wirtualna asysta – Pretty Well Done

Dlaczego czasem metoda małych kroków nie działa?

Karolina Brzuchalska — Wed, 20 May 2020 04:40:41 +0000

Wiesz, że w sieci znajdziesz cytaty niemal na każdą okazję? Również na biznesowe okoliczności. „Stosuj metodę małych kroków”, „Jeśli cofasz się, to tylko po to, by nabrać rozpędu”, „Ograniczenia są w Twojej głowie”. Znasz je, prawda? Brzmią bardzo często jak prawdy objawione. Jednak nie zawsze działają. I potem człowiek zastanawia się, co jest z nim nie tak. Nic. Więc dlaczego u Ciebie się nie sprawdzają? Posłuchaj…

Wróciłam do pracy etatowej, kiedy mój starszy syn miał 4,5 miesiąca. Nie jestem z tego dumna i jest to jedna z największych traum mojego macierzyństwa. W tamtym czasie nie mogłam sobie jednak pozwolić na nic innego albo tak mi się wydawało. Wychowana w kulcie pracy etatowej nie dopuszczałam do siebie myśli, że mogłabym tę pracę stracić. Byłam przecież w tej mojej pracy niezastąpiona. A już na pewno tak mi się wydawało.

Pierwsze otrzeźwienie przyszło po kilku miesiącach

Pamiętam jak dziś ten czas. Była zima, miałam odebrać synka ze żłobka zamykanego o godzinie 16. Pech chciał, że dokładnie tego dnia do mojej firmy przyjechał arcyważny gość ze Spółki-matki. Trzeba go było podjąć z honorami i pompą, stawać na rzęsach i w ogóle zrobić wszystko, by go zadowolić. Tyle tylko, że moje stawanie na rzęsach nie pomagało. Musiałam odebrać syna, a tym samym opuścić biuro i panów prezesów, popijających koniak i zaśmiewających się z żartów.

Gnąc się jak gejsza, z wyrzutami sumienia i przepraszającym uśmiechem na twarzy tyłem wręcz wycofałam się z biura i na sygnale pojechałam do żłobka. W drzwiach powitała mnie ubrana po uszy, wściekła „ciocia”. Wcisnęła dziecko na ręce i zatrzasnęła drzwi. Jej też nie zadowoliłam.

Następnego dnia zostałam wezwana na dywanik do prezesa. W cierpkich słowach przekazał mi, że jego g… obchodzi, że mam dziecko. Jak mam być w pracy, to mam być w pracy. A jak nie umiem określać priorytetów, to do widzenia. On też ma dzieci i jakoś sobie daje radę. Zapomniał dodać, że opiekuje się nimi żona…

To była bardzo cenna lekcja. Przekonałam się, ile warta jest ta moja praca.

Niestety, nie wyciągnęłam wniosków. I nie zmieniłam nic, choć dusza bardzo o tę zmianę krzyczała.

Kolejną historię opisałam w książce „Rzuciłam pracę i co dalej?”. I potem jeszcze w kilku innych miejscach. Trzeba było naprawdę dużego wstrząsu i postawienia przed murem, bym przeszła do działania i zaczęła myśleć o zmianie.

Zazwyczaj jest tak, że myślimy o niej, dopiero gdy obecna sytuacja zaczyna uwierać nas za bardzo. Rzadko kiedy mamy odwagę do działania. Rzadko kiedy jak bohaterka mojej książki rzucamy szefowi wypowiedzenie na biurko, nie myśląc o konsekwencjach.

Dlaczego metoda małych kroków nie zawsze działa?

Ile razy w swoim życiu słyszałaś o metodzie małych kroczków? O tym, by powoli, acz systematycznie przechodzić do działania? By się nie spieszyć, działać w swoim tempie.

Tylko ta metoda nie zawsze działa. Robimy krok do przodu i trzy wstecz, nie posuwając się tym samym naprzód ani o centymetr. I wtedy przychodzi taki moment, że mamy ochotę krzyczeć, wrzeszczeć, rwać włosy z głowy i palić za sobą wszystkie mosty.

Takie sytuacje są bardzo stresujące. Zapewne wiesz o tym i wcale nie muszę przypominać, a jednak zrobię to ;).

Czekasz na Święty Nigdy i nie robisz nic w nadziei, że coś się w Twoim życiu zmieni. Że przyjedzie książę na białym koniu i wyratuje Cię z opresji. Albo szef zauważy Twój potencjał i sam z siebie da Ci podwyżkę. Albo…

Stop.

Czekając na to, aż Cię zauważą, spędzisz przykurzona w kącie resztę życia.
Czekając, aż coś magicznie się zmieni, zapuścisz korzenie i obrośniesz mchem.

Nic nie zmienia się ot tak. Zmiana zawsze wymaga pracy.

Jeśli będziesz czekać, metodę małych kroków rzeczywiście będzie można o kant tyłka rozbić. Albo nastąpi wielkie bum, bo stracisz cierpliwość albo nie zmieni się nic.

A tak wcale nie musi być.

Można coś zmienić mniej boleśnie. Całkowicie bezboleśnie się nie da. Miej tego świadomość.

Można do zmiany się przygotować krok po kroku.

Można zafundować sobie mniej stresu niż to konieczne.

Ale trzeba działać.

Jak zacząć działać?

Kiedy nagrywam ten odcinek, mam w planach organizację webinaru o tym, jak nie czekać i przejść do działania… Wiele osób chce coś zrobić, ale nie wie jak. Albo obawia się zmiany. Zastanawia się, co powie rodzina. I jak zareagują znajomi.

I tak mija dzień za dniem, tydzień za tygodniem, miesiąc za miesiącem, a oni wciąż są w tym samym miejscu. Robią krok do przodu i dwa wstecz…

Podczas webinaru opowiem o tym, jak przejść do działania i nie czekać na Święty Nigdy. Już niedługo powiadomię Cię o jego terminie.

Dziękuję Ci, że poświęciłaś swój czas na przeczytanie i/lub przesłuchanie tego tekstu. Jeśli interesuje Cię praca Wirtualnej Asystentki, praca na freelansie, skuteczny home office i skalowanie biznesu – pozostańmy w kontakcie:

Polub mój fanpage na FB

Obserwuj mój profil na Instagramie

I na LinkedIn też

Zawsze też możesz do mnie napisać, jeśli masz jakieś pytanie >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina

Decyzja zaczyna się w Twojej głowie!

Karolina Brzuchalska — Wed, 06 May 2020 04:45:54 +0000

Zastanawiałaś się kiedyś, dlaczego jedni prą do przodu, nie zwracając uwagi na otoczenie i osiągają sukces za sukcesem, podczas gdy inni każdą decyzję dzielą ja przysłowiowy włos na czworo? Ba, żeby to na czworo, oni z niego robią cały podzielony na setki włosków trawnik. Czy ta różnica w sposobie działania wynika z naszych wewnętrznych talentów? A może można się nauczyć podejmować działania szybko i sprawnie. Zwłaszcza w biznesie to zdecydowanie i umiejętność podejmowania decyzji bardzo się przydaje. Dlaczego zamiast działać, wciąż szukamy wymówek? Posłuchaj…

Jeśli wolisz wersję słuchaną…

„Wiesz mamo, bez ryzyka nie ma zabawy” – usłyszałam dwa dni temu i muszę przyznać, że trochę mnie zatkało. Niby prawda stara jak świat, ale kiedy słyszysz ją z ust dziecka, nabiera nowego znaczenia.

Siedzieliśmy wieczorem na kanapie, każdy zajęty czymś. Dzień jak co dzień, nic niezwykłego. A jednak w głowie mojego jedenastoletniego syna trybiki kręciły się wręcz w zawrotnym tempie. Popatrzyłam na niego z uwagą i pomyślałam, że ma skubany rację.

Dokładnie tak jest w naszym życiu…

Albo płyniemy z prądem, czekając, aż coś się zmieni. Albo bierzemy się za bary z tym, co nam chodzi po głowie. W jaki sposób podejmujesz decyzje? Szybko i bez zastanowienia, czy raczej z dłuuuuuuuugim namysłem i rozwagą?

Jedni ludzie, kiedy wpada im do głowy jakiś pomysł, zaczynają dzielić wspomniany włos na czworo. Zastanawiają się, analizują, rozpisują w tabelki, by w końcu podjąć najlepszą w ich mniemaniu decyzję.

Inni, niewiele myśląc, od razu przechodzą do działania. W końcu na ratowanie sytuacji przyjdzie czas, jak coś pójdzie nie po ich myśli. O ile pójdzie.

A jeszcze inni… zaczynają szukać wymówek. Znasz to? Niby wiesz, że decyzja jest dobra, powinna zostać podjęta, ale… boisz się zrobić ten krok. Boisz się zmiany, tego, co się może wydarzyć. I tak czekasz, i czekasz, i zwlekasz z tą decyzją, wymyślając coraz to nowe powody, by nie przejść do działania.

Nagle okazuje się, że masz za mało czasu…

„Nie mam czasu” to chyba najczęstsza wymówka, jaką słyszę. Sama też stosuję ją dość często, żeby nie było ;). Tylko że tego czasu wszyscy mamy tyle samo. Jeszcze nie znalazł się magik, który wie, jak rozciągnąć dobę.

Szafujemy tym brakiem czasu zazwyczaj wtedy, gdy zmiana jest dla nas niewygodna. Gdy wymaga wysiłku. Wyjścia poza strefę komfortu.

A prawda jest taka, że jeśli nam na czymś bardzo zależy, ale tak wiesz bardzo bardzo, czas zawsze się znajdzie. A raczej to my go znajdziemy, choćby trzeba było zarwać noc lub dwie albo wstać godzinę wcześniej niż domownicy. Pościel Cię wzywa i nie chce puścić? To znaczy, że tak naprawdę czas był tylko wymówką, a działanie, które miałaś podjąć, wcale nie było dla Ciebie tak istotne. Brutalne, ale prawdziwe.

Wszystko jest bowiem kwestią przełamania siebie i… priorytetów.

„A co jeśli się nie uda?”— to kolejne zdanie, które słyszę nader często podczas konsultacji czy sesji mentoringowych. Po pierwsze, dlaczego miałoby się w ogóle nie udać? Masz jakieś realne obawy o to, że Twój plan się nie powiedzie?

Po drugie, proponuję odwrócić pytanie. A co jeśli zrealizujesz swój zamiar?

Oczywiście, wiadomo, że się może nie udać! Jak tysiącom osób przed Tobą. W tysiącu różnych tematów. Jeśli jednak nie spróbujesz, to się nie przekonasz. I teraz uwaga, będzie banał jak w książkach Coehlo — może się zdarzyć, że do końca życia będziesz żałować, że jednak nie spróbowałaś.

A teraz naciśnij pauzę i… przypomnij sobie te wszystkie sytuacje, w których po jakimś czasie żałowałaś, że jednak nie podjęłaś wysiłku.

Trochę się ich zebrało, prawda?

Jednak jedną z moich najbardziej ulubionych wymówek jest „dulszczyzna”, czyli „Co ludzie powiedzą?”

O, ta myśl ma się w naszej głowie i duszy wprost świetnie. Chcesz coś zmienić, ale nie robisz tego z obawy przed tym, co pomyślą sobie inni.

Co powie mama, jak oznajmisz, że rzucasz etat i zakładasz firmę. Halo! Ziemia do, Karolina, masz już „dzieści” lat! Nie musisz martwić się tym, że zawiedziesz mamę, bo nie przyniosłaś do domu piątki z życia.

Co powiedzą znajomi, jak zobaczą, że zaczynam nagrywać live’y na Facebooku? Hmm… jak to Twoi dobrzy znajomi i życzą Ci jak najlepiej, będą trzymać kciuki. Jeśli nie, to po co się nimi przejmować?

A ludzie? Co ludzie powiedzą? Będą się śmiać… I tu muszę Cię rozczarować. Ludzie zazwyczaj są skoncentrowani na sobie i na tym, jakie oni odnoszą korzyści i co im się opłaci. Jeśli będziesz im dostarczać wartościowe treści, będą z Tobą. Jeśli pokażesz, że to, co robisz, ma dla nich wartość, będą przy Tobie. Jeśli Cię polubią, będą Cię wspierać, niezależnie od tego, czy będziesz sprzedawać zajebiste książki czy zużyte buty (wiadomo, że książki lepiej, nie?).

Ale jeśli nie będziesz — zignorują Cię. I tego bałabym się bardziej niż wyśmiewania.

Dlatego jeśli wierzysz w to, co chcesz zrobić, nie szukaj wymówek.

Marzysz o swojej działalności? Chcesz być freelancerem? Założyć farmę koni w Bieszczadach? Hodować mrówki?

Po prostu zrób to. Przygotuj się do działania i krok po kroku przejdź do realizacji swojego celu. Nie rzucaj się na głęboką wodę, ale też nie odwlekaj w nieskończoność tego, co masz zrobić. I uwierz w siebie!

Wiesz, kiedy ja nieco ponad trzy lata temu postanowiłam przejść na własną działalność (po jednej zaliczonej już porażce), bałam się jak cholera. Wszystkiego. Jak sobie poradzę. Jak powiem w pracy, że chcę odejść. Jak powiem rodzinie. Co będę robić. A co jeśli się nie uda…

Widzisz to? Stosowałam wszystkie wymienione wyżej sposoby na to, by nie zacząć. A potem powiedziałam sobie: dość! Najwyżej zawrócę z tej drogi. Nigdy nie ma tak, że nie można zmienić zdania. Póki co jesteśmy jeszcze wolnymi ludźmi i możemy wybierać.

Myślisz o założeniu firmy?

Chcesz zmienić etat na własną działalność?

Szukasz sposobu jak to zrobić?

Podaję pomocną dłoń.

I pokazuję, jak zdobywać klientów >>

Od Ciebie zależy, czy skorzystasz!

Polub mój fanpage na FB

Obserwuj mój profil na Instagramie

I na LinkedIn też

Zawsze też możesz do mnie napisać, jeśli masz jakieś pytanie >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina

Jaka jest różnica między Wirtualną Asystentką a Thermomixem

Karolina Brzuchalska — Wed, 29 Apr 2020 04:00:32 +0000

Kiedy pytam znajomych przedsiębiorców, z kim kojarzy im się Wirtualna Asystentka, odpowiedzi są przeróżne. Z Siri. Z Alexą. Z Asystentem Google’a. Sporo osób odpowiada, że nie ma pojęcia. Są też jednak tacy, którym wirtualna asysta – całkiem słusznie – kojarzy się ze wsparciem dla biznesu. Wsparcie nie oznacza jednak, że Wirtualne Asystentki czy Asystenci potrafią zrobić absolutnie wszystko. To nie Thermomix.

Wolisz wersję słuchaną? Polecam:

Coraz częściej, i z niejakim smutkiem, obserwuję, że zawód Wirtualnej Asystentki przedstawiany jest jako remedium na całe zło, a same asystentki jako osoby, które zaradzą każdemu problemowi w Twojej firmie.

Nie masz czasu na prowadzenie mediów społecznościowych – zatrudnij Wirtualną Asystentkę.

Nie wiesz, jak pokierować swoją firmą – napisz do Wirtualnej Asystentki.

Potrzebujesz strategii dla swojego biznesu (!!) – Wirtualna Asystentka pomoże!

Wirtualna Asystentka nie jest robotem „wszystkofunkcyjnym”. Nie ma osoby, która byłaby świetna w każdej dziedzinie. Dlaczego więc Wirtualne Asystentki zyskują taką rangę? I to bynajmniej nie nadawaną przez samych przedsiębiorców?

Czy masz tę cechę?

Jedną z bardzo istotnych, z mojego punktu widzenia, cech osób, które prowadzą własne działalności (w tym Wirtualnych Asystentek), jest pokora. Pokora co do swoich umiejętności, wiedzy, kompetencji i… świadczonych usług. Bardzo mi przykro, ale po kilku latach pracy w tym zawodzie, nie wierzę, że są osoby, które potrafią absolutnie wszystko. Owszem, mogą znać się na wielu kwestiach — i tak jest — ale na pewno nie potrafią wszystkiego. I kiedy widzę, że osoby, które do tej pory wspierały biznes jako Wirtualne Asystentki, robiły transkrypcje, prowadziły media społecznościowe, montowały podcasty, nagle stawiają siebie w pozycji stratega biznesu… zaczynam zastanawiać się, czy coś tu nie poszło nie tak.

I tak, doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że mogę zostać zakrzyczana przez Wirtualne Asystentki w tym momencie. Od lat bowiem promuję ten zawód jako usługi osób, które są multiogarniaczkami, ale… to się nie zmieniło. Nadal będę twierdzić, że Wirtualne Asystentki mają najczęściej bardzo szerokie umiejętności. Często potrafią ogarnąć mnóstwo kwestii, ale nie są do wszystkiego! Tak się zwyczajnie nie da.

Specjalizacja w zawodzie — czy nadal jesteś Asystentką?

Boli mnie, kiedy widzę, że wchodzą w kompetencje specjalistów. Specjalistów, którzy latami uczyli się swoich zawodów. Ukończenie jednego czy dwóch kursów nie sprawi, że nagle magicznym sposobem staniemy się strategami, PR-owcami, czy marketingowcami. Żeby nazwać siebie specjalistą od marketingu i PR-u, musiałam ukończyć studia, szereg kursów i warsztatów doszkalających. A i to bez praktyki uważam, że jest niewiele warte. Bywają również sytuacje, w których wolę skierować moich klientów do osób, które moim zdaniem mają szerszą wiedzę w tym zakresie.

Jeśli jednak uznasz, że i Ty ją taką masz. I że chcesz pracować jako strateg. Uczyć komunikacji w mediach społecznościowych. Tworzyć strategie marketingowe i contentowe – nie nazywaj siebie Wirtualną Asystentką. Nie ma nic złego w zmianie zdania i przebranżowieniu się, ale nazwijmy rzeczy po imieniu?

Dlaczego? Ponieważ mówiąc, że Wirtualna Asystentka zajmuje się strategią biznesową, mijasz się z prawdą. To nie są kompetencje WA. A do tego… podważasz jakość zawodu i jego wiarygodność.

A może czas się przebranżowić?

Coraz częściej czytam na grupach wpisy przedsiębiorców, którzy czują się oszukani. Wirtualna Asystentka przedstawiła się jako osoba, która stawia strony internetowe i… postawioną przez nią stronę trzeba było oddać w ręce specjalisty. Podobnie jest z innymi usługami.

Takie działania sprawiają, że przedsiębiorcy po pierwsze tracą zaufanie do Wirtualnych Asystentek. Po drugie nie chcą z nimi współpracować, gdyż boją się, że będą musieli zatrudnić dodatkową osobę, która poprawi to, co zostało zepsute.

Wirtualne Asystentki są ogromnym wsparciem dla przedsiębiorców. Działają w przeróżnych specjalizacjach. Ale nie są do wszystkiego! To nie roboty wielofunkcyjne, które wystarczy przeprogramować i dziś zaprojektują stronę, jutro zmontują film tak, że nada się on na ekrany kin, a w piątek machną od ręki strategię dla firmy na najbliższe 2 lata. I napiszą do tego treści do mediów. To tak nie działa!

Bądź wsparciem. Bądź specjalistką w swojej dziedzinie. Ale nie wchodź w kompetencje osób, które na swoją wiedzę pracują od dekady lub dłużej. Jeśli jednak stwierdzisz, że Twoja wiedza jest na tyle pogłębiona, że spokojnie możesz to robić… zastanów się, czy na pewno nadal jesteś Wirtualną Asystentką? Może jednak warto pomyśleć o przebranżowieniu i zmianie strategii dla siebie samej. Chociażby po to, by nie wpędzać w kompleksy młodszych koleżanek, które dopiero zaczynają pracę w tym zawodzie. I odpadają już na starcie, ponieważ nie są strategami, PR-owcami, czy marketingowcami.

Polub mój fanpage na FB

Obserwuj mój profil na Instagramie

I na LinkedIn też

Zawsze też możesz do mnie napisać, jeśli masz jakieś pytanie >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina

Kulisy powstawania kursu online dla Wirtualnych Asystentek „Starter pack Wirtualnej Asystentki”

Karolina Brzuchalska — Wed, 22 Jan 2020 05:01:52 +0000

Przez ostatnie kilka miesięcy za każdym razem kiedy ktoś mnie pytał, kiedy będzie mój kurs online dla Wirtualnych Asystentek, zarzekałam się, że takiego nie zrobię. Nie czułam się dość dobrze przygotowana, miałam wrażenie, że nie do końca odnajdę się w tym formacie. A jednak… kurs powstał i dziś opowiem Ci po pierwsze dlaczego, a po drugie, jak wyglądały kulisy powstawania kursu online „Starter pack Wirtualnej Asystentki”.

Jeśli wolisz wersję słuchaną, znajdziesz ją tutaj:

Skończyłam w życiu masę kursów online. Czasem przerywałam po połowie, czasem po pierwszych kilku lekcjach. Czasem kursy się kończyły (dostęp do nich) i nie było już jak tej wiedzy zdobyć ponownie. Przyczyn takiego stanu było wiele. Najczęściej jednak brakowało mi w nich takiego impulsu do działania.

W związku z powyższym jednak widziałam też dziesiątki paneli kursowych z zewnątrz i co najmniej kilka od środka (kiedy tworzyłam kurs razem z moimi klientami). Jednak ani oglądania paneli kursowych podczas trwania kursu, ani przygotowywania kursu pod wizję klienta nie można porównać z tworzeniem własnego kursu online od zera.

Patrząc na cudzy kurs, oceniasz nie tylko jego treść i wartość merytoryczną, ale też to, czy podobają Ci się obrazki, czy kolory nie są zbyt agresywne (albo wręcz przeciwnie zbyt mdłe), czy tembr głosu prowadzącego nie doprowadza Cię do szału (mam tak z kilkoma osobami — niezależnie od tego, jak wartościową treść by nie oferowały, zwyczajnie nie mogę ich słuchać i już).

Widzisz więc tę całą otoczkę, ale nie widzisz tego, co w środku. Nie widzisz ogromu pracy, zmagań, nerwów, wylanych łez, wykrzyczanych przekleństw, ogromu czasu i wielu wyrzeczeń, które autor kursu ma ze sobą. Dziś zatem bez ściemy i mydlenia oczu…

Cała prawda o tworzeniu kursu online dla Wirtualnych Asystentek

Na rynku dostępnych jest wiele kursów. Dobrych i złych. Są takie, po ukończeniu których (o ile w ogóle je skończysz) masz ochotę napisać do autora o zwrot kasy albo co najmniej mu nawtykać. Są też takie, które otwierają wszystkie klapki w głowie. Czasem nawet jedno zdanie usłyszane podczas oglądania wielu godzin nagrań może sprawić, że natychmiast bierzesz się do działania i wierzysz, że tym razem się uda.

Kursów online dla Wirtualnych Asystentek też jest co najmniej kilka. Od razu zaznaczam, że nie kończyłam żadnego z nich, nie wiem, co mają w środku, jaka jest ich wartość merytoryczna i nie mam zamiaru ich oceniać. W związku jednak z tym, że takie są, nie czułam potrzeby tworzenia kolejnego.

Rok temu wydałam książkę „Rzuciłam pracę i co dalej?”, którą — jak jej się dobrze przyjrzeć – śmiało można by nazwać połączeniem kursu i książki. Znajdziesz w niej nie tylko wartość merytoryczną i dokładnie omówione problemy początkujących Wirtualnych Asystentek, ale również ćwiczenia i materiały dodatkowe na zewnętrznej platformie, dzięki którym start w zawód wirtualnej asysty jest zdecydowanie prostszy.

Jednak po kolejnym roku działania czułam, że tę wiedzę można jeszcze uzupełnić. Że tak naprawdę temat nie jest wyczerpany, a wręcz przeciwnie, można do niego dokładać i dokładać. I tak mnie ten temat gniótł i uwierał, że zaraz po zakończeniu pisanie książki „Don’t stop me now, czyli zrobiłam biznes i co dalej”, zabrałam się do tworzenia.

Tak narodził się pomysł stworzenia kursu online dla Wirtualnych Asystentek

Od początku wiedziałam, że ten kurs – podobnie jak książki – musi być zrobiony po mojemu. Że to nie mogą być tylko nagrania video plus kilka dodatkowych materiałów. Że powinien mieć w sobie coś więcej, wykorzystywać nie tylko moją wiedzę merytoryczną, ale też inne atuty, jak choćby ten, że jestem zaznajomiona z tworzeniem podcastów i bardzo lubię ten format.

Podjęłam wiec decyzję, że stworzę kurs, który będzie w sobie łączył trzy formaty: video, audio i materiałów do pracy własnej. Plus wszystkich możliwych bonusów, jakie tylko mogę dać. Program tak naprawdę od dawna miałam opracowany w głowie. Mój kurs online dla Wirtualnych Asystentek miał być dokładnie tym, czego mi zabrakło, kiedy sama startowałam w tej branży.

Nie szukałam bowiem długiego i kosztownego szkolenia. Nie szukałam wielotygodniowych warsztatów. Szukałam kursu, który da mi solidne podstawy i impuls do dalszego zdobywania wiedzy samodzielnie. Kursu, który rozbudzi we mnie ciekawość, sprawi, że będę chciała zgłębiać ten temat, bo wiedza podana na tacy nie smakuje tak samo, jak ta upolowana samodzielnie.

Kiedy już opracowałam program, reszta teoretycznie powinna pójść jak z płatka…

I rzeczywiście na początku tak było. Najłatwiej poszło mi nagrywanie podcastów. Wybrałam tematy, napisałam scenariusze odcinków, nagrałam i gotowe. A potem zaczęły się schody.

Podczas projektowania ćwiczeń bardzo zależało mi na tym, by wymusiły one na uczestniczkach kursu online dla Wirtualnych Asystentek działanie. By skłoniły je do myślenia, do pracy. Nie zależało mi na tym, by spojrzały na materiały i odłożyły je na bok. Bo nie jest sztuką coś stworzyć, sztuką jest zainspirować innych do działania. A w wirtualnej asyście o działanie chodzi najbardziej.

Przygotowane materiały do pracy miały być sprytne, estetyczne, takie, które wręcz chce się wypełnić. No i przede wszystkim miały dać konkretny efekt — przygotować do startu w zawodzie.

Jako ostatnie stworzyłam nagrania video. I to jest temat, na który najchętniej spuściłabym zasłonę milczenia. Bo omówienie tego etapu spokojnie mogłoby zająć cały osobny wpis.

Stworzyłam kurs online dla Wirtualnych Asystentek… po godzinach

Zapomniałam na początku zaznaczyć, że tworzyłam ten kurs, jednocześnie pracując dla klientów, działając aktywnie w social mediach, pilnując projektu wydania drugiej książki itd. Gdzieś pomiędzy tymi wszystkimi zadaniami upychałam nagrywanie podcastów, tworzenie materiałów drukowanych, nagrywanie video. A ponieważ zależało mi na ich jak największej wartości merytorycznej, poprawiałam wciąż i wciąż wszystko od nowa.

Gdybym zarezerwowała sobie na tworzenie kursu na przykład tydzień bez pracy i innych działań, jestem skłonna stwierdzić, że dałabym radę przygotować go w max 2 tygodnie. Tymczasem stworzenie tego kursu online dla Wirtualnych Asystentek zajęło mi… ponad 3 miesiące. Ale wróćmy do video.

Nie wiem, czy zdajesz sobie sprawę, ale żeby nagrać dobre video, to oprócz świetnego kontentu i przygotowania merytorycznego potrzebujesz:

miejsca do nagrania,
dobrego światła,
dobrej kamery i ogólnie dobrego sprzętu (mikrofon i net też mają znaczenie),
czasu,
spokoju,
wolnej chaty,
pełnego makijażu (tak!),
twarzy bez pryszczy (sic!)
fajnych ciuchów, a nie że ciągle w tym samym.

Z tego wszystkiego miałam… kontent.

Ile zainwestowałam w stworzenie kursu online dla Wirtualnych Asystentek?

Przygotowując ten kurs, poza tym, co miałam w głowie, jak widzisz, brakowało mi jednak wielu elementów. Musiałam wiec zainwestować, by… zyskać. Tak to już w tym świecie bywa, że jeśli chcesz wyjąć, to musisz włożyć ;).

W przeciągu tych kilku miesięcy kupiłam więc nową kamerę, dobry program do obróbki video i jeszcze parę innych gadżetów. Największą inwestycją był jednak czas i … kupa nerwów. Niestety, nie obyło się bez fakapów. Weź pod uwagę, że kiedy nagrywasz video w domu, nie wystarczy zaplanować czasu i miejsca. Wiele rzeczy może pójść nie tak z zupełnie różnych powodów:

z braku prądu,
choroby dziecka,
remontu u sąsiadów,
trzytygodniowej przerwy świątecznej,
szalejących zwierząt i kilku innych czynników.

Ponieważ nie mieszkam w pałacu, każdorazowo nagrywając video, muszę przestawić pół salonu. Przesunąć regał, stół, trochę pokombinować z miejscem, w którym stoi kamera itd. Wszystkie te czynniki sprawiły, że gotowe materiały (surowe!!) miałam dopiero pod koniec grudnia. W międzyczasie (podobno nie ma czegoś takiego jak międzyczas! nie daj się nabrać 😉 ) powstała i wydana została moja druga książka, odbyła się jej premiera, zaczęła sprzedaż… Przyszedł czas na obróbkę surówki, czyli… byłam już niemal w blokach startowych. Jak temat rozwinął się dalej, jak promowałam kurs poprzez wyzwanie „Raz się żyje. Lepszego momentu nie będzie” opowiadałam Ci w poprzednim wpisie blogowym.

Błędy, które popełniłam podczas tworzenia kursu online dla Wirtualnych Asystentek

Na koniec wpisu zostawiłam sobie perełkę, czyli to, co tygryski lubią najbardziej — błędy, wpadki i potknięcia ;). O wiele ich było podczas tego projektu. Najważniejsze lekcje, które wyciągnęłam:

Zawsze, ale to zawsze sprawdzaj sprzęt. Nawet jak ktoś Ci powie, że sprzęt nie ma znaczenia. Nawet jeśli nagrywasz kilka odcinków jednocześnie. Mnie bowiem zdarzyło się podczas nagrywania video odłączyć zewnętrzny mikrofon. I nie byłoby to może nic strasznego, gdyby nie fakt, że program, w którym nagrywałam, miał ustawione zbieranie audio tylko z tego mikrofonu. Po nagraniu dwóch naprawdę świetnych i na flow odcinków zorientowałam się, że mam… film niemy. #$%^&*(*&^%$#$%^&* Oj, niema to ja wówczas nie pozostałam. Choć opadło mi wszystko w tym wena do dalszej pracy.
Przed ważnymi czynnościami sprawdzaj łącze i sprzęt pod kątem aktualizacji. U mnie biegnąca aktualizacja i niestabilne łącze sprawiły, że filmy (znów to video!!!) cięły się, obraz migotał, a całość nadawała do wyrzucenia. Kolejne godziny w plecy.
Rób backup ZAWSZE. Nawet jeśli instalujesz bezpieczną z pozoru wtyczkę, aktualizację właściwie, która nie powinna Twojej stronie na WordPressie zrobić żadnej krzywdy. Z pozoru… tak, właśnie. Dzień przed startem kursu wpadłam na pomysł, że udoskonalę proces sprzedaży przez zainstalowanie wtyczki do systemu mailingowego. Jak pomyślałam, tak zrobiłam… i zaraz po kliknięciu pojawił mi się błąd krytyczny, który wyrzucił mi całą stronę. Nie można było wejść w Kokpit WordPressa, do sklepu, nie mówiąc już o Panelu kursu. Możesz sobie wyobrazić chyba te wszystkie słowa, które z siebie wyrzuciłam. Moje Potwory na pewno nauczyły się czegoś nowego ;).
At last but not least, raczej nie zostawiaj na koniec sprawdzania przecinków i takich tam. Moja asystentka Gina, mój osobisty Grammarnazi, mściła się na mnie aż do północy tuż przed startem kursu. Miałam ochotę wytargać ją za uszy 😛

Teraz już wiesz, jak skomplikowanym procesem może być nagrywanie kursu online, zwłaszcza kursu online dla Wirtualnych Asystentek. Wiesz też, jak bardzo można sobie ten proces skomplikować na własne życzenie. Gdybyś chciała zobaczyć, o czym jest ten kurs, zajrzyj na tę stronę.

Polecam kurs każdej osobie, która poważnie myśli o starcie w zawodzie Wirtualnej Asystentki. To solidna pigułka wiedzy na start. Bardzo skuteczna. Jak trzydniowy antybiotyk, po którym budzisz się jak nowonarodzona ;).

Polub mój fanpage na FB

Obserwuj mój profil na Instagramie

I na LinkedIn też 🙂

Zawsze też możesz do mnie napisać, jeśli masz jakieś pytanie >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina

BIZNESOWA ŚCIEŻKA WCALE NIE MUSI PROWADZIĆ PRZEZ DŻUNGLĘ

Karolina Brzuchalska — Wed, 08 Jan 2020 05:55:34 +0000

Początek roku. Wszyscy dookoła robią plany, wyznaczają cele i marzenia, a Ty czujesz, że stoisz w miejscu? Chcesz coś zmienić, masz tysiące pomysłów, ale nie wiesz, który wybrać? Opowiem Ci pewną historię, którą rzadko chwalę się w mediach społecznościowych. Historię, która pomoże Ci zdecydować, jaką ścieżką chcesz pójść. Przygotowałam też dla Ciebie specjalną niespodziankę.

Jeśli wolisz wersję do słuchania, znajdziesz ją tutaj:

W nowym roku dużo mówi się o planach. Wiele osób przygotowuje długie podsumowania i publikuje je w mediach społecznościowych. Takie refleksje są ważne, ponieważ pokazują nam, ile osiągnęliśmy przez ten rok, co się zmieniło i czy zrealizowaliśmy nasze plany.

Oprócz podsumowań zaczynamy też przygotowywać strategię na kolejne miesiące. Tak jesteśmy nauczeni. Początek roku kojarzy nam się właśnie z nowymi marzeniami, projektami, które chcemy zaplanować.

Doceniaj to, co osiągnęłaś

W poprzednim odcinku podcastu „Co we freelansie piszczy” opowiadałam o tym, jak wyglądała moja przygoda z podcastowaniem. Gdybyś wysłuchała pierwszego nagrania, które opublikowałam dokładnie rok temu, na pewno dostrzegłabyś, jak długą drogę przeszłam w ciągu tych kilkunastu miesięcy. Ile wysiłku włożyłam w to, żeby mówić swobodnie, nie czytać z kartki, a notatki przygotowywać jedynie w punktach.

Dlatego jeżeli czujesz się przytłoczona tym, że wszyscy dookoła wpadli w szał planowania, że ich cele są ambitne a podsumowania bogate i pełne optymizmu, zatrzymaj się. Przyjrzyj się sobie sprzed roku. Gdzie byłaś w styczniu 2019? Wróć do tego czasu i zobacz, jak wyglądały Twoje działania w tamtym okresie. Jestem przekonana, że zauważysz ogromny postęp.

Moja lista projektów do zrealizowania na ten rok ma ponad 20 punktów. I doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że nie jestem w stanie zrealizować ich w ciągu dwunastu miesięcy. I jeżeli jesteś w podobnej sytuacji, przeczytaj historię, którą chciałabym Ci dzisiaj opowiedzieć. Myślę, że jest to wartościowa opowieść dla każdego, kto kiedyś zaczynał albo właśnie w tej chwili stoi na początku drogi.

Znajdź swoją biznesową ścieżkę

Pomysł, by coś zmienić w moim życiu zawodowym, przychodził mi do głowy wielokrotnie. Od początku swojej „kariery” pracowałam w mniejszych lub większych firmach i w większości z nich nie czułam się spełniona.

Co jakiś czas przychodziło mi do głowy, by założyć firmę. Wziąć życie w swoje ręce, zacząć działać na własnych warunkach. Raz nawet to zrobiłam. W 2011 roku. Po dwóch latach, a nawet szybciej z podkulonym ogonem wróciłam na etat, zawieszając działalność na kolejnych pięć lat.

Aż wreszcie zimą 2017 roku stwierdziłam, że tak dłużej być nie może. Głupia nie jestem, skończyłam w końcu dwa kierunki studiów (i to nie tylko dlatego, że to one się skończyły), pierdyliard kursów marketingowych i innych. Doświadczenie mam, coś tam chyba umiem.

Zaczęłam przeszukiwać sieć w poszukiwaniu pomysłu na siebie. I nagle BAM! Jak grom z jasnego nieba wpadł mi w oczy artykuł o pracy zdalnej. Wirtualnej asyście konkretnie. Powiedzieć, że moje serce wywinęło orła, to jak nie powiedzieć nic. Ono wraz z rozumem pod rękę tańcowało po całym moim ciele skocznego kankana. To było TO!

Pierwsza rzecz, jaką postanowiłam zrobić – pomna lekcji z pierwszym podejściem do działalności – to porządny i rzetelny research. Wszystkiego. Rynku, możliwości, siebie. To, co znalazłam, przerosło moje oczekiwania, a w głowie rodziło się coraz więcej pytań i wątpliwości:

Jak znaleźć klientów?
Jak się przebić?
Czy ja sobie poradzę?
Jak stworzyć ofertę?
Czy muszę mieć stronę www?
Konkurencja jest ogromna, dlaczego ktoś miałby zatrudnić mnie?
Jak się wyróżnić?
Jak się tego wszystkiego nauczyć?
Co muszę umieć?
Jakie narzędzia muszę znać?
Czy…
Jak…
Dlaczego…

Pytania mnożyły mi się w głowie szybciej niż króliki na wiosnę, a panika narastała. Jednocześnie czułam tak przemożną chęć zmian, że nie wyobrażałam sobie już zejścia z tej ścieżki.

Brzmi to dla Ciebie znajomo? Długie miesiące szukałam rozwiązań, informacji, sposobów na działanie. Uczyłam się jak szalona. Trochę chaotycznie, trochę po omacku. Spałam po kilka godzin na dobę.

Dziś wiem, że można to zrobić na spokojnie. Przejść z etatu na działalność, czy wręcz nawet od tej działalności zacząć. Mam swoje wypracowane metody. Znam narzędzia i sposoby. Mam własną firmę, która z roku na rok przynosi coraz większe dochody, zaufanie klientów, własny zespół. Jestem managerem i wiem, jak zarządzać firmą. Od poczęcia wręcz.

Znajdź przewodnika, z którym szybciej dotrzesz do celu

Jeżeli chcesz dotrzeć do jakiegoś miejsca, nie musisz tego robić samodzielnie. Warto skorzystać ze wsparcia osób, które już tam są. Które wiedzą, czego się spodziewać i na co trzeba być przygotowanym.

Wyobraź sobie, że Twoja droga do wymarzonego celu przypomina podróż do egzotycznych krajów. Jeżeli planujesz wycieczkę do Azji, raczej nie wsiadasz do samolotu z paszportem, błyszczykiem i zapasową parą butów. Bo do takiej podróży trzeba się odpowiednio przygotować. Zrobić research, poczytać opinie i znaleźć przewodnika, który zna to miejsce jak własną kieszeń.

Podobnie jest z biznesem. Możesz działać na własną rękę i pokonać tę ścieżkę samodzielnie. Ale miej na uwadze, że taka samotna wyprawa może trwać nawet długie lata. Dlatego warto skorzystać ze wsparcia.

Co może Ci pomóc?

Książka biznesowa, na przykład taka jak moja, czyli „Rzuciłam pracę i co dalej?„;
Konsultacje u doświadczonego specjalisty z danej dziedziny;
Program mentoringowy;
Kurs online, podczas którego w dowolnie wybranym czasie będziesz zdobywać wiedzę;
Grupa na Facebooku jak „Blaski i cienie wirtualnej asysty i freelansu„.

Możesz skorzystać z każdej formy, która spełnia Twoje oczekiwania. Ale z przewodnikiem jest znacznie łatwiej.

Dlaczego Ci o tym mówię?

Kiedy zaczynałam pracę w branży wirtualnej asysty, też szukałam wsparcia. Nie wiedziałam, jak zacząć działać, co zrobić, żeby zostać freelancerem, jak utrzymać tę działalność i jak w ogóle sprytnie porzucić etat.

Jeżeli jesteś gotowa do działania, dołącz do mojej grupy i daj się zainspirować! Przekonaj się, że Twoja biznesowa ścieżka do wymarzonego zawodu wcale nie musi być trudna, kamienista i usłana kolcami. Zwłaszcza jeśli pójdziesz z przewodnikiem, który pokaże Ci wszystkie skrytki i tajne przejścia.

Trzymam za Ciebie kciuki!

Polub mój fanpage na FB

Obserwuj mój profil na Instagramie

I na LinkedIn też

Zawsze też możesz do mnie napisać, jeśli masz jakieś pytanie >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina

CZY TRUDNO JEST WYDAĆ KSIĄŻKĘ?

Karolina Brzuchalska — Wed, 06 Nov 2019 05:55:37 +0000

Napisanie pierwszej książki (kolejnej też, ale już mniej) to ogromne przeżycie. Emocje, które temu towarzyszą, są nie do opisania słowami. Mieści się w ich gamie chyba każde możliwe uczucie, pośród których dominują strach, radość, szczęście, niedowierzanie… Dziś książkę może wydać niemal każdy. Wystarczy tylko… no właśnie, czego potrzeba do wydania książki, czy jest to trudne i dlaczego zdecydowałam się wydać tych książek kilka? Zapraszam serdecznie do lektury.

Jeśli wolisz wersję słuchaną, znajdziesz ją tutaj:

Piszę, odkąd pamiętam. A w zasadzie odkąd w ogóle nauczyłam się pisać. Tak płynnie, ponieważ oczywiście nie pisałam opowiadań jako czteroletni dzieciak, dopiero co składający literki. Ale już wtedy układałam sobie w głowie rozmaite historie, mnożyłam bohaterów i wydarzenia. Czasami żyłam ich historiami tak bardzo, że zapominałam o bożym świecie.

Miłe złego początki, czyli co zrobić, kiedy napiszesz książkę…

Pierwsze prawdziwe opowiadania zaczęłam pisać w podstawówce. Oczywiście już wtedy uczyliśmy się tej formy wypowiedzi w szkole. Pisaliśmy opisy, rozprawki, dłuższe teksty. Przy czym te moje dłuższe opowiadania miały zazwyczaj kilka stron. Tak bliżej dziesięciu. Raczej nie oszczędzałam polonistek w tamtym czasie (później zresztą też nie – moja praca maturalna liczyła ponad 20 stron A4).

W tym czasie też zalewałam rodzinę opowiadaniami hande made praktycznie z każdej okazji. Imieniny, urodziny, Dzień Matki, Ojca, Kominiarza… Bez okazji też. Powstawały wymyślne historie z rudowłosą bohaterką Anną w roli głównej. Do dziś mi ten rudy w duszy gra.

Z literami przez życie

Pierwszą książkę napisałam w liceum, powieść dla młodzieży. Bardzo szybko wylądowała w kartonie. A karton zapewne w piwnicy. O ile nie skończył na śmietniku. W tym wypadku to chyba jednak była niewielka strata. Tak sądzę, ponieważ nawet nie pamiętam fabuły.

Potem życie towarzyskie i nauka pochłonęły mnie do tego stopnia, że pisanie na moment poszło w kąt. Owszem, pisałam bloga i dziennik, ale żadnych większych form literackich. Do czasu aż na świecie nie pojawiły się dzieci. A wraz z nimi Minecraft.

Zanim jednak napisałam powieść o Minecrafcie, powstały pierwsze opowiadania dla przedszkolaków. Potem następne. Aż w końcu prawie dorosła już dziatwa szkolna (druga klasa podstawówki – nie byle co!) zaczęła domagać się czegoś więcej. Jako fani Minecrafta przeczytali – często moimi ustami – chyba wszystko co na tamten moment było dostępne na rynku. I chcieli więcej. Nie miałam wyjścia. Tom pierwszy książki powstał, zaskoczył i… do dziś dnia domagają się kolejnego. Może kiedyś jakieś wydawnictwo go odkurzy i wrzuci na półki popularnych księgarni .

Dlaczego napisałam książkę biznesową?

W tak zwanym międzyczasie powstała powieść psychologiczna dla kobiet. Napisałam ją na konkurs, doszłam niemal do finału i nie zrobiłam z tym nic więcej. Do dziś dnia, jak się zapewne domyślasz, leży na dnie szuflady (razem z pozostałymi tworami), a raczej schowana głęboko w czeluściach laptopa. Jej napisanie kosztowało mnie bardzo wiele, więc kto wie… może kiedyś.

Wtedy jednak zrozumiałam, że to pisanie do szuflady przestało mnie bawić. Postanowiłam wykorzystać zamiłowanie do pisania powieści komediowych z doświadczeniami biznesowymi. Tak powstała pierwsza książka „Rzuciłam pracę i co dalej”, którą znajdziesz tutaj…

Jest to poradnik z ćwiczeniami, który poprowadzi Cię przez ścieżkę „porzucam etat i zakładam własną działalność”. Znajdziesz w nim wskazówki, porady, ostrzeżenia, a także ćwiczenia, które pozwolą Ci poukładać sobie wszystko w głowie.

Po jej napisaniu powiedziałam sobie: Nigdy więcej! Nota bene to samo mówiłam po pierwszym porodzie, więc trochę mało słowna jestem jeśli chodzi o te moje dzieci. Prawdziwe i papierowe.

A potem… zdecydowałam się napisać kolejną.

Jak wygląda proces wydawania książki od środka

Nie zrozum mnie źle. Ja uwielbiam pisać! Napisanie obu tych książek (zwłaszcza części literackich) sprawiło mi ogromną frajdę. Bawiłam się świetnie z moimi bohaterkami. Razem z nimi śmiałam się, przeklinałam i płakałam. Mogę śmiało założyć, że rozumiem je, jak nikt.

Uwielbiam też uczyć – dlatego ta część merytoryczna i przygotowywanie ćwiczeń również stanowiły dla mnie pole do popisu. Obie książki powstały w trzy miesiące. A raczej ich treść. Ponieważ proces postprodukcji to była istna orka na ugorze, która trwała drugie tyle, jak nie dłużej.

Aby napisać książkę, a potem ją wydać, potrzebujesz:

Pomysłu.
Szkieletu książki – czy będzie on miał formę podpunktów, mapy myśli, czy jeszcze jakąś inną, zależy tylko od Ciebie. Ważne, byś miała rozpisane po kolei, co chcesz zawrzeć w jakim rozdziale, by książka była ułożona w logiczną całość.
Czasu na pisanie.
Poprawek strukturalnych po napisaniu całości.
Korekty.
Redakcji.
Drugiej korekty (a czasem i trzeciej – najlepiej robionej przez inną osobę).
Okładki (i sesji do niej, jeśli chcesz, by Twoja twarz znalazła się na niej).
Składu (osobno dla książki papierowej, osobno dla ebooka).
Druku.
Promocji – czyli wszystkich tych postów, live’ów, webinarów, nagrań, w których będziesz mówić o swojej książce. Tutaj dochodzą nam jeszcze grafiki, teksty copy do postów itp.
Reklamy.
Czasu pracy własnej.
Czasu pracy Twoich asystentek (jeśli korzystasz z ich wsparcia do zrobienia np. grafik lub landing page’a).
Pomysłu na wieczór autorski (miejsce, promocja, goście itd.)
Niespodzianek dla pierwszych Czytelników…

Jak widzisz, całkiem sporo tych punktów się zebrało, a jestem pewna, że nie wyczerpałam tutaj możliwości promocji. Jeśli interesuje Cię ten temat, chętnie poruszę go w jednym z kolejnych podcastów.

Czy trudno jest wydać książkę?

Nie. Zwłaszcza w obecnych czasach, gdy nie musisz liczyć na wsparcie wydawnictwa, lecz możesz wydać swoją wymarzoną powieść jako selfpublisher. Oba rozwiązania mają swoje wady i zalety. Kiedyś opowiem Ci, dlaczego zdecydowałam się na tę drugą opcję .

Kończąc, chciałabym zaprosić Cię na wieczór autorski, który odbędzie się w połowie grudnia w Poznaniu. O szczegółach będę informować w najbliższym terminie. Jeśli chcesz otrzymać te informacje jako pierwsza, koniecznie zapisz się na listę osób zainteresowanych książką >> www.prettywelldone.pl/ksiazka2

Do zobaczenia!

Polub mój fanpage na FB

Obserwuj mój profil na Instagramie

I na LinkedIn też

Zawsze też możesz do mnie napisać, jeśli masz jakieś pytanie >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina

TAKICH KLIENTÓW NIE OBSŁUGUJEMY!

Karolina Brzuchalska — Wed, 30 Oct 2019 05:45:22 +0000

Znasz serial „Teoria wielkiego podrywu”? Jednym z głównych bohaterów jest w nim Sheldon Cooper, fizyk teoretyczny, geniusz kompletnie nieprzystosowany do życia w społeczeństwie. Codziennie zatruwa życie swojemu współlokatorowi. Jest jednym z najtrudniejszych klientów wszelkiego rodzaju restauracji, sklepów i innych przybytków usługowych. Jestem pewna, że gdyby tylko w USA pozwalano na takie zachowania, w sklepach, do których przychodzi, wisiałaby tabliczka: „Takich klientów nie obsługujemy”. Co to ma wspólnego z branżą freelancerską w Polsce? Sprawdź.

Nie ma chyba takiej branży usługowej, która nie miałaby swojego Sheldona. Jeśli oglądasz serial, doskonale wiesz, o czym mówię. O klientach, których czasem chciałoby się posłać na Księżyc, ale bez których de facto nie da się żyć. Żeby nie było — wszystkich moich obecnych klientów uwielbiam. Są barwni, różnorodni, pracują w ciekawych branżach i całkiem nieźle się dogadujemy. Wszelkie podejrzenia, że piszę o nich, są więc wyssane z palca ;). Ale… nie przyszłam na świat wczoraj. W życiu widziałam niejedno i z niejednym klientem (również pracując na etacie) miałam do czynienia. Z doświadczenia więc wiem, że nie każdy klient jest fajny. Sama bywam również upiorna, a raczej bywam upiorem, klientem-widmo. Już wyjaśniam, o co chodzi.

Jeśli wolisz wersję douszną, możesz posłuchać tego wpisu w formie podcastu:

Kategorie klientów

Na potrzeby tego wpisu oraz odcinka podcastu stworzyłam cztery kategorie klientów. A raczej je nazwałam, skatalogowałam i przypisałam im konkretne cechy. Od razu zaznaczam, że podział ten jest żartobliwy. Ma co prawda dużo wspólnego z rzeczywistością, więc jeśli identyfikujesz się z którąś kategorią to… prawdopodobnie masz rację ;).

Gotowa na podbój klienckiego światka? No to zaczynamy.

Pierwszy typ klienta, to KLIENT DO RANY PRZYŁÓŻ

Moja ulubiona kategoria i z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że zdecydowana większość osób, z którymi współpracuję obecnie, do tej kategorii właśnie należy. Klient do rany przyłóż to klient, z którym nie tylko dobrze Ci się pracuje, ale też dobrze się rozumiesz prywatnie. Jest chemia. Fajnie się rozmawia. Nadajecie na tych samych falach. Macie te same priorytety i wymagania. To oczywiście jest klient wymagający, ale jest też przedsiębiorcą i rozumie, że czasem w biznesie następuje coś takiego jak siła wyższa.

Jakie jest ryzyko obsługi takiego klienta? Ano takie, że jeśli rozmawia Wam się zbyt dobrze, na plotach i pogaduchach możecie spędzić długie godziny, a robota będzie leżała.

Klient do rany przyłóż jest kompletnym przeciwieństwem drugiej kategorii:

Klient-żołnierz

Klient-żołnierz wbrew pozorom też jest całkiem sympatyczną personą. To osoba, której nie interesuje sposób wykonania zadania. Osoba, która nie wtrąca się w proces realizacji. Nie zastanawia, czy Ty zadanie wykonasz, czy też nie. Klient-żołnierz wydaje rozkaz i wie, że zostanie on spełniony. Ordnung muss sein! Jego przekaz jest jasny, klarowny, bez ozdobników i zawahań.

Ryzyko? Brak elastyczności. Zlecone zdanie ma być wykonane i już. Według wizji klienta.

Nie wiem jak Ty, ale ja po każdym telefonie takiego klienta mam ochotę stanąć na baczność i zasalutować.

Klient-eksperymentator

O no to jest dopiero barwna postać. To klient, którego fascynują procesy, droga dojścia do jakiegoś rezultatu. Często zleca Ci zadania i wykonuje je sam. Albo grzebie w nich tak długo, aż… coś zepsuje. Zdarza się, że zabiera się za temat, o którym ma niewielkie pojęcie i próbuje działać. Do skutku. A raczej z mizernym skutkiem. Wtedy biegnie po ratunek do Ciebie.

Ryzyko: będziesz dostawać zlecenia na ostatnią chwilę, kiedy klient już nie będzie miał czasu, by rozwikłać swoją zagadkę. Albo dostaniesz zadanie nie do rozwiązania… też może się zdarzyć. Trzeba będzie wtedy pozamiatać i… zrobić wszytko na nowo.

Ostatnią kategorią klienta jest:

Klient-zebra, zwany też klientem-widmo

Pojawia się i znika. Zarzuci Cię tematami, narobi zamieszania, poprzestawia harmonogramy do góry nogami i… nie zobaczysz go przez kolejne 3 tygodnie. Pracuje zrywami, czasem zleca dużo, a czasem wcale. Potrafi pojawić się po pół roku i pytać, czy zadanie zostało zrealizowane…

Ryzyko pracy z nim? Jak się możesz domyślić, niezrealizowane zadania, niedowiezione projekty, brak możliwości zaplanowania sobie czegokolwiek.

Praca w usługach, jak widzisz, jest wyzwaniem… nie jest nudna, wiele się w niej dzieje. Ciekawa jestem też bardzo, który rodzaj klienta spotykasz na swojej drodze najczęściej?

Polub mój fanpage na FB

Obserwuj mój profil na Instagramie

I na LinkedIn też

Zawsze też możesz do mnie napisać, jeśli masz jakieś pytanie >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina

TRZY NAJWIĘKSZE MITY O WIRTUALNEJ ASYŚCIE

Karolina Brzuchalska — Wed, 25 Sep 2019 04:40:47 +0000

TRZY NAJWIĘKSZE MITY

O WIRTUALNYCH ASYSTENTKACH

Wirtualna asysta to najłatwiejszy zawód świata — nie trzeba nic umieć, można przesiedzieć cały dzień na fejsie i jeszcze Ci za to zapłacą. Bajka! Ale czy na pewno? W świecie mediów społecznościowych krąży kilka mitów na temat pracy Wirtualnej Asystentki, które postaram się w dzisiejszym odcinku obalić. Nieważne, czy jesteś WA, WOM, WPM, a może przedsiębiorcą — posłuchaj, kim NAPRAWDĘ jest i co robi Wirtualna Asystentka.

Jeśli zamiast słuchania, wolisz czytać — zerknij na streszczenie poniżej. 🙂

W przeciągu kilku ostatnich tygodni miałam niezwykłą przyjemność wystąpić gościnnie w kilku podcastach. Byłam u Krystiana Zycha, u Wojtka Struzika, a także u Agnieszki Gaczkowskiej.

Rozmawialiśmy przede wszystkim o freelansie, ale jedno pytanie powtarzało się niezmiennie: Kim tak naprawdę jest Wirtualna Asystentka i czym się zajmuje? Domyślam się, że to zagadnienie frapuje także niejedną osobę z Twojego otoczenia, a może i Ciebie samego. Zgadłam? 😉

Bo wiadomo — asystentki zatrudnione na etat przy zarządzie potrafią ładnie się uśmiechnąć, zaparzyć dobrą kawę i odbić idealne kserówki. Nic poza tym. Ale w jaki sposób można to zrobić… wirtualnie?

Z tego podcastu dowiesz się:

Czy Wirtualna Asystentka istnieje naprawdę, czy to tylko dobrze napisana apka?
Jak wiele Wirtualna Asystentka ma wspólnego z kawą i dlaczego nie parzy jej na odległość?
W co należy się zaopatrzyć, jeśli chcesz zostać WA i dlaczego komputer i łącze internetowe to nie wszystko?
Kiedy Wirtualnej Asystentce otwiera się wirtualny nóż w kieszeni?
Czy WA to tani i skuteczny sposób na pchnięcie Twojego biznesu do przodu?
Po co asystentce asystentka?
Jak pracuje się z piaskownicy, autobusu i biblioteki?

Raz na zawsze, mam nadzieję, obalam mity, które funkcjonują gdzieś obok naszego zawodu i często są dla Wirtualnych Asystentek bardzo krzywdzące. Wysłuchaj tego podcastu, a zrozumiesz, że WA to coś więcej niż ładny uśmiech. To również otwarty umysł, szerokie horyzonty i wiele fachów w jednej ręce. No i przede wszystkim kawa… która napędza nas do działania ;).

Porozmawiajmy :). Jeśli masz jakieś pytania lub spostrzeżenia — zadaj je pod tym tekstem lub na grupie Blaski i cienie Wirtualnej Asysty.

Zachęcam Cię również do wysłuchania dwóch odcinków podcastu:

“Co może robić WA, jeśli nie leży i nie pachnie?” oraz “W czym może mi pomóc Wirtualna Asystentka”.

A jeśli wciąż nie masz dość — zapisz się na listę oczekujących na moją najnowszą książkę “Don’t stop me now!” 🙂

Polub mój fanpage na FB

Obserwuj mój profil na Instagramie

I na LinkedIn też

Zawsze też możesz do mnie napisać, jeśli masz jakieś pytanie >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina

BŁĘDY, KTÓRE SPRAWIŁY, ŻE NIEMAL STRACIŁAM FIRMĘ

Karolina Brzuchalska — Wed, 11 Sep 2019 04:55:19 +0000

BŁĘDY W DZIAŁALNOŚCI,

KTÓRE SPRAWIŁY, ŻE NIEMAL STRACIŁAM FIRMĘ

Mówi się, że jak człowiek nie popełnia błędów, to nic się w jego życiu nie zmienia. Dla mnie błąd to lekcja, która uczy nas i pokazuje drogę, którą nie powinniśmy podążać. Dlatego warto też czerpać z błędów innych. I o takich właśnie błędach, które sprawiły, że nieomal musiałam zamknąć firmę, opowiem Ci w dzisiejszym odcinku podcastu. Zapraszam serdecznie:

Jeśli wolisz, zanim posłuchasz podcastu, wiedzieć, o czym będzie, specjalnie dla Ciebie streszczenie i link do drugiego tekstu na ten temat poniżej 🙂

Dlaczego popełniamy błędy?

Ten odcinek będzie ponownie odcinkiem nagranym solowo, choć forma wywiadu bardzo mi się spodobała. Takich podcastów będzie na pewno więcej. Dziś natomiast opowiem Ci o naprawdę istotnych rzeczach, o których przedsiębiorcy mówią niestety rzadko i niechętnie. Ciężko jest się bowiem przyznać do tego, że niewiedza może doprowadzić do bankructwa. A tak właśnie było u mnie…

Jakiś czas temu opisałam tę historię na blogu. Możesz przeczytać ten wpis tutaj. W dzisiejszym podcaście znajdziesz uzupełnienie, wnioski i rozszerzenie tej opowieści. Niech z jednej strony będzie ona dla Ciebie przestrogą, z drugiej zaś inspiracją do tego, żeby nigdy się nie poddawać.

Z tego podcastu dowiesz się również:

Dlaczego na początku człowiek nie myśli o tym, że coś może się nie udać (i dobrze!).
Dlaczego jeśli chcesz robić to, co kochasz, to to… nie wystarczy.
Co tak naprawdę powinno się liczyć na starcie (opowiadała też o tym Małgosia Wardaszka-Deręgowska w poprzednim odcinku podcastu).
Jak to się stało, że w ogóle wpadłam na pomysł założenia firmy.
Dlaczego ten pomysł nie wypalił, tak jak to sobie wyobrażałam.
Jakie największe błędy popełniłam na starcie i w trakcie prowadzenia działalności.
Do czego mnie to doprowadziło i jakie wyciągnęłam wnioski.
Dlaczego musiałam wrócić na etat z podkulonym ogonem.
Ile czasu zajęło mi ponowne stanięcie na przedsiębiorcze nogi.
Czego musiałam się nauczyć.

Uff, sporo tych punktów się zebrało :). Jednak zapewniam Cię, że warto wysłuchać tego podcastu, by zrozumieć, że nie zawsze początki są usłane różami. Że nie zawsze to jest tak, że wszystko się udaje od razu. Ale przede wszystkim dlatego, że zrozumieć, że nawet jak coś pójdzie nie po naszej myśli, nie powinniśmy się poddawać. Tylko wyciągnąć wnioski i działać dalej.

Zachęcam Cię w tym odcinku również do zadawania pytań (również w grupie Blaski i cienie Wirtualnej Asysty), szukania odpowiedzi oraz… konsultacji ze mną, jeśli czujesz taką potrzebę :).

Polub mój fanpage na FB

Obserwuj mój profil na Instagramie

I na LinkedIn też

Zawsze też możesz do mnie napisać, jeśli masz jakieś pytanie >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina

KIEDY NIE PCHAĆ SIĘ WE FREELANCE

Karolina Brzuchalska — Tue, 20 Aug 2019 05:02:06 +0000

KIEDY NIE PCHAĆ SIĘ WE FREELANCE

Polub mój fanpage na FB

Obserwuj mój profil na Instagramie

I na LinkedIn też

Zawsze też możesz do mnie napisać, jeśli masz jakieś pytanie >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina