydarzenia.

Jak już zapewne wiesz, pierwszy rok prowadzenia przeze mnie firmy nie różnił się niczym szczególnym od działań wielu innych osób. Zdobywałam nowych klientów, umiejętności, uczyłam się przedsiębiorczości i zachłystywałam tą biznesową wolnością.

Wolnością, która przybrała oblicze pracy po kilkanaście godzin dziennie, ciągłego myślenia o firmie i marzeń o tym, że chcę zrobić coś więcej niż tylko być pracownikiem we własnej firmie i odpracowywać codziennie dupogodziny.

Czy wiesz, że miałam dokładnie wyliczoną stawkę, którą muszę zarobić codziennie, by spełnić swoje założenia finansowe. Znałam ją dokładnie co do grosza. I po każdym wpisanym do raportu klienta czasie wiedziałam, czy w tym dniu wyrobię normę, czy może trzeba będzie posiedzieć po godzinach.

W pewnym momencie stałam się niewolnikiem własnej działalności. Ograniczonym gorzej niż sztygar na szychcie. Pracującym przy komputerowej taśmie niemalże na akord. Takie myślenie nie pozwalało na żadną biznesową wolność. Ale pozwalało na przetrwanie.

Tyle tylko, że mnie prowadzenie firmy, by przetrwać, nie interesowało. Chciałam czegoś znacznie więcej. I wtedy przyszedł pierwszy zwrot.

JAK PRACA Z MENTOREM ZMIENIŁA MOJE PLANY ZAWODOWE

Bardzo prawdopodobne, że już na zawsze tkwiłabym na tym etacie zwanym „własną firmą”, wkurzając się, że ktoś do mnie dzwoni czy przychodzi w ciągu dnia i odbiera cenne minuty, podczas których zarabiałam na chleb, gdyby nie pewna rozmowa. I propozycja współpracy.

Przyszła z zupełnie nieoczekiwanej strony i – co tu dużo kryć – uratowała mi dupsko. Wtedy po raz pierwszy usłyszałam o pracy z coachem, mentorem i strategiem biznesu. I o opcji wsparcia, jaką może dać współpraca z kimś, kto zawodowo jest w miejscu, do którego dążysz. 

Pierwsza myśl wyrosła w mojej głowie gwałtownie i samoczynnie: Nie stać mnie na to!

Potem jednak zaczęłam analizować. A czy stać mnie na tkwienie w miejscu przez kolejne lata? Albo na pracę po kilkanaście godzin na dobę, by zarobić na podstawowe potrzeby? Albo na upychanie marzeń o własnej książce, rozpoznawalnym biznesie, projektach, które mogę sama wybierać?

No nie. 

Tak podjęłam decyzję o pracy z Agatą Limanówką, która po dziś dzień jest dla mnie ogromnym wsparciem. I śmiało mogę powiedzieć, że to była jedna z lepszych decyzji biznesowych.

Nigdy wcześniej żadna decyzja nie dała mi takiego kopa do działania. Dlatego nie mam żadnych wątpliwości, że ten format współpracy działa.

Jak się okazało, ta decyzja była dopiero początkiem… 

SAMA ZAJDZIESZ DALEKO, ALE Z ODPOWIEDNIM WSPARCIEM ZROBISZ TO SZYBCIEJ

Dzięki współpracy z Agatą moje działania biznesowe nabrały rumieńców. Już nie tylko pracowałam dla klientów, ale też budowałam własną markę i pracowałam nad jej rozpoznawalnością.

Bardzo zależało mi na tym, by kojarzyła się klientom z najwyższą jakością. Do swoich codziennych działań dołożyłam więc pisanie bloga, wysyłkę newslettera, stałą obecność w mediach społecznościowych, a także – przełamując własne słabości – live’y, webinary i wystąpienia „na żywo”. Jednocześnie zaczęłam pisać książkę „Rzuciłam pracę i co dalej” oraz nagrywać podcast i video do pierwszego kursu.

To był milowy krok, który sprawił, że i tak już pokurczona do granic doba, dokonała cudu i skróciła się jeszcze bardziej. Nadszedł czas na zmiany, opanowanie controlfreaka w głowie i… podjęcie decyzji o budowie zespołu.

Całe moje doświadczenie w tym temacie zawarłam potem w książce „Zrobiłam biznes i co dalej”, dość jednak powiedzieć, że było to dla mnie bardzo trudne. I nie mam tu na myśli samego delegowania zadań – prowadziłam już wcześniej zespół.

Jednak dobór pracownika zdalnie, zlecanie zadań na odległość i… opanowanie myśli „Sama zrobię to szybciej, niż będę przekazywać”, sprawiły, że baaaardzo mocno musiałam ze sobą walczyć.

Kilka współprac nie wyszło. Kilka relacji zostało bezpowrotnie zerwanych. Jednak zespół, który stworzyłam, jest dla mnie jedynym w swoim rodzaju i nigdy w życiu bym go nikomu nie oddała.

Koniec końców mogę powiedzieć, że była to trudna, ale niezbędna lekcja. Nie da się rosnąć, nie dzieląc jednocześnie obowiązków z innymi. Im prędzej to zrozumiemy, tym lepiej dla nas.

NIC SIĘ NIE ZMIENI, JEŚLI NIE ZACZNIESZ INWESTOWAĆ W SIEBIE

Miałam więc klientów, miałam plan działania, miałam zespół. Brakowało tylko jednego elementu tej całej układanki – energii pieniądza. Coś jest w powiedzeniu, że pieniądz rodzi pieniądz. A dobre inwestycje są w stanie pomóc nam wzbić się na wyżyny.

W biznesie jest tak, że musisz rozwijać się nieustająco. To już wiedziałam. Musisz też inwestować. W siebie, w swój rozwój, w rozwój swojej firmy.

Dobra wiadomość jest taka, że masz dwie waluty do wyboru: czas i pieniądze. Jeśli nie masz jednej z nich, musisz zainwestować tę drugą. U mnie czas skurczył się definitywnie. Mimo poszerzenia zespołu nadal brakowało mi doby, a rodzina chodziła dookoła mnie na palcach, obserwując niemal wyłącznie moje plecy pochylone nad klawiaturą laptopa. Nie chciałam tak dłużej.

To był ten moment, gdy zrozumiałam, że nie mam już czasu, ale mogę zdobyć pieniądze. Tak po prawdzie miałam ich trochę – przez dwa lata odkładałam na subkonto nadwyżki podatkowe „na czarną godzinę”.

I tu taka mała dygresja. Kiedy jednak myślisz o tym, że odkładasz „na czarną godzinę” – to ona prędzej czy później nadejdzie. Lepiej więc jest odkładać „na inwestycje” lub zwyczajnie zainwestować. Wybrałam to drugie.

Pewnego styczniowego wieczoru z drżeniem serca i ogromnymi wątpliwościami, czy mam prawo wydać tyle na siebie, na swój rozwój, na kolejny duży program, zamiast na rodzinę czy dzieci, kliknęłam „dołącz” i przystąpiłam do programu online MBA, czyli SOMBY.

Kaca moralnego z powodu kwoty, którą przyszło mi przelać na konto Sigrun zaraz następnego dnia, miałam gigantycznego. Tyle pieniędzy! Można przecież było spożytkować je inaczej.

Jednak wraz z tym uczuciem pojawiło się nowe: ekscytacja, ciekawość, determinacja do zmiany. To było kolejne paliwo rakietowe do mojego małego biznesowego bolidu. W dwa miesiące, dzięki wskazówkom Sigrun, odbiłam połowę zainwestowanej kwoty. A w ciągu kolejnych kilku miesięcy resztę.

Postanowiłam też nigdy więcej nie żałować pieniędzy, które inwestuję w siebie – tej inwestycji bowiem nie odbierze mi nikt.

ZAWODOWY TWIST, CZYLI CZY NA PEWNO CHCĘ TAŃCZYĆ, JAK INNI ZAGRAJĄ

Powoli zbliżam się do końca tych biznesowych zwrotów. Oczywiście było ich ZNACZNIE więcej. Wymieniam tylko te najważniejsze, które po pierwsze spowodowały znaczne zmiany w moim sposobie myślenia o biznesie, a po drugie dały mi niesamowitego kopa do działania.

A potem przyszła pandemia. I kiedy świat zamarł w stuporze, ja postanowiłam zrobić kolejny zwrot. Obserwowałam to, co się dzieje. Kolejne upadające biznesy, pracowników firm przymusowo przerzuconych na home office, kobiety, które nie chcą już wracać do codziennej biurowej rzeczywistości i pomyślałam sobie: To jest to.

Wyrosłam z wirtualnej asysty. To moje korzenie, które darzę ogromnym sentymentem. Ale w tamtym czasie poczułam, że absolutnie nie chcę się zamykać na tę dziedzinę. Oczywiście, że wirtualna asysta będzie mi zawsze najbliższa. Oczywiście, że wiem o niej wiele – w końcu nadal działam w branży i prowadzę agencję wirtualnych asystentek.

Ale mimo wszystko czułam, że chcę zrobić coś dla tych wszystkich kobiet, które tak jak ja latami tkwiły na etacie i powoli czuły, że zaczyna im tam brakować powietrza. 

Chciałam im dodać odwagi, wiary w siebie, ale też pomóc stawiać pierwsze kroki. Ponieważ kiedy latami pracujesz dla kogoś, zmiana sposobu myślenia i przestawienie się na przedsiębiorczość jest trudne.  Ale nie niemożliwe.

I tak oto w zeszłym roku podjęłam decyzję, że chcę wspierać wszystkie odważne kobiety w drodze do realizacji ich marzeń o własnej firmie. Chcę im pokazać, że nie ma rzeczy niemożliwych, dodać wiary w to, że są dobre w tym, co robią. Że mają dość wiedzy, by zacząć zarabiać na niej w sieci. I że ja mogę im w tym pomóc.

CZY TO JUŻ KONIEC?

Czwarty zwrot… zapewne nie ostatni. Przyznam szczerze, że każdy dzień pokazuje mi, jak wiele jeszcze przede mną, ale też jak wiele już za mną. 

Pokonałam własne demony. Przełamałam przekonania na temat zarabiania w sieci. I chcę sięgnąć po więcej.

Chcę też, byś Ty sięgała po więcej. 

I chcę pomóc Ci to zrobić.

Dziękuję, że wysłuchałaś mnie dziś do końca. To bardzo ważny czas dla mnie. Cieszę się, że mogę go świętować z Tobą. Z tej okazji znajdziesz też w moim sklepie online prezent – wyjątkową zniżkę na program mentoringowy. Jeśli chcesz przejść tę drogę co ja, bezboleśnie i ze wsparciem, pomogę Ci to osiągnąć.

Pamiętaj, że możesz naprawdę wiele i że wszystko zależy od Ciebie 🙂

Dziękuję Ci, że poświęciłaś swój czas na przeczytanie i/lub przesłuchanie tego tekstu. Jeśli interesuje Cię praca Wirtualnej Asystentki, praca na freelansie, skuteczny home office i skalowanie biznesu – pozostańmy w kontakcie:

Strona KarolinaBrzuchalska.pl

Polub mój fanpage na FB

Obserwuj mój profil na Instagramie

I na LinkedIn też 

Bardzo polecam Ci też moje podcasty: Co we freelansie piszczy, Jak dobrze zacząć oraz Freelance bez cenzury.

Zawsze też możesz do mnie napisać, jeśli masz jakieś pytanie >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina

Wolisz słuchać niż czytać? Wybieraj 🙂

Dziś chciałabym opowiedzieć Ci pewną historię, która ukształtowała mnie jako przedsiębiorcę i popchnęły do działania. Czasem jest tak, że tkwimy w jakimś układzie (w moim przypadku: na etacie) baaaardzo długo, aż nagle pojawi się „zapalnik”, który sprawi, że mamy ochotę zmieść wszystko z powierzchni ziemi i czujemy, że nadszedł ten moment, kiedy nic nie mamy już do stracenia. Powiem też o tym, dlaczego nie powinnam była czekać do tej ostatniej chwili i zdecydowanie przeciąć węzeł znacznie wcześniej.

Zanim jednak przejdę do sedna, chciałabym bardzo serdecznie zaprosić Cię na dzisiejszy webinar, który poniekąd będzie związany z tematem tego podcastu. Będę mówić o podejmowaniu decyzji i o jednym kroku, który dzieli nas od zarabiania na swojej wiedzy online.

Webinar odbędzie się dziś w grupie „Firma bez fakapów”. Jeśli w niej jesteś, oznacza to, że mam Cię już na mojej liście webinarowej i otrzymujesz ode mnie newslettery. Jeśli nie, koniecznie się zapisz, by dołączyć do mojej listy – tylko w ten sposób możesz wziąć udział w webinarze. Link do zapisu znajdziesz w notatkach do tego podcastu.

OK, gotowa na porcję zwierzeń? Zaproponowałabym Ci kieliszek wina, ale bardzo prawdopodobne, że  słuchasz tego odcinka w dzień, w pracy, w samochodzie, na treningu lub w innych okolicznościach – jeśli tak, odradzam wino. Nadrobisz wieczorem 😉

GRZECZNE DZIEWCZYNKI SIĘ NIE BUNTUJĄ

Zostałam wychowana na grzeczną dziewczynkę. Pisałam o tym na blogu dwa lata temu. Pisałam też, dlaczego generalnie nie warto być grzeczną dziewczynką. Nie wiem, czy wiesz, jak to jest. Ideą takiego wychowania jest posłuszeństwo, uważanie na to, co się mówi, by przypadkiem (lub celowo) kogoś nie urazić i generalnie trochę strach powiedzieć, co się myśli. Z asertywnością też nie jest najlepiej, a najgorzej, gdy przepraszasz, że żyjesz…

No więc tak właśnie wychowano mnie. Miałam siedzieć cicho, kiedy starsi rozmawiają. Dotyczy to też przełożonych. Już w pierwszej pracy odczuwałam to bardzo mocno, bo bałam się w ogóle odezwać i powiedzieć, co myślę, kiedy coś mi nie pasuje. Ogólnie mnóstwa rzeczy się bałam, szczególnie tego, że mnie zwolnią. Jakby to była największa katastrofa świata. Co miesiąc drżałam w przekonaniu, że teraz to już na pewno dostanę wypowiedzenie. Dlaczego miałabym je dostać? Nie mam pojęcia. Ale to przekonanie było bardzo silne. Pracowałam więc tak, jakby jutra miało nie być. Praca była dla mnie niemal najważniejsza.

Poza jednym wyjątkiem. Sytuacją, która zmieniła bardzo wiele. Zwłaszcza w mojej głowie. Mój starszy syn miał wówczas niecały rok. Chodził do żłobka, czego nie mogę sobie wybaczyć po dziś dzień, bo wiem, że była to dla niego spora trauma. Nie szkodzi, że wybraliśmy ten najbardziej kameralny i najlepszy spośród państwowych. I tak nie czułam się dobrze z myślą, że co rano odstawiam płaczące dziecko do placówki opiekuńczo-wychowawczej. Jak to dziecko zresztą, bardzo chorował i więcej go w tym żłobku nie było niż był. I właśnie przy okazji jednej z takich akcji chorobowych, kiedy zadzwoniono do mnie pilnie ze żłobka, przelała się ta czara goryczy, o której wspomniałam.

Pamiętam jak dziś, że był to zimowy dzień, a ja akurat byłam bez samochodu. Może normalnie nie miałoby to większego znaczenia, ale wtedy akurat tak. Musiałam dostać się bowiem do centrum Poznania i to dostać się szybko. Pech chciał, że akurat tego dnia mieliśmy jakąś arcyważną delegację z firmy-matki, a ja byłam jedyną osobą na pokładzie, która mogła podawać kawę i się ładnie uśmiechać. Rola życia.

Gnąc się w ukłonach i przepraszając, że żyję, grubo po godzinach zakończenia mojej pracy, powiedziałam szefowi, że wychodzę. Gdyby wzrok mógł zabijać, leżałabym tam trupem. Niestety, na nieszczęście szefa (i swoje) przetrwałam.

Do żłobka dotarłam tuż przed zamknięciem dzięki uprzejmości kolegi z pracy, który widząc, co się dzieje, wpakował mnie do samochodu i zawiózł na miejsce. Odebrałam smarkające i gorączkujące nieszczęście i nerwy mi puściły. Poryczałam się strasznie. Z jednej strony praca, na której mi zależało. Z drugiej strony chory maluch. Czułam, że zawiodłam na całej linii. Wszystkich i wszystko, a najbardziej syna.

Następnego dnia w pracy (tak, poszłam do pracy, z Potworem został mąż) zostałam wezwana na dywanik i opieprzona na czym świat stoi. Usłyszałam między innymi, że szef ma trójkę dzieci i jakoś sobie radzi. W pracy mu nie przeszkadzają. A ja z jednym nie mogę się ogarnąć. Poczułam, jakby dał mi w twarz. Zwłaszcza, że doskonale wiedziałam, iż jego dziećmi zajmowała się niepracująca żona.

Niestety, wychowanie i tym razem sprawiło, że zamknęłam się w sobie, przemilczałam sytuację i odeszłam do swoich zadań. Przysięgłam sobie jednak w duchu dwie rzeczy. Po pierwsze, nie pozwolę się tak więcej traktować (następnego dnia zaczęłam szukać nowej pracy). A po drugie, że jeśli kiedykolwiek będę miała zespół, ludzi, z którymi będę pracować, nie potraktuję ich w ten sposób. Są rzeczy ważne i ważniejsze, a rodzina należy do tych drugich.

DLACZEGO NIE POWINNAM CZEKAĆ Z DECYZJĄ DO OSTATNIEJ CHWILI

Ta sytuacja pokazuje dobitnie, że jeśli nie będziesz walczyć o swoje, jeśli od razu nie postawisz granic, ludzie wejdą Ci na głowę. W moim przypadku absolutnie nie powinnam była czekać do ostatniej chwili, do tego, aż ta czara goryczy się przeleje, a ja poczuję żądzę mordu. Byłam zła, sfrustrowana i rozczarowana. Miałam mnóstwo pretensji do siebie samej. Za brak asertywności, za to, że nie potrafię zawalczyć o swoje, za to, że inni mówią mi, co mam robić, a ja jak bezwolna lalka wykonuje te zadania.

Najgorsze jednak w tym wszystkim było to, że w tamtym momencie straciłam całe poczucie pewności siebie. W niepamięć poszły studia, dwa języki, wszelkie umiejętności. Czułam się jak nieudacznik i ktoś, kto nigdy w życiu nic więcej nie osiągnie.

Jeśli kiedykolwiek czułaś się w ten sposób, wiesz, jak bardzo destrukcyjne jest to uczucie. Już w tamtym momencie marzyłam o tym, by pewnego dnia założyć własną firmę, być sobie sterem, żeglarzem, okrętem i nie musieć słuchać takich szefów.

Po tej akcji poczułam, że to się nie zadzieje nigdy. Niestety nie dodała mi ona sił i determinacji. Wręcz przeciwnie, odebrała chęć do jakiegokolwiek działania. Po raz kolejny poczułam, że nie dam rady.

CO BY BYŁO GDYBY

Czy gdybym podjęła decyzję o zmianie wcześniej, byłoby inaczej? Być może. Tego się nigdy nie dowiem. Bardzo prawdopodobne, że nie czułabym się tak beznadziejnie przez następnych kilka tygodni. I że ta zadra nie tkwiłaby w moim sercu długie lata, wrastając w nie i pozwalając mi wątpić. Być może czułabym, że mam siłę sprawczą, że nie podejmuję tej decyzji o odejściu pod przymusem, tylko że jest to mój świadomy wybór.

Brak decyzji też jest decyzją.

Tylko taką bardziej destrukcyjną. Kiedy stoisz w rozkroku i nie wiesz, co dalej, to najbardziej frustrujące uczucie ze wszystkich.

Dlatego z mojego doświadczenia mogę Ci powiedzieć: Nie czekaj, aż będzie za późno. Nie czekaj z realizacją swoich planów i marzeń, biernie poddając się temu, co niesie rzeczywistość.

Chwytaj to życie za rogi i rób z nim, co tylko zechcesz. Nawet jeśli potkniesz się raz czy drugi… zawsze lepiej aktywnie działać, niż płynąć z prądem.

Ostatecznie po tej akcji nie założyłam firmy. Nie czułam się gotowa. Czułam, że sobie nie poradzę. Podjęcie decyzji o zmianie etatu na własną firmę zajęło mi kilka kolejnych lat.

Czy masz te kilka lat? Czy chcesz tyle czekać? Być może właśnie stoisz na rozdrożu i zastanawiasz się, co robić dalej.

Nie popełnij mojego błędu. Nie rozwój innym decydować za siebie.

Powodzenia!

PS Webinar „Jak podejmować decyzje w zgodzie z sobą i zarabiać pieniądze na swojej wiedzy” odbędzie się 30.06.2021 o godzinie 20:30 >> ZAPISZ SIĘ JUŻ DZIŚ!

Dziękuję Ci, że poświęciłaś swój czas na przeczytanie i/lub przesłuchanie tego tekstu. Jeśli interesuje Cię praca Wirtualnej Asystentki, praca na freelansie, skuteczny home office i skalowanie biznesu – pozostańmy w kontakcie:

Strona KarolinaBrzuchalska.pl

Polub mój fanpage na FB

Obserwuj mój profil na Instagramie

I na LinkedIn też 

Bardzo polecam Ci też moje podcasty: Co we freelansie piszczy, Jak dobrze zacząć oraz Freelance bez cenzury.

Zawsze też możesz do mnie napisać, jeśli masz jakieś pytanie >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina

Wolisz słuchać niż czytać? Wybieraj 🙂

W dzisiejszym odcinku podcastu opowiem Ci o nastawieniu. Twoim do prowadzenia firmy. Opowiem między innymi o tym, jak to, co myślisz o swojej firmie, wpływa na to, jak postrzegają ja inni i jakie zarabiasz pieniądze.

W prowadzeniu firmy liczy się perspektywa. To jak o niej myślisz, co czujesz, co mówisz. Serio. Zanim jednak powiem Ci dlaczego, pozwól, że przytoczę pewną historię. Zapewne znasz całą serię memów praktycznie chyba na każdy temat, w których ukazywane są przeróżne perspektywy.

„Jak to, co robię, widzą inni.”

„Jak to, co robię, postrzega moja rodzina.”

„Jak to, co robię, widzą moi znajomi.”

„Jak widzę siebie ja.”

„Jak wygląda naprawdę.”

Kiedy w zeszłym tygodniu nagrywałam odcinek podcastu o odpuszczaniu, wściekałam się przy nim nieziemsko. Nie wiem, co wisiało w powietrzu, ale nie pomogło żadne zamykanie okna, przechodzenie z pokoju do pokoju, czy zamykanie się w łazience. Z każdego pomieszczenia było słychać ptaki za oknem. No całkiem jakby się umówiły, że tym razem antena będzie ich i że zdominują wszystko.

Po dziesięciu minutach walki z Naturą poddałam się. Zamknęłam szczelnie wszystkie okna i stwierdziłam, że co ma być to będzie. W końcu to ja mam mikrofon. Nie przekrzyczą mnie.

Dlaczego Ci o tym opowiadam? Już tłumaczę. Od razu po nagraniu wysłałam surowy materiał do Agnieszki, która montuje moje podcasty. Po kilku godzinach napisała do mnie wiadomość mniej więcej o tej treści: „Ale ci ptaszki ładnie śpiewają za oknem. Robią takie ładne tło.”

„Tak, darły ryja jak głupie” – odpisałam.

„Nie, no coś ty. Właśnie bardzo ładnie.”

To ostatnie zdanie sprawiło, że zamyśliłam się na dłuższą chwilę. Jak to jest, że zupełnie inaczej niż inni widzimy różne rzeczy? Dla mnie te ptasie trele były wkurzające, ale innych rzeczywiście mogą zachwycać. Co więcej, to jak postrzegamy siebie i rzeczywistość ma bardzo duży wpływ na to, jak działamy. Czy podchodzimy do życia pozytywnie i wyciskamy je jak cytrynkę, czy wręcz przeciwnie.

MINDSET MA ZNACZENIE

I tutaj przechodzę do tematu głównego, czyli mindsetu. To, jak postrzegasz swój biznes, determinuje Twoje działania. Twój sposób mówienia o własnej firmie wpływa na to, jak postrzegają ją inni. Czy mówisz, że zarabiasz „pieniążki” (kompletnie nie rozumiem tych zdrobnień – jak będziesz mówić, że zarabiasz drobne, to będziesz zarabiać drobne, które nie starczą nawet na waciki), czy może wręcz przeciwnie, myślisz o sobie jako o przedsiębiorczyni pełną gębą?

Jeśli Ty nie będziesz poważnie traktowała tego, co robisz, inni też nie będą. Jak sprawdzić, co tak naprawdę myślisz o swojej pracy? Zastanów się, co ostatnio odpowiedziałaś znajomym, kiedy zapytali, czym się zajmujesz?

Czy zaczęłaś się krygować i tak do końca nie byłaś pewna, co im odpowiedzieć czy może z dumą opowiadałaś o swoich codziennych zajęciach?

A może traktujesz swoją pracę jako „etap przejściowy” i nie chcesz o nim mówić za głośno, bo przecież ten ostateczny będzie lepszy.

Albo uważasz (bo tak na przykład ktoś ci wmówił), że praca w domu jest mniej wartościowa? Bo przecież nie chodzisz do biura, nie wkładasz szpilek i garniturów, tylko pracujesz na własnej kanapie (tego akurat nie polecam, kręgosłup protestuje!) i w kapciach.

ZACZNIJ TRAKTOWAĆ SIEBIE POWAŻNIE

W momencie kiedy zaczynasz traktować siebie i swoją pracę poważnie, zmienia się Twoje nastawienie. Zmienia się też nastawienie otoczenia do Ciebie. Serio. Przestajesz zarabiać „pieniążki”, a Twoja firma zaczyna przynosić realne dochody. Takie z dużą liczbą zer na koncie. I nawet ładną cyferką przed nimi 😉 Tyle tylko, że taka zmiana najczęściej nie zadzieje się sama. To długotrwały proces, który zachodzi w Twojej głowie. Żeby jednak coś zaczęło się dziać, musisz docenić to, co robisz.

„To tylko takie tam klikanie.” (A czy ktoś inny potrafi klikać równie szybko i skutecznie?)

„Wyszukać informacje w sieci potrafi każdy głupi.” (Tak? To ciekawa jestem, ile osób zna i korzysta coś innego niż Google i/lub zagląda na drugą, trzecią i piątą stronę wyszukiwarki.)

„Co to jest, napisać wpis blogowy?” (Dla Ciebie pestka, ale inni z jednym zdaniem męczą się tygodniami. A jak już coś napiszą, to redaktorzy rwą włosy z głowy i zastanawiają się, czy utopić się od razu, czy może jeszcze chwilę poczekać.)

KAŻDA Z NAS MA TALENT, O KTÓRYM WARTO MÓWIĆ GŁOŚNO

Tak, dokładnie. Być może jeszcze nieodkryty. Być może nieuświadomiony. A może właśnie na nim zarabiasz, tylko zupełnie tego nie doceniasz?

Kiedy zaczęłam działać w sieci, chciałam tak naprawdę mieć tylko spokój. Nie musieć jeździć do biura, oglądać twarzy (niektórych) ludzi, na których nie mogłam już patrzeć. I udowadniać w kółko, że nie jestem wielbłądem. Owszem, pieniądze miały znaczenie, ale zarabiałam na etacie tyle, że spokojnie dało się to zarobić na freelansie znacznie szybciej, co uświadomiłam sobie dopiero po kilku miesiącach pracy na swoim.

Chciałam, by moja praca była szanowana i bym mogła robić to, co lubię, w takich warunkach, jakie sobie stworzę. Marzyłam o tym, by nie musieć się tłumaczyć, że muszę pilnie do lekarza, bo dziecko od 5 lat jest pod opieką nefrologa i musi raz w miesiącu jeździć na kontrole.

I z tą myślą i tym przeświadczeniem zaczęłam działać. A potem przyszła kolejna… może nie jestem jedyna? Na pewno nie jestem! Może jest wiele innych kobiet, które tak jak ja nie potrafią już dłużej wytrzymać na etacie, które wieczorami płaczą w poduszkę, a rano zaciskają zęby i sfrustrowane idą do pracy, bo trzeba za coś jeść. Może inne kobiety też chciałyby posmakować tej wolności, tego poczucia, że robią coś, co pomaga innym, za co inni oddaliby swoje (prawie) wszystkie pieniądze.

I wtedy zaświtała mi w głowie nieśmiała myśl, że skoro potrafiłam zmobilizować samą siebie, to być może, ewentualnie uda mi się zainspirować inne kobiety do zmiany. I wiesz co? Zaczęłam zupełnie inaczej postrzegać to, co robię. Jako misję. Jako coś, co mogę dać innym kobietom od siebie. Wsparcie. Drogowskazy. Ramię do wypłakania się czasem. Mogę zarabiać na tym, co potrafię. I mogę też tego nauczyć inne kobiety – że potrafią zarabiać na czymś, co sprawia im przyjemność.

Z tą myślą napisałam książkę „Rzuciłam pracę i co dalej”. Stworzyłam pierwszy kurs, potem kolejny… aż w końcu opracowałam kompletny program mentoringowy, w którym prowadzę przez proces od etatu do własnej działalności niemal za rękę.

I jestem z tego dumna. Ty też bądź. Bo jestem przekonana, że masz talent i wiedzę, która nie jest dana każdemu. Wykorzystaj ją i nie schylaj więcej głowy, mrucząc pod nosem „A tak sobie klikam na Facebooku”, gdy ktoś zapyta Cię, czym zajmujesz się na co dzień.

To, co robisz, jest ważne!

Jest potrzebne.

I nie daj sobie wmówić, że jest inaczej 🙂

Dziękuję Ci, że poświęciłaś swój czas na przeczytanie i/lub przesłuchanie tego tekstu. Jeśli interesuje Cię praca Wirtualnej Asystentki, praca na freelansie, skuteczny home office i skalowanie biznesu – pozostańmy w kontakcie:

Strona KarolinaBrzuchalska.pl

Polub mój fanpage na FB

Obserwuj mój profil na Instagramie

I na LinkedIn też 

Bardzo polecam Ci też moje podcasty: Co we freelansie piszczy, Jak dobrze zacząć oraz Freelance bez cenzury.

Zawsze też możesz do mnie napisać, jeśli masz jakieś pytanie >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina

Wolisz słuchać niż czytać? Wybieraj 🙂

Być może dzisiejszy temat nieco Cię zaskoczył. Być może zastanawiasz się, dlaczego właśnie ja mówię o odpuszczaniu, skoro tak rzadko widać, bym sama to robiła. Spotkałam się już z takimi opiniami. Ba, nawet z tym, że działam jak robot. Trochę winię za to Gallupa, a trochę nie 😉 Chciałabym jednak, byś pamiętała o jednej rzeczy. To, co widzimy w sieci, gdy obserwujemy innych przedsiębiorców – niezależnie od tego, kto to jest – to zaledwie ułamek wszystkich biznesowych działań. Co więcej, pokazujemy w sieci najczęściej tylko to, co chcemy, by inni zobaczyli. Perfekcyjnie zrobione paznokcie, idealnie zrealizowany plan lub… wręcz przeciwnie – kreację na „naturalizm”. Tym ostatnim pojęciem określam działania pokazywane przez osoby, które chcą pokazać, jak wygląda prawdziwe życie przedsiębiorcy. Ze wszystkimi blaskami i cieniami. Dlaczego więc naturalizm? Ano dlatego, że często to też jest kreacja. Serio. Jak się przyjrzysz temu dokładniej, sama zauważysz.

Możesz się zastanawiać, czy w takim razie ktokolwiek w sieci jest szczery i autentyczny. Oczywiście, że tak. Najczęściej jednak pokazujemy te rzeczy, które chcemy pokazać, skrzętnie skrywając te, które chcemy ukryć. Nie oznacza to jednak, że te pokazane nie są prawdziwe. OK, dość moralizowania, bo odbiegam od tematu głównego. A jest nim dziś… odpuszczanie.

GDY REALIZACJA PLANU PRZYSŁANIA CI CAŁY ŚWIAT

Zanim jednak przejdę do tematu odpuszczania, pozwól, że opowiem Ci pewną historię. Tuż przed długim weekendem prowadziłam webinar, na którym opowiadałam o pięciu błędach w organizacji pracy zdalnej. Na sam koniec, kiedy już omówiłam cały zaplanowany temat, przyszło mi do głowy, że powinnam omówić jeszcze jeden – właśnie odpuszczanie. Ponieważ to odpuszczanie, a raczej jego brak sprawia, że nasze projekty nie idą do przodu. Trochę paradoks? No tak, trochę tak 🙂 Ale nie do końca.

Kiedy po piętnastu latach pracy przeszłam z etatu na własną działalność, miałam dokładnie zaplanowany każdy krok. Codzienne posty na Facebooku, codzienne posty na Instagramie, działania na LinkedInie, cotygodniowy wpis blogowy, a wkrótce także cotygodniowy podcast. Oczywiście oprócz normalnej pracy dla klientów.

Dodatkowo po jakimś czasie zaczęłam pisać książkę i realizować kilka innych projektów. Każdy z nich dokładnie rozpisywałam, układałam plan i wdrażałam w życie. Czasem nawet sprawdzałam efekty, ale jednak znacznie ważniejsze było dla mnie, by doprowadzić projekt do końca, niż to, by miał on sens.

Smutne, ale niestety prawdziwe. Dlatego niby patrzyłam w statystyki, niby zerkałam na konto, ale nie wyciągałam wniosków. Nie potrafiłam odpuścić, nawet jeśli widziałam, że jakieś zadanie nie przynosi spodziewanych efektów. Jeśli miałam zaplanowany projekt, jego realizacja była rzeczą świętą. Trochę mieli rację ci, którzy mówili, że działam, jak robot.

CO SIĘ DZIEJE, GDY CIŚNIESZ BEZ OPAMIĘTANIA

Wszystkie te działania sprawiły, że nie brałam wolnego, w weekend siedziałam z nosem w mediach społecznościowych, a odpoczynek uważałam za wstyd i hańbę. Kończąc jeden projekt płynnie przechodziłam do następnego. A kiedy nie miałam nic zaplanowanego, wpadałam w panikę.

I tak działałam z dnia na dzień, tygodnia na tydzień,  miesiąca na miesiąc… i byłam dumna z liczby projektów, które doprowadzam do końca. Miałam niemal stuprocentową skuteczność. Tyle tylko, że nie miałam z nich satysfakcji. Nie potrafiłam cieszyć się tym, co osiągnęłam. Odhaczałam projekt na checkliście i jak czołg szłam dalej.

Nawet w czasie pandemii miałam efekty, jak nigdy wcześniej. A potem przyszło zmęczenie. I nagle z dnia na dzień przestałam widzieć sens tego, co robię. Oczywiście na zewnątrz nikt by się nie zorientował, ale ja czułam, że coś jest nie tak. Na szczęście zorientowałam się w porę. Zaczęłam analizować swoje działania i doszłam do wniosku, że codzienna obecność na Facebooku wcale nie jest mi do niczego potrzebna. Zasięgi nie rosną, a ja wypalam się z pomysłów. Pomyślałam więc o… odpuszczeniu.

Początkowa paniczna myśl z cyklu „zniknę, ludzie o mnie zapomną, jak mnie nie będzie w sieci codziennie”, ustąpiła miejsca ciekawości. Już dawno znalazłam na siebie sposób i jeśli tylko chcę zrobić coś inaczej niż zwykle… rozpisuję sobie te inne działania jako projekt. I tak oto powstał projekt „odpuszczanie”.

Zaczęłam od Facebooka.

Potem od odpuszczenia cotygodniowych live’ów na Instagramie.

I cotygodniowego cyklu „W samo południe”.

Raz nawet zdarzyło mi się nie napisać newslettera.

I wiesz co? Świat się nie zawalił. Nie zniknęłam. Klienci nadal przychodzili. Nadal dostawałam maile i wiadomości prywatne.

A ja zaczęłam działać bardziej przemyślanie. Celowanie. Z sensem.

Oczywiście, że załącza mi się od czasu do czasu „tryb panika”, ale wiem, jak go opanować. A przynajmniej staram się, choć – co tu kryć – stare nawyki czasem biorą górę.

DLACZEGO POWINNAŚ NAUCZYĆ SIĘ ODPUSZCZAĆ?

Czasem zastanawiam się, co by było, gdybym nie opamiętała się w porę. I wiem doskonale. Słyszałam to nieraz w historiach moich klientek, które „nie miały czasu, by załadować taczki”. Nakręcone harmonogramami działały bez opamiętania, aż STOP mówił ich organizm.

,

Depresja.

Chroniczne bóle głowy.

Problemy z kręgosłupem.

Tak, to też są problemy przedsiębiorców. Kiedy nasza praca przestaje sprawiać nam radość, kiedy rano z niechęcią myślimy o tym, co jest do zrobienia, a w sobotę zaczyna nas boleć głowa, gdy myślimy o poniedziałku, to znak, że coś jest nie tak.

Myślisz, że freelancerów „na swoim” to nie dotyczy? Myślę, że dotyczy bardziej niż etatowców. Dlatego, że własną firmę trudno jest sobie odpuścić. Trudno jest nauczyć się odpoczywania, kiedy jest tyle do zrobienia.

Dlatego tak bardzo trzeba uważać, by frajda z tego, co robimy, nie została zastąpiona rutyną i ciśnięciem do granic. W takich momentach bowiem bardzo łatwo o zapomnienie się. Pracujesz, pracujesz, pracujesz… a efekty są takie sobie. A potem patrzysz na innych przedsiębiorców i widzisz pasmo sukcesów. Nie widzisz dołków, zmęczenia, nieprzespanych nocy czy przepłakanych wieczorów. A uwierz mi, każdy je ma. Każdy ma chwile zwątpienia. Każdy trafia na złych ludzi. Każdy ma problemy z klientami. Tylko nie wszyscy o tym mówią.

Bo dużo łatwiej jest chwalić się sukcesem niż tym, że coś nie wyszło.

Ostatni rok był dla mnie trudny. Osoby, które mnie znają i z którymi rozmawiam o biznesie, wiedzą, jak bardzo się miotałam. Jak trudno mi było odpocząć. Jak przekładałam projekty z kwartału na kwartał i zastanawiałam się, gdzie to mityczne Bali.

Odpuszczenie w takim momencie i zadbanie o siebie jest najlepszym, co można zrobić.

BĄDŹ DLA SIEBIE DOBRA

Czy potrafisz być dobra dla samej siebie? To nie zawsze jest łatwe, dlatego zdradzę Ci mój sposób na ustawienie się do pionu. Kiedy czuję, że przeginam, ale mimo wszystko nie potrafię odpuścić, siadam i zastanawiam się, co powiedziałabym swojej najlepszej przyjaciółce, gdyby znalazła się w podobnej sytuacji.

Taka perspektywa pozwala nabrać dystansu. Jeśli bliskiej osobie, na której Ci zależy potrafisz doradzić, dlaczego Ty sama miałabyś nie posłuchać swoich rad.

I na sam koniec zdradzę Ci jeszcze coś… we wstępie do tego odcinka powiedziałam, że odpuszczanie jest tak samo ważne jak realizacja celu. A wiesz dlaczego? Bo tylko ze świeżą głową i świeżym spojrzeniem możesz pójść do przodu. Jeśli natomiast zapętlisz się jak chomik w kołowrotku, nie spełnisz żadnego ze swoich marzeń. Bo szaleństwem jest robić wciąż to samo i oczekiwać różnych rezultatów.

Z tą myślą Cię zostawiam… do następnego tygodnia.

PS A propos planów. W tym tygodniu kończą się ośmiotygodniowe warsztaty „Gdzie ci klienci”, które prowadziłam od marca. W normalnej sytuacji już od dwóch tygodni zapowiadałabym nowy program, nowy projekt, nowy kurs. Dziś odpuszczam. Skupiam się na tym, co tu i teraz i czego oczekuje moja społeczność. I przygotowuję Akademię Firma bez fakapów.  Niech to będzie jesienny hit 🙂

Dziękuję Ci, że poświęciłaś swój czas na przeczytanie i/lub przesłuchanie tego tekstu. Jeśli interesuje Cię praca Wirtualnej Asystentki, praca na freelansie, skuteczny home office i skalowanie biznesu – pozostańmy w kontakcie:

Strona KarolinaBrzuchalska.pl

Polub mój fanpage na FB

Obserwuj mój profil na Instagramie

I na LinkedIn też 

Bardzo polecam Ci też moje podcasty: Co we freelansie piszczy, Jak dobrze zacząć oraz Freelance bez cenzury.

Zawsze też możesz do mnie napisać, jeśli masz jakieś pytanie >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina