Wolisz słuchać niż czytać? Wybieraj 🙂

Dziś bardzo ważny dla mnie odcinek, choć wcale nie okrągły. Mijają bowiem cztery lata, odkąd ostatecznie podjęłam decyzję, że idę na swoje. Zanim jednak opowiem Ci o czterech momentach zwrotnych, muszę Ci się do czegoś przyznać.

Przegapiłam urodziny własnej firmy. Kompletnie nie wiem, jak to się stało, ale czerwiec był tak szalonym miesiącem, że umknęło mi również kilka innych ważnych dat. Zakończenie roku szkolnego, zamknięcie pewnego rozdziału przez moje starsze dziecko, które właśnie skończyło szkołę podstawową, trudne rozmowy z kilkoma klientami sprawiły, że ten ważny zawodowy moment przemknął gdzieś niezauważenie.

CZTERY LATA TEMU POSTANOWIŁAM ZAŁOŻYĆ FIRMĘ

Prawda jest też taka, że do założenia firmy przygotowywałam się kilka miesięcy i pierwsze działania podjęłam już w lutym. Ostatecznie jednak dopiero 30 maja 2017 roku położyłam na biurku szefa wypowiedzenie. 

Nie było to spektakularne rzucenie papierów, po którym nastąpiło gwałtowne trzaśnięcie drzwiami i głośne wyrażanie niezadowolenia, jak w mojej pierwszej książce „Rzuciłam pracę i co dalej”. O nie! 

Złożenie wypowiedzenia kosztowało mnie masę stresu, nerwów, spoconych dłoni, drżenia głosu i wędrówki na miękkich nogach do gabinetu szefa. Zbierałam się do tego pół dnia, by w końcu w okolicach godziny czternastej uczynić ten bohaterski krok. Droga do gabinetu (jakieś 15 metrów) wydawała mi się co najmniej marszem przez Plac Defilad. W tym czasie wyobraziłam sobie kilka scenariuszy, jak to też się szef zachowa (z dziką awanturą na czele). Lakoniczne „OK, proszę zostawić w sekretariacie” zbiło mnie z tropu i sprawiło, że pierwsza myśl, jaka mi przyszła do głowy to była: „Jestem aż tak mało wartościowym pracownikiem, że nikt o mnie nie walczy, nikt nie pyta dlaczego…”. W tamtym momencie poczułam, że już więcej nie chcę tam być i niezależnie od tego, co się wydarzy, że to była dobra decyzja.

TYGODNIE NERWÓW I STRESU

Kolejne tygodnie były bardzo nerwowe. Z uwagi na staż pracy miałam trzy miesiące wypowiedzenia, które pięknego czerwcowego dnia, gdzieś pod koniec miesiąca, zostały gwałtownie skrócone do „Proszę już więcej tu nie przychodzić i nie pokazywać się nam na oczy”.

Piątego maja, dokładnie cztery lata temu – nagrywam ten odcinek w poniedziałek – kupiłam ciacho, zrobiłam kawę i zaprosiłam współpracowników na pożegnalne spotkanie. Trwało czterdzieści minut. Potem spakowałam cały dobytek (zmieścił się do małej torebki) i na zawsze opuściłam firmę. 

Nie planowałam więcej powrotów na etat. A przynajmniej nie w najbliższej przyszłości. Paradoksalnie wierzyłam, że tym razem (być może pamiętasz losy mojej pierwszej firmy, która nie wypaliła, więc wiesz, dlaczego mówię o TYM razie) dam radę. I na zawsze już pozostanę sobie sterem, żeglarzem i okrętem. Dopóki mi się nie znudzi.

ROCZNICOWE PODSUMOWANIA – CZEGO NAUCZYŁO MNIE PROWADZENIE FIRMY

Nie, jednak nie będę tu pisać o tym, jak mi minęły kolejne lata. Robiłam to w pierwszą rocznicę prowadzenia działalności. A także w drugą, kiedy podsumowywałam kolejne dwanaście miesięcy. I w trzecią, kiedy pisałam o biznesowych lekcjach.

Dziś po 48 miesiącach pracy na swoim chciałabym powiedzieć Ci o czterech momentach zwrotnych, które sprawiły, że po pierwsze jestem w miejscu, w którym jestem, a po drugie cały czas marzę o… zmianach. Czasem mam wrażenie, że ta zmiana jest wpisana w mój życiorys i gdy zbyt długo nic się nie dzieje, zaczynam samodzielnie generować wydarzenia.

Jak już zapewne wiesz, pierwszy rok prowadzenia przeze mnie firmy nie różnił się niczym szczególnym od działań wielu innych osób. Zdobywałam nowych klientów, umiejętności, uczyłam się przedsiębiorczości i zachłystywałam tą biznesową wolnością.

Wolnością, która przybrała oblicze pracy po kilkanaście godzin dziennie, ciągłego myślenia o firmie i marzeń o tym, że chcę zrobić coś więcej niż tylko być pracownikiem we własnej firmie i odpracowywać codziennie dupogodziny.

Czy wiesz, że miałam dokładnie wyliczoną stawkę, którą muszę zarobić codziennie, by spełnić swoje założenia finansowe. Znałam ją dokładnie co do grosza. I po każdym wpisanym do raportu klienta czasie wiedziałam, czy w tym dniu wyrobię normę, czy może trzeba będzie posiedzieć po godzinach.

W pewnym momencie stałam się niewolnikiem własnej działalności. Ograniczonym gorzej niż sztygar na szychcie. Pracującym przy komputerowej taśmie niemalże na akord. Takie myślenie nie pozwalało na żadną biznesową wolność. Ale pozwalało na przetrwanie.

Tyle tylko, że mnie prowadzenie firmy, by przetrwać, nie interesowało. Chciałam czegoś znacznie więcej. I wtedy przyszedł pierwszy zwrot.

JAK PRACA Z MENTOREM ZMIENIŁA MOJE PLANY ZAWODOWE

Bardzo prawdopodobne, że już na zawsze tkwiłabym na tym etacie zwanym „własną firmą”, wkurzając się, że ktoś do mnie dzwoni czy przychodzi w ciągu dnia i odbiera cenne minuty, podczas których zarabiałam na chleb, gdyby nie pewna rozmowa. I propozycja współpracy.

Przyszła z zupełnie nieoczekiwanej strony i – co tu dużo kryć – uratowała mi dupsko. Wtedy po raz pierwszy usłyszałam o pracy z coachem, mentorem i strategiem biznesu. I o opcji wsparcia, jaką może dać współpraca z kimś, kto zawodowo jest w miejscu, do którego dążysz. 

Pierwsza myśl wyrosła w mojej głowie gwałtownie i samoczynnie: Nie stać mnie na to!

Potem jednak zaczęłam analizować. A czy stać mnie na tkwienie w miejscu przez kolejne lata? Albo na pracę po kilkanaście godzin na dobę, by zarobić na podstawowe potrzeby? Albo na upychanie marzeń o własnej książce, rozpoznawalnym biznesie, projektach, które mogę sama wybierać?

No nie. 

Tak podjęłam decyzję o pracy z Agatą Limanówką, która po dziś dzień jest dla mnie ogromnym wsparciem. I śmiało mogę powiedzieć, że to była jedna z lepszych decyzji biznesowych.

Nigdy wcześniej żadna decyzja nie dała mi takiego kopa do działania. Dlatego nie mam żadnych wątpliwości, że ten format współpracy działa.

Jak się okazało, ta decyzja była dopiero początkiem… 

SAMA ZAJDZIESZ DALEKO, ALE Z ODPOWIEDNIM WSPARCIEM ZROBISZ TO SZYBCIEJ

Dzięki współpracy z Agatą moje działania biznesowe nabrały rumieńców. Już nie tylko pracowałam dla klientów, ale też budowałam własną markę i pracowałam nad jej rozpoznawalnością.

Bardzo zależało mi na tym, by kojarzyła się klientom z najwyższą jakością. Do swoich codziennych działań dołożyłam więc pisanie bloga, wysyłkę newslettera, stałą obecność w mediach społecznościowych, a także – przełamując własne słabości – live’y, webinary i wystąpienia „na żywo”. Jednocześnie zaczęłam pisać książkę „Rzuciłam pracę i co dalej” oraz nagrywać podcast i video do pierwszego kursu.

To był milowy krok, który sprawił, że i tak już pokurczona do granic doba, dokonała cudu i skróciła się jeszcze bardziej. Nadszedł czas na zmiany, opanowanie controlfreaka w głowie i… podjęcie decyzji o budowie zespołu.

Całe moje doświadczenie w tym temacie zawarłam potem w książce „Zrobiłam biznes i co dalej”, dość jednak powiedzieć, że było to dla mnie bardzo trudne. I nie mam tu na myśli samego delegowania zadań – prowadziłam już wcześniej zespół.

Jednak dobór pracownika zdalnie, zlecanie zadań na odległość i… opanowanie myśli „Sama zrobię to szybciej, niż będę przekazywać”, sprawiły, że baaaardzo mocno musiałam ze sobą walczyć.

Kilka współprac nie wyszło. Kilka relacji zostało bezpowrotnie zerwanych. Jednak zespół, który stworzyłam, jest dla mnie jedynym w swoim rodzaju i nigdy w życiu bym go nikomu nie oddała.

Koniec końców mogę powiedzieć, że była to trudna, ale niezbędna lekcja. Nie da się rosnąć, nie dzieląc jednocześnie obowiązków z innymi. Im prędzej to zrozumiemy, tym lepiej dla nas.

NIC SIĘ NIE ZMIENI, JEŚLI NIE ZACZNIESZ INWESTOWAĆ W SIEBIE

Miałam więc klientów, miałam plan działania, miałam zespół. Brakowało tylko jednego elementu tej całej układanki – energii pieniądza. Coś jest w powiedzeniu, że pieniądz rodzi pieniądz. A dobre inwestycje są w stanie pomóc nam wzbić się na wyżyny.

W biznesie jest tak, że musisz rozwijać się nieustająco. To już wiedziałam. Musisz też inwestować. W siebie, w swój rozwój, w rozwój swojej firmy.

Dobra wiadomość jest taka, że masz dwie waluty do wyboru: czas i pieniądze. Jeśli nie masz jednej z nich, musisz zainwestować tę drugą. U mnie czas skurczył się definitywnie. Mimo poszerzenia zespołu nadal brakowało mi doby, a rodzina chodziła dookoła mnie na palcach, obserwując niemal wyłącznie moje plecy pochylone nad klawiaturą laptopa. Nie chciałam tak dłużej.

To był ten moment, gdy zrozumiałam, że nie mam już czasu, ale mogę zdobyć pieniądze. Tak po prawdzie miałam ich trochę – przez dwa lata odkładałam na subkonto nadwyżki podatkowe „na czarną godzinę”.

I tu taka mała dygresja. Kiedy jednak myślisz o tym, że odkładasz „na czarną godzinę” – to ona prędzej czy później nadejdzie. Lepiej więc jest odkładać „na inwestycje” lub zwyczajnie zainwestować. Wybrałam to drugie.

Pewnego styczniowego wieczoru z drżeniem serca i ogromnymi wątpliwościami, czy mam prawo wydać tyle na siebie, na swój rozwój, na kolejny duży program, zamiast na rodzinę czy dzieci, kliknęłam „dołącz” i przystąpiłam do programu online MBA, czyli SOMBY.

Kaca moralnego z powodu kwoty, którą przyszło mi przelać na konto Sigrun zaraz następnego dnia, miałam gigantycznego. Tyle pieniędzy! Można przecież było spożytkować je inaczej.

Jednak wraz z tym uczuciem pojawiło się nowe: ekscytacja, ciekawość, determinacja do zmiany. To było kolejne paliwo rakietowe do mojego małego biznesowego bolidu. W dwa miesiące, dzięki wskazówkom Sigrun, odbiłam połowę zainwestowanej kwoty. A w ciągu kolejnych kilku miesięcy resztę.

Postanowiłam też nigdy więcej nie żałować pieniędzy, które inwestuję w siebie – tej inwestycji bowiem nie odbierze mi nikt.

ZAWODOWY TWIST, CZYLI CZY NA PEWNO CHCĘ TAŃCZYĆ, JAK INNI ZAGRAJĄ

Powoli zbliżam się do końca tych biznesowych zwrotów. Oczywiście było ich ZNACZNIE więcej. Wymieniam tylko te najważniejsze, które po pierwsze spowodowały znaczne zmiany w moim sposobie myślenia o biznesie, a po drugie dały mi niesamowitego kopa do działania.

A potem przyszła pandemia. I kiedy świat zamarł w stuporze, ja postanowiłam zrobić kolejny zwrot. Obserwowałam to, co się dzieje. Kolejne upadające biznesy, pracowników firm przymusowo przerzuconych na home office, kobiety, które nie chcą już wracać do codziennej biurowej rzeczywistości i pomyślałam sobie: To jest to.

Wyrosłam z wirtualnej asysty. To moje korzenie, które darzę ogromnym sentymentem. Ale w tamtym czasie poczułam, że absolutnie nie chcę się zamykać na tę dziedzinę. Oczywiście, że wirtualna asysta będzie mi zawsze najbliższa. Oczywiście, że wiem o niej wiele – w końcu nadal działam w branży i prowadzę agencję wirtualnych asystentek.

Ale mimo wszystko czułam, że chcę zrobić coś dla tych wszystkich kobiet, które tak jak ja latami tkwiły na etacie i powoli czuły, że zaczyna im tam brakować powietrza. 

Chciałam im dodać odwagi, wiary w siebie, ale też pomóc stawiać pierwsze kroki. Ponieważ kiedy latami pracujesz dla kogoś, zmiana sposobu myślenia i przestawienie się na przedsiębiorczość jest trudne.  Ale nie niemożliwe.

I tak oto w zeszłym roku podjęłam decyzję, że chcę wspierać wszystkie odważne kobiety w drodze do realizacji ich marzeń o własnej firmie. Chcę im pokazać, że nie ma rzeczy niemożliwych, dodać wiary w to, że są dobre w tym, co robią. Że mają dość wiedzy, by zacząć zarabiać na niej w sieci. I że ja mogę im w tym pomóc.

CZY TO JUŻ KONIEC?

Czwarty zwrot… zapewne nie ostatni. Przyznam szczerze, że każdy dzień pokazuje mi, jak wiele jeszcze przede mną, ale też jak wiele już za mną. 

Pokonałam własne demony. Przełamałam przekonania na temat zarabiania w sieci. I chcę sięgnąć po więcej.

Chcę też, byś Ty sięgała po więcej. 

I chcę pomóc Ci to zrobić.

Dziękuję, że wysłuchałaś mnie dziś do końca. To bardzo ważny czas dla mnie. Cieszę się, że mogę go świętować z Tobą. Z tej okazji znajdziesz też w moim sklepie online prezent – wyjątkową zniżkę na program mentoringowy. Jeśli chcesz przejść tę drogę co ja, bezboleśnie i ze wsparciem, pomogę Ci to osiągnąć.

Pamiętaj, że możesz naprawdę wiele i że wszystko zależy od Ciebie 🙂

Dziękuję Ci, że poświęciłaś swój czas na przeczytanie i/lub przesłuchanie tego tekstu. Jeśli interesuje Cię praca Wirtualnej Asystentki, praca na freelansie, skuteczny home office i skalowanie biznesu – pozostańmy w kontakcie:

Strona KarolinaBrzuchalska.pl

Polub mój fanpage na FB

Obserwuj mój profil na Instagramie

I na LinkedIn też 

Bardzo polecam Ci też moje podcasty: Co we freelansie piszczy, Jak dobrze zacząć oraz Freelance bez cenzury.

Zawsze też możesz do mnie napisać, jeśli masz jakieś pytanie >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina

Wolisz słuchać niż czytać? Wybieraj 🙂

Dziś chciałabym opowiedzieć Ci pewną historię, która ukształtowała mnie jako przedsiębiorcę i popchnęły do działania. Czasem jest tak, że tkwimy w jakimś układzie (w moim przypadku: na etacie) baaaardzo długo, aż nagle pojawi się „zapalnik”, który sprawi, że mamy ochotę zmieść wszystko z powierzchni ziemi i czujemy, że nadszedł ten moment, kiedy nic nie mamy już do stracenia. Powiem też o tym, dlaczego nie powinnam była czekać do tej ostatniej chwili i zdecydowanie przeciąć węzeł znacznie wcześniej.

Zanim jednak przejdę do sedna, chciałabym bardzo serdecznie zaprosić Cię na dzisiejszy webinar, który poniekąd będzie związany z tematem tego podcastu. Będę mówić o podejmowaniu decyzji i o jednym kroku, który dzieli nas od zarabiania na swojej wiedzy online.

Webinar odbędzie się dziś w grupie „Firma bez fakapów”. Jeśli w niej jesteś, oznacza to, że mam Cię już na mojej liście webinarowej i otrzymujesz ode mnie newslettery. Jeśli nie, koniecznie się zapisz, by dołączyć do mojej listy – tylko w ten sposób możesz wziąć udział w webinarze. Link do zapisu znajdziesz w notatkach do tego podcastu.

OK, gotowa na porcję zwierzeń? Zaproponowałabym Ci kieliszek wina, ale bardzo prawdopodobne, że  słuchasz tego odcinka w dzień, w pracy, w samochodzie, na treningu lub w innych okolicznościach – jeśli tak, odradzam wino. Nadrobisz wieczorem 😉

GRZECZNE DZIEWCZYNKI SIĘ NIE BUNTUJĄ

Zostałam wychowana na grzeczną dziewczynkę. Pisałam o tym na blogu dwa lata temu. Pisałam też, dlaczego generalnie nie warto być grzeczną dziewczynką. Nie wiem, czy wiesz, jak to jest. Ideą takiego wychowania jest posłuszeństwo, uważanie na to, co się mówi, by przypadkiem (lub celowo) kogoś nie urazić i generalnie trochę strach powiedzieć, co się myśli. Z asertywnością też nie jest najlepiej, a najgorzej, gdy przepraszasz, że żyjesz…

No więc tak właśnie wychowano mnie. Miałam siedzieć cicho, kiedy starsi rozmawiają. Dotyczy to też przełożonych. Już w pierwszej pracy odczuwałam to bardzo mocno, bo bałam się w ogóle odezwać i powiedzieć, co myślę, kiedy coś mi nie pasuje. Ogólnie mnóstwa rzeczy się bałam, szczególnie tego, że mnie zwolnią. Jakby to była największa katastrofa świata. Co miesiąc drżałam w przekonaniu, że teraz to już na pewno dostanę wypowiedzenie. Dlaczego miałabym je dostać? Nie mam pojęcia. Ale to przekonanie było bardzo silne. Pracowałam więc tak, jakby jutra miało nie być. Praca była dla mnie niemal najważniejsza.

Poza jednym wyjątkiem. Sytuacją, która zmieniła bardzo wiele. Zwłaszcza w mojej głowie. Mój starszy syn miał wówczas niecały rok. Chodził do żłobka, czego nie mogę sobie wybaczyć po dziś dzień, bo wiem, że była to dla niego spora trauma. Nie szkodzi, że wybraliśmy ten najbardziej kameralny i najlepszy spośród państwowych. I tak nie czułam się dobrze z myślą, że co rano odstawiam płaczące dziecko do placówki opiekuńczo-wychowawczej. Jak to dziecko zresztą, bardzo chorował i więcej go w tym żłobku nie było niż był. I właśnie przy okazji jednej z takich akcji chorobowych, kiedy zadzwoniono do mnie pilnie ze żłobka, przelała się ta czara goryczy, o której wspomniałam.

Pamiętam jak dziś, że był to zimowy dzień, a ja akurat byłam bez samochodu. Może normalnie nie miałoby to większego znaczenia, ale wtedy akurat tak. Musiałam dostać się bowiem do centrum Poznania i to dostać się szybko. Pech chciał, że akurat tego dnia mieliśmy jakąś arcyważną delegację z firmy-matki, a ja byłam jedyną osobą na pokładzie, która mogła podawać kawę i się ładnie uśmiechać. Rola życia.

Gnąc się w ukłonach i przepraszając, że żyję, grubo po godzinach zakończenia mojej pracy, powiedziałam szefowi, że wychodzę. Gdyby wzrok mógł zabijać, leżałabym tam trupem. Niestety, na nieszczęście szefa (i swoje) przetrwałam.

Do żłobka dotarłam tuż przed zamknięciem dzięki uprzejmości kolegi z pracy, który widząc, co się dzieje, wpakował mnie do samochodu i zawiózł na miejsce. Odebrałam smarkające i gorączkujące nieszczęście i nerwy mi puściły. Poryczałam się strasznie. Z jednej strony praca, na której mi zależało. Z drugiej strony chory maluch. Czułam, że zawiodłam na całej linii. Wszystkich i wszystko, a najbardziej syna.

Następnego dnia w pracy (tak, poszłam do pracy, z Potworem został mąż) zostałam wezwana na dywanik i opieprzona na czym świat stoi. Usłyszałam między innymi, że szef ma trójkę dzieci i jakoś sobie radzi. W pracy mu nie przeszkadzają. A ja z jednym nie mogę się ogarnąć. Poczułam, jakby dał mi w twarz. Zwłaszcza, że doskonale wiedziałam, iż jego dziećmi zajmowała się niepracująca żona.

Niestety, wychowanie i tym razem sprawiło, że zamknęłam się w sobie, przemilczałam sytuację i odeszłam do swoich zadań. Przysięgłam sobie jednak w duchu dwie rzeczy. Po pierwsze, nie pozwolę się tak więcej traktować (następnego dnia zaczęłam szukać nowej pracy). A po drugie, że jeśli kiedykolwiek będę miała zespół, ludzi, z którymi będę pracować, nie potraktuję ich w ten sposób. Są rzeczy ważne i ważniejsze, a rodzina należy do tych drugich.

DLACZEGO NIE POWINNAM CZEKAĆ Z DECYZJĄ DO OSTATNIEJ CHWILI

Ta sytuacja pokazuje dobitnie, że jeśli nie będziesz walczyć o swoje, jeśli od razu nie postawisz granic, ludzie wejdą Ci na głowę. W moim przypadku absolutnie nie powinnam była czekać do ostatniej chwili, do tego, aż ta czara goryczy się przeleje, a ja poczuję żądzę mordu. Byłam zła, sfrustrowana i rozczarowana. Miałam mnóstwo pretensji do siebie samej. Za brak asertywności, za to, że nie potrafię zawalczyć o swoje, za to, że inni mówią mi, co mam robić, a ja jak bezwolna lalka wykonuje te zadania.

Najgorsze jednak w tym wszystkim było to, że w tamtym momencie straciłam całe poczucie pewności siebie. W niepamięć poszły studia, dwa języki, wszelkie umiejętności. Czułam się jak nieudacznik i ktoś, kto nigdy w życiu nic więcej nie osiągnie.

Jeśli kiedykolwiek czułaś się w ten sposób, wiesz, jak bardzo destrukcyjne jest to uczucie. Już w tamtym momencie marzyłam o tym, by pewnego dnia założyć własną firmę, być sobie sterem, żeglarzem, okrętem i nie musieć słuchać takich szefów.

Po tej akcji poczułam, że to się nie zadzieje nigdy. Niestety nie dodała mi ona sił i determinacji. Wręcz przeciwnie, odebrała chęć do jakiegokolwiek działania. Po raz kolejny poczułam, że nie dam rady.

CO BY BYŁO GDYBY

Czy gdybym podjęła decyzję o zmianie wcześniej, byłoby inaczej? Być może. Tego się nigdy nie dowiem. Bardzo prawdopodobne, że nie czułabym się tak beznadziejnie przez następnych kilka tygodni. I że ta zadra nie tkwiłaby w moim sercu długie lata, wrastając w nie i pozwalając mi wątpić. Być może czułabym, że mam siłę sprawczą, że nie podejmuję tej decyzji o odejściu pod przymusem, tylko że jest to mój świadomy wybór.

Brak decyzji też jest decyzją.

Tylko taką bardziej destrukcyjną. Kiedy stoisz w rozkroku i nie wiesz, co dalej, to najbardziej frustrujące uczucie ze wszystkich.

Dlatego z mojego doświadczenia mogę Ci powiedzieć: Nie czekaj, aż będzie za późno. Nie czekaj z realizacją swoich planów i marzeń, biernie poddając się temu, co niesie rzeczywistość.

Chwytaj to życie za rogi i rób z nim, co tylko zechcesz. Nawet jeśli potkniesz się raz czy drugi… zawsze lepiej aktywnie działać, niż płynąć z prądem.

Ostatecznie po tej akcji nie założyłam firmy. Nie czułam się gotowa. Czułam, że sobie nie poradzę. Podjęcie decyzji o zmianie etatu na własną firmę zajęło mi kilka kolejnych lat.

Czy masz te kilka lat? Czy chcesz tyle czekać? Być może właśnie stoisz na rozdrożu i zastanawiasz się, co robić dalej.

Nie popełnij mojego błędu. Nie rozwój innym decydować za siebie.

Powodzenia!

PS Webinar „Jak podejmować decyzje w zgodzie z sobą i zarabiać pieniądze na swojej wiedzy” odbędzie się 30.06.2021 o godzinie 20:30 >> ZAPISZ SIĘ JUŻ DZIŚ!

Dziękuję Ci, że poświęciłaś swój czas na przeczytanie i/lub przesłuchanie tego tekstu. Jeśli interesuje Cię praca Wirtualnej Asystentki, praca na freelansie, skuteczny home office i skalowanie biznesu – pozostańmy w kontakcie:

Strona KarolinaBrzuchalska.pl

Polub mój fanpage na FB

Obserwuj mój profil na Instagramie

I na LinkedIn też 

Bardzo polecam Ci też moje podcasty: Co we freelansie piszczy, Jak dobrze zacząć oraz Freelance bez cenzury.

Zawsze też możesz do mnie napisać, jeśli masz jakieś pytanie >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina

Wolisz słuchać niż czytać? Wybieraj 🙂

W dzisiejszym odcinku podcastu opowiem Ci o nastawieniu. Twoim do prowadzenia firmy. Opowiem między innymi o tym, jak to, co myślisz o swojej firmie, wpływa na to, jak postrzegają ja inni i jakie zarabiasz pieniądze.

W prowadzeniu firmy liczy się perspektywa. To jak o niej myślisz, co czujesz, co mówisz. Serio. Zanim jednak powiem Ci dlaczego, pozwól, że przytoczę pewną historię. Zapewne znasz całą serię memów praktycznie chyba na każdy temat, w których ukazywane są przeróżne perspektywy.

„Jak to, co robię, widzą inni.”

„Jak to, co robię, postrzega moja rodzina.”

„Jak to, co robię, widzą moi znajomi.”

„Jak widzę siebie ja.”

„Jak wygląda naprawdę.”

Kiedy w zeszłym tygodniu nagrywałam odcinek podcastu o odpuszczaniu, wściekałam się przy nim nieziemsko. Nie wiem, co wisiało w powietrzu, ale nie pomogło żadne zamykanie okna, przechodzenie z pokoju do pokoju, czy zamykanie się w łazience. Z każdego pomieszczenia było słychać ptaki za oknem. No całkiem jakby się umówiły, że tym razem antena będzie ich i że zdominują wszystko.

Po dziesięciu minutach walki z Naturą poddałam się. Zamknęłam szczelnie wszystkie okna i stwierdziłam, że co ma być to będzie. W końcu to ja mam mikrofon. Nie przekrzyczą mnie.

Dlaczego Ci o tym opowiadam? Już tłumaczę. Od razu po nagraniu wysłałam surowy materiał do Agnieszki, która montuje moje podcasty. Po kilku godzinach napisała do mnie wiadomość mniej więcej o tej treści: „Ale ci ptaszki ładnie śpiewają za oknem. Robią takie ładne tło.”

„Tak, darły ryja jak głupie” – odpisałam.

„Nie, no coś ty. Właśnie bardzo ładnie.”

To ostatnie zdanie sprawiło, że zamyśliłam się na dłuższą chwilę. Jak to jest, że zupełnie inaczej niż inni widzimy różne rzeczy? Dla mnie te ptasie trele były wkurzające, ale innych rzeczywiście mogą zachwycać. Co więcej, to jak postrzegamy siebie i rzeczywistość ma bardzo duży wpływ na to, jak działamy. Czy podchodzimy do życia pozytywnie i wyciskamy je jak cytrynkę, czy wręcz przeciwnie.

MINDSET MA ZNACZENIE

I tutaj przechodzę do tematu głównego, czyli mindsetu. To, jak postrzegasz swój biznes, determinuje Twoje działania. Twój sposób mówienia o własnej firmie wpływa na to, jak postrzegają ją inni. Czy mówisz, że zarabiasz „pieniążki” (kompletnie nie rozumiem tych zdrobnień – jak będziesz mówić, że zarabiasz drobne, to będziesz zarabiać drobne, które nie starczą nawet na waciki), czy może wręcz przeciwnie, myślisz o sobie jako o przedsiębiorczyni pełną gębą?

Jeśli Ty nie będziesz poważnie traktowała tego, co robisz, inni też nie będą. Jak sprawdzić, co tak naprawdę myślisz o swojej pracy? Zastanów się, co ostatnio odpowiedziałaś znajomym, kiedy zapytali, czym się zajmujesz?

Czy zaczęłaś się krygować i tak do końca nie byłaś pewna, co im odpowiedzieć czy może z dumą opowiadałaś o swoich codziennych zajęciach?

A może traktujesz swoją pracę jako „etap przejściowy” i nie chcesz o nim mówić za głośno, bo przecież ten ostateczny będzie lepszy.

Albo uważasz (bo tak na przykład ktoś ci wmówił), że praca w domu jest mniej wartościowa? Bo przecież nie chodzisz do biura, nie wkładasz szpilek i garniturów, tylko pracujesz na własnej kanapie (tego akurat nie polecam, kręgosłup protestuje!) i w kapciach.

ZACZNIJ TRAKTOWAĆ SIEBIE POWAŻNIE

W momencie kiedy zaczynasz traktować siebie i swoją pracę poważnie, zmienia się Twoje nastawienie. Zmienia się też nastawienie otoczenia do Ciebie. Serio. Przestajesz zarabiać „pieniążki”, a Twoja firma zaczyna przynosić realne dochody. Takie z dużą liczbą zer na koncie. I nawet ładną cyferką przed nimi 😉 Tyle tylko, że taka zmiana najczęściej nie zadzieje się sama. To długotrwały proces, który zachodzi w Twojej głowie. Żeby jednak coś zaczęło się dziać, musisz docenić to, co robisz.

„To tylko takie tam klikanie.” (A czy ktoś inny potrafi klikać równie szybko i skutecznie?)

„Wyszukać informacje w sieci potrafi każdy głupi.” (Tak? To ciekawa jestem, ile osób zna i korzysta coś innego niż Google i/lub zagląda na drugą, trzecią i piątą stronę wyszukiwarki.)

„Co to jest, napisać wpis blogowy?” (Dla Ciebie pestka, ale inni z jednym zdaniem męczą się tygodniami. A jak już coś napiszą, to redaktorzy rwą włosy z głowy i zastanawiają się, czy utopić się od razu, czy może jeszcze chwilę poczekać.)

KAŻDA Z NAS MA TALENT, O KTÓRYM WARTO MÓWIĆ GŁOŚNO

Tak, dokładnie. Być może jeszcze nieodkryty. Być może nieuświadomiony. A może właśnie na nim zarabiasz, tylko zupełnie tego nie doceniasz?

Kiedy zaczęłam działać w sieci, chciałam tak naprawdę mieć tylko spokój. Nie musieć jeździć do biura, oglądać twarzy (niektórych) ludzi, na których nie mogłam już patrzeć. I udowadniać w kółko, że nie jestem wielbłądem. Owszem, pieniądze miały znaczenie, ale zarabiałam na etacie tyle, że spokojnie dało się to zarobić na freelansie znacznie szybciej, co uświadomiłam sobie dopiero po kilku miesiącach pracy na swoim.

Chciałam, by moja praca była szanowana i bym mogła robić to, co lubię, w takich warunkach, jakie sobie stworzę. Marzyłam o tym, by nie musieć się tłumaczyć, że muszę pilnie do lekarza, bo dziecko od 5 lat jest pod opieką nefrologa i musi raz w miesiącu jeździć na kontrole.

I z tą myślą i tym przeświadczeniem zaczęłam działać. A potem przyszła kolejna… może nie jestem jedyna? Na pewno nie jestem! Może jest wiele innych kobiet, które tak jak ja nie potrafią już dłużej wytrzymać na etacie, które wieczorami płaczą w poduszkę, a rano zaciskają zęby i sfrustrowane idą do pracy, bo trzeba za coś jeść. Może inne kobiety też chciałyby posmakować tej wolności, tego poczucia, że robią coś, co pomaga innym, za co inni oddaliby swoje (prawie) wszystkie pieniądze.

I wtedy zaświtała mi w głowie nieśmiała myśl, że skoro potrafiłam zmobilizować samą siebie, to być może, ewentualnie uda mi się zainspirować inne kobiety do zmiany. I wiesz co? Zaczęłam zupełnie inaczej postrzegać to, co robię. Jako misję. Jako coś, co mogę dać innym kobietom od siebie. Wsparcie. Drogowskazy. Ramię do wypłakania się czasem. Mogę zarabiać na tym, co potrafię. I mogę też tego nauczyć inne kobiety – że potrafią zarabiać na czymś, co sprawia im przyjemność.

Z tą myślą napisałam książkę „Rzuciłam pracę i co dalej”. Stworzyłam pierwszy kurs, potem kolejny… aż w końcu opracowałam kompletny program mentoringowy, w którym prowadzę przez proces od etatu do własnej działalności niemal za rękę.

I jestem z tego dumna. Ty też bądź. Bo jestem przekonana, że masz talent i wiedzę, która nie jest dana każdemu. Wykorzystaj ją i nie schylaj więcej głowy, mrucząc pod nosem „A tak sobie klikam na Facebooku”, gdy ktoś zapyta Cię, czym zajmujesz się na co dzień.

To, co robisz, jest ważne!

Jest potrzebne.

I nie daj sobie wmówić, że jest inaczej 🙂

Dziękuję Ci, że poświęciłaś swój czas na przeczytanie i/lub przesłuchanie tego tekstu. Jeśli interesuje Cię praca Wirtualnej Asystentki, praca na freelansie, skuteczny home office i skalowanie biznesu – pozostańmy w kontakcie:

Strona KarolinaBrzuchalska.pl

Polub mój fanpage na FB

Obserwuj mój profil na Instagramie

I na LinkedIn też 

Bardzo polecam Ci też moje podcasty: Co we freelansie piszczy, Jak dobrze zacząć oraz Freelance bez cenzury.

Zawsze też możesz do mnie napisać, jeśli masz jakieś pytanie >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina

Wolisz słuchać niż czytać? Wybieraj 🙂

Być może dzisiejszy temat nieco Cię zaskoczył. Być może zastanawiasz się, dlaczego właśnie ja mówię o odpuszczaniu, skoro tak rzadko widać, bym sama to robiła. Spotkałam się już z takimi opiniami. Ba, nawet z tym, że działam jak robot. Trochę winię za to Gallupa, a trochę nie 😉 Chciałabym jednak, byś pamiętała o jednej rzeczy. To, co widzimy w sieci, gdy obserwujemy innych przedsiębiorców – niezależnie od tego, kto to jest – to zaledwie ułamek wszystkich biznesowych działań. Co więcej, pokazujemy w sieci najczęściej tylko to, co chcemy, by inni zobaczyli. Perfekcyjnie zrobione paznokcie, idealnie zrealizowany plan lub… wręcz przeciwnie – kreację na „naturalizm”. Tym ostatnim pojęciem określam działania pokazywane przez osoby, które chcą pokazać, jak wygląda prawdziwe życie przedsiębiorcy. Ze wszystkimi blaskami i cieniami. Dlaczego więc naturalizm? Ano dlatego, że często to też jest kreacja. Serio. Jak się przyjrzysz temu dokładniej, sama zauważysz.

Możesz się zastanawiać, czy w takim razie ktokolwiek w sieci jest szczery i autentyczny. Oczywiście, że tak. Najczęściej jednak pokazujemy te rzeczy, które chcemy pokazać, skrzętnie skrywając te, które chcemy ukryć. Nie oznacza to jednak, że te pokazane nie są prawdziwe. OK, dość moralizowania, bo odbiegam od tematu głównego. A jest nim dziś… odpuszczanie.

GDY REALIZACJA PLANU PRZYSŁANIA CI CAŁY ŚWIAT

Zanim jednak przejdę do tematu odpuszczania, pozwól, że opowiem Ci pewną historię. Tuż przed długim weekendem prowadziłam webinar, na którym opowiadałam o pięciu błędach w organizacji pracy zdalnej. Na sam koniec, kiedy już omówiłam cały zaplanowany temat, przyszło mi do głowy, że powinnam omówić jeszcze jeden – właśnie odpuszczanie. Ponieważ to odpuszczanie, a raczej jego brak sprawia, że nasze projekty nie idą do przodu. Trochę paradoks? No tak, trochę tak 🙂 Ale nie do końca.

Kiedy po piętnastu latach pracy przeszłam z etatu na własną działalność, miałam dokładnie zaplanowany każdy krok. Codzienne posty na Facebooku, codzienne posty na Instagramie, działania na LinkedInie, cotygodniowy wpis blogowy, a wkrótce także cotygodniowy podcast. Oczywiście oprócz normalnej pracy dla klientów.

Dodatkowo po jakimś czasie zaczęłam pisać książkę i realizować kilka innych projektów. Każdy z nich dokładnie rozpisywałam, układałam plan i wdrażałam w życie. Czasem nawet sprawdzałam efekty, ale jednak znacznie ważniejsze było dla mnie, by doprowadzić projekt do końca, niż to, by miał on sens.

Smutne, ale niestety prawdziwe. Dlatego niby patrzyłam w statystyki, niby zerkałam na konto, ale nie wyciągałam wniosków. Nie potrafiłam odpuścić, nawet jeśli widziałam, że jakieś zadanie nie przynosi spodziewanych efektów. Jeśli miałam zaplanowany projekt, jego realizacja była rzeczą świętą. Trochę mieli rację ci, którzy mówili, że działam, jak robot.

CO SIĘ DZIEJE, GDY CIŚNIESZ BEZ OPAMIĘTANIA

Wszystkie te działania sprawiły, że nie brałam wolnego, w weekend siedziałam z nosem w mediach społecznościowych, a odpoczynek uważałam za wstyd i hańbę. Kończąc jeden projekt płynnie przechodziłam do następnego. A kiedy nie miałam nic zaplanowanego, wpadałam w panikę.

I tak działałam z dnia na dzień, tygodnia na tydzień,  miesiąca na miesiąc… i byłam dumna z liczby projektów, które doprowadzam do końca. Miałam niemal stuprocentową skuteczność. Tyle tylko, że nie miałam z nich satysfakcji. Nie potrafiłam cieszyć się tym, co osiągnęłam. Odhaczałam projekt na checkliście i jak czołg szłam dalej.

Nawet w czasie pandemii miałam efekty, jak nigdy wcześniej. A potem przyszło zmęczenie. I nagle z dnia na dzień przestałam widzieć sens tego, co robię. Oczywiście na zewnątrz nikt by się nie zorientował, ale ja czułam, że coś jest nie tak. Na szczęście zorientowałam się w porę. Zaczęłam analizować swoje działania i doszłam do wniosku, że codzienna obecność na Facebooku wcale nie jest mi do niczego potrzebna. Zasięgi nie rosną, a ja wypalam się z pomysłów. Pomyślałam więc o… odpuszczeniu.

Początkowa paniczna myśl z cyklu „zniknę, ludzie o mnie zapomną, jak mnie nie będzie w sieci codziennie”, ustąpiła miejsca ciekawości. Już dawno znalazłam na siebie sposób i jeśli tylko chcę zrobić coś inaczej niż zwykle… rozpisuję sobie te inne działania jako projekt. I tak oto powstał projekt „odpuszczanie”.

Zaczęłam od Facebooka.

Potem od odpuszczenia cotygodniowych live’ów na Instagramie.

I cotygodniowego cyklu „W samo południe”.

Raz nawet zdarzyło mi się nie napisać newslettera.

I wiesz co? Świat się nie zawalił. Nie zniknęłam. Klienci nadal przychodzili. Nadal dostawałam maile i wiadomości prywatne.

A ja zaczęłam działać bardziej przemyślanie. Celowanie. Z sensem.

Oczywiście, że załącza mi się od czasu do czasu „tryb panika”, ale wiem, jak go opanować. A przynajmniej staram się, choć – co tu kryć – stare nawyki czasem biorą górę.

DLACZEGO POWINNAŚ NAUCZYĆ SIĘ ODPUSZCZAĆ?

Czasem zastanawiam się, co by było, gdybym nie opamiętała się w porę. I wiem doskonale. Słyszałam to nieraz w historiach moich klientek, które „nie miały czasu, by załadować taczki”. Nakręcone harmonogramami działały bez opamiętania, aż STOP mówił ich organizm.

,

Depresja.

Chroniczne bóle głowy.

Problemy z kręgosłupem.

Tak, to też są problemy przedsiębiorców. Kiedy nasza praca przestaje sprawiać nam radość, kiedy rano z niechęcią myślimy o tym, co jest do zrobienia, a w sobotę zaczyna nas boleć głowa, gdy myślimy o poniedziałku, to znak, że coś jest nie tak.

Myślisz, że freelancerów „na swoim” to nie dotyczy? Myślę, że dotyczy bardziej niż etatowców. Dlatego, że własną firmę trudno jest sobie odpuścić. Trudno jest nauczyć się odpoczywania, kiedy jest tyle do zrobienia.

Dlatego tak bardzo trzeba uważać, by frajda z tego, co robimy, nie została zastąpiona rutyną i ciśnięciem do granic. W takich momentach bowiem bardzo łatwo o zapomnienie się. Pracujesz, pracujesz, pracujesz… a efekty są takie sobie. A potem patrzysz na innych przedsiębiorców i widzisz pasmo sukcesów. Nie widzisz dołków, zmęczenia, nieprzespanych nocy czy przepłakanych wieczorów. A uwierz mi, każdy je ma. Każdy ma chwile zwątpienia. Każdy trafia na złych ludzi. Każdy ma problemy z klientami. Tylko nie wszyscy o tym mówią.

Bo dużo łatwiej jest chwalić się sukcesem niż tym, że coś nie wyszło.

Ostatni rok był dla mnie trudny. Osoby, które mnie znają i z którymi rozmawiam o biznesie, wiedzą, jak bardzo się miotałam. Jak trudno mi było odpocząć. Jak przekładałam projekty z kwartału na kwartał i zastanawiałam się, gdzie to mityczne Bali.

Odpuszczenie w takim momencie i zadbanie o siebie jest najlepszym, co można zrobić.

BĄDŹ DLA SIEBIE DOBRA

Czy potrafisz być dobra dla samej siebie? To nie zawsze jest łatwe, dlatego zdradzę Ci mój sposób na ustawienie się do pionu. Kiedy czuję, że przeginam, ale mimo wszystko nie potrafię odpuścić, siadam i zastanawiam się, co powiedziałabym swojej najlepszej przyjaciółce, gdyby znalazła się w podobnej sytuacji.

Taka perspektywa pozwala nabrać dystansu. Jeśli bliskiej osobie, na której Ci zależy potrafisz doradzić, dlaczego Ty sama miałabyś nie posłuchać swoich rad.

I na sam koniec zdradzę Ci jeszcze coś… we wstępie do tego odcinka powiedziałam, że odpuszczanie jest tak samo ważne jak realizacja celu. A wiesz dlaczego? Bo tylko ze świeżą głową i świeżym spojrzeniem możesz pójść do przodu. Jeśli natomiast zapętlisz się jak chomik w kołowrotku, nie spełnisz żadnego ze swoich marzeń. Bo szaleństwem jest robić wciąż to samo i oczekiwać różnych rezultatów.

Z tą myślą Cię zostawiam… do następnego tygodnia.

PS A propos planów. W tym tygodniu kończą się ośmiotygodniowe warsztaty „Gdzie ci klienci”, które prowadziłam od marca. W normalnej sytuacji już od dwóch tygodni zapowiadałabym nowy program, nowy projekt, nowy kurs. Dziś odpuszczam. Skupiam się na tym, co tu i teraz i czego oczekuje moja społeczność. I przygotowuję Akademię Firma bez fakapów.  Niech to będzie jesienny hit 🙂

Dziękuję Ci, że poświęciłaś swój czas na przeczytanie i/lub przesłuchanie tego tekstu. Jeśli interesuje Cię praca Wirtualnej Asystentki, praca na freelansie, skuteczny home office i skalowanie biznesu – pozostańmy w kontakcie:

Strona KarolinaBrzuchalska.pl

Polub mój fanpage na FB

Obserwuj mój profil na Instagramie

I na LinkedIn też 

Bardzo polecam Ci też moje podcasty: Co we freelansie piszczy, Jak dobrze zacząć oraz Freelance bez cenzury.

Zawsze też możesz do mnie napisać, jeśli masz jakieś pytanie >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina

Wolisz słuchać niż czytać? Wybieraj 🙂

Niezależnie od tego, co jest Twoim celem, musisz wiedzieć jedno. Praca Cię nie ominie. Mniej lub bardziej intensywna, ale zawsze.

Chcesz przejść z etatu na własną działalność?

Chcesz rozwinąć firmę, którą już prowadzisz?

Chcesz zmienić coś w swoich działaniach?

Chcesz wypuścić na rynek nowy produkt?

Albo usługę?

Będzie to wymagało od Ciebie pewnego rodzaju wysiłku. To jednak, jak dużego zależy wyłącznie od Ciebie. Serio.

ŻEBY OSIĄGNĄĆ SWÓJ CEL, NIEKONIECZNIE TRZEBA PRACOWAĆ OD RANA DO NOCY

Kiedy zakładałam swoją działalność, nastawiona byłam na naprawdę ciężką pracę. Byłam na to przygotowana. Nie protestowałam, nie narzekałam. Założyłam, że będę musiała poświęcić swój czas (nawet kosztem spotkań ze znajomymi, czasem dla rodziny czy czasem na sen), by osiągnąć to, co sobie założyłam.

Dlaczego? Ponieważ nie miałam pieniędzy na inwestycje. Żadnych. A skoro nie miałam pieniędzy, oczywiste dla mnie było, że trzeba będzie sięgnąć po tę drugą walutę – czas.

Czas na poszukiwanie informacji.

Czas na nauczenie się wielu rzeczy samodzielnie.

Czas na przetestowanie tego, co już się nauczyłam.

Czas na wdrożenie tych rzeczy w życie.

I czas na poprawki, ponieważ nie zawsze wszystko szło jak po maśle.

I tak dzióbałam tę swoją wiedzę wieczorami, czasem nocami. Sprawdzałam rankingi, testowałam polecane aplikacje, wdrażałam w życie strategie, których nauczyłam się na bezpłatnych kursach i zastanawiałam się, jak poszerzyć tę wiedzę.

Prawda jest taka, że w sieci znajdziesz mnóstwo informacji na każdy temat. I do wielu rzeczy jesteś w stanie dojść samodzielnie. Wymaga to jednak czego? Tak, dobrze zgadłaś, czasu.

Tyle tylko, że nawet jeśli poświęcisz już ten czas, to może się wkrótce okazać, że to nie wystarczy. Nikt bowiem nie poda Ci całej swojej wiedzy na tacy, jeśli mu za to nie zapłacisz. I to jest zupełnie naturalne. W końcu po to trenerzy, coachowie, eksperci prowadzą kursy czy warsztaty, by na nich zarabiać. Oczywiście sporo z nich realizuje również swoją misję i chęć pomagania innym, ale nie dadzą rady zrobić tego, jeśli nie będą mieli środków.

JEŚLI NIE MOŻESZ ZAINWESTOWAĆ CZASU, ZAINWESTUJ PIENIĄDZE

Może się jednak zdarzyć, że Ty wcale nie masz tego czasu. Że nie możesz poświęcić długich miesięcy na płynne przejście z etatu na własną działalność, czy na samodzielny rozwój produktu. Że czas jest dla Ciebie towarem deficytowym.

Masz jednak środki na to, by zapłacić specjaliście za jego wsparcie.

Możesz więc zatrudnić stratega biznesu, by pomógł Ci poukładać wszystko w Twojej firmie.

Możesz zatrudnić coacha, by poukładał Ci pewne rzeczy w głowie i pomógł zmienić przekonania.

Możesz zatrudnić mentora, by wyznaczył Ci ścieżkę, którą chcesz kroczyć i towarzyszył Ci w tej podróży, udzielając wskazówek i wspierając w działaniu.

Możesz wreszcie zatrudnić writualną asystentkę, grafika, copywritera czy transkrybenta, by pomogli Ci przygotować i wypuścić na rynek nowy produkt.

Ten sposób – inwestycja we wsparcie specjalistów – jest według mnie dużo lepszy, jeśli chcesz szybko osiągnąć swój cel. Działając samodzielnie, poznajesz proces, uczysz się wszystkiego krok po kroku, poświęcasz jednak swój czas. Czasem naprawdę bardzo dużo czasu.

Kiedy zainwestujesz pieniądze, może się okazać, że w kilka tygodni osiągniesz to, do czego samodzielnie dochodziłabyś przez lata. Serio tak jest. Kiedy kilkanaście miesięcy temu zaczęłam pracować ze strategiem biznesu, Agatą Limanówką, przed naszą pierwszą sesją przygotowałam się do rozmowy bardzo dobrze. Spisałam wszystkie produkty, usługi, moje założenia, wizję, jaką miałam na siebie i firmę, i wysłałam to do Agaty. Kiedy po dwóch tygodniach spotkałyśmy się na sesji, przedstawiła mi plan działania.

Ten plan mnie jednak wcale nie zaskoczył. Zdążyłam go wymyślić sama. Co w takim razie było takiego zaskakującego? Ano to, że Agata w ciągu dwóch tygodni doszła do wniosków, do których ja dochodziłam pół roku.

CZY STAĆ CIĘ NA SAMODZIELNE OSIĄGANIE CELU?

I teraz zastanów się, czy stać Cię na to, by tyle czekać. By inwestować czas swój, Twoich dzieci, znajomych, rodziny, by miesiącami dochodzić do efektów, które nie zawsze będą dla Ciebie zadowalające? Założę się, że niekoniecznie.

Dla osób, które chcą przejść z etatu na własną działalność, które chcą wystartować ze swoją firmą, ale nie wiedzą, jak to zrobić i potrzebują planu, stworzyłam program mentoringowy. Wspieram w nim kobiety w drodze do realizacji ich celu – własnej firmy online.

Własna firma wymaga bowiem nie tylko chęci i pracy nad nią. Wymaga też wiedzy o tym, jak dobrze zaplanować swoje działania. Jak zorganizować pracę zdalną. Jakich błędów nie popełniać, jeśli już podejmiesz decyzję o tym, że tak, chcesz spróbować.

Przeszłam tę ścieżkę. Opisałam ją (i plan działania samodzielnego) w książce „Rzuciłam pracę i co dalej”. A teraz wspieram kobiety, które chcą do celu dotrzeć szybciej.

Rozwój wymaga inwestycji. Do wyboru masz dwie waluty: czas albo pieniądze. Zastanów się, którą z nich chcesz zainwestować 🙂

Z tą myślą Cię zostawiam. Do następnego tygodnia.

Ale, ale… w zasadzie zaczęłam nagrywać ten odcinek, przewidując nieco inną końcówkę dla niego. Jak to jednak często u mnie bywa, słowa i myśli wyrwały się spod kontroli w związku z tym, nie wspomniałam Ci o webinarze, który dziś organizuję – poniekąd jego temat jest pokrewny, ponieważ będę mówić o błędach w organizacji pracy zdalnej. A jestem pewna, że akurat na popełnianie błędów Cię nie stać. Dlatego jeśli chcesz posłuchać, co jest nie tak z tą magią checklisty i jak lepiej osiągać swój cel, zapraszam Cię dziś o 20:30 na spotkanie. Link do zapisów znajdziesz w BIO. Do zobaczenia!

Dziękuję Ci, że poświęciłaś swój czas na przeczytanie i/lub przesłuchanie tego tekstu. Jeśli interesuje Cię praca Wirtualnej Asystentki, praca na freelansie, skuteczny home office i skalowanie biznesu – pozostańmy w kontakcie:

Strona KarolinaBrzuchalska.pl

Polub mój fanpage na FB

Obserwuj mój profil na Instagramie

I na LinkedIn też 

Bardzo polecam Ci też moje podcasty: Co we freelansie piszczy, Jak dobrze zacząć oraz Freelance bez cenzury.

Zawsze też możesz do mnie napisać, jeśli masz jakieś pytanie >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina

Wolisz słuchać niż czytać? Wybieraj 🙂

Dziś temat, który może być nieco kontrowersyjny, ale mam nadzieję, że po wysłuchaniu tego odcinka, staniesz po tej właściwej stronie mocy. Z jednej strony bardzo dużo mówi się ostatnio o sile kobiecego wsparcia, o mocy i energii, jaką dają nam nasze „zloty czarownic”, jaką czerpiemy od siebie nawzajem, a z drugiej strony mam wrażenie, że nikt tak nie potrafi podłożyć nogi innej kobiecie, jak druga kobieta. Serio. W końcu doskonale znamy swoje czułe punkty.

Dawno, dawno temu, w erze dinozaurów niemalże, czyli za czasów mojej pierwszej działalności, miałam okazję udzielić miniwywiadu jednej z lokalnych telewizji. Pamiętam jak dziś okoliczności tego zdarzenia. Siedziałam na środku galerii handlowej z dwuletnim Potworkiem na kolanach (ach to parcie na szkło) i przerażona do granic odpowiadałam na bardzo niewygodne dla mnie pytania. Jednym z nich było właśnie pytanie o to, jak bardzo odczuwam wsparcie innych kobiet w tym, co robię, czy pomagamy sobie nawzajem, czy to środowisko, w którym działam, jest przyjazne.

Odpowiadając, zawahałam się. Bo prawda była taka, że… nie miałam tego wsparcia wcale. Starałam się prowadzić działalność, ale… bez wskazówek innych osób, bez możliwości porozmawiania na ten temat z kimkolwiek było to bardzo trudne. Nie czułam jakoś szczególnie, by koleżanki po fachu były bardzo wspierające. I tak też odpowiedziałam na to pytanie. Że zupełnie nie czuję tego, by jakaś inna kobieta mnie wspierała. Wręcz przeciwnie, czuję, że główną emocją, która rządzi tym środowiskiem, jest chęć konkurowania ze sobą i udowadniania, że to bardzo trudny kawałek chleba i jeśli nie do końca się nadajesz, nie jesteś wybitna, nie masz czego szukać na rynku. Dziennikarce moja odpowiedź była bardzo nie w smak. Ja jednak w tamtym momencie nie potrafiłam odpowiedzieć inaczej.

Była to dokładnie ta chwila, kiedy obiecałam sobie, że zrobię wszystko, by w przyszłości zmienić takie podejście. By dawać od siebie innym kobietom tyle wsparcia, ile tylko mogę.

KARMA WRACA – NAWET JEŚLI PROWADZISZ BIZNES ONLINE

Parę lat później założyłam drugą firmę i ponownie stanęłam przed dylematem prowadzenia jej solo. Bez wsparcia. Bez przykładów w najbliższym otoczeniu. Bez wzorców działania. Dodatkową trudność dla mnie osobiście stanowił fakt, że nie umiałam o to wsparcie prosić. Że jak ten osioł upierałam się przy tym, by wszystko realizować samodzielnie. Bałam się, że jeśli poproszę kogoś o pomoc, pokażę tym swoją słabość, niewiedzę. Że zostanę wyśmiana i… nie podniosę się.

Kiwałam więc głową w trudnych momentach, udawałam, że rozumiem, a potem szybko nadrabiałam braki. Za nic nie chciałam się przyznać, że czegoś nie potrafię. Było to taką ujmą na honorze…

Aż pewnego dnia trafiłam na problem z gatunku tych nie do rozwiązania. I wtedy wsparcie przyszło z zupełnie niespodziewanej strony, od jednej z dziewczyn, która działała dokładnie w tej samej branży co ja. Nie pamiętam dokładnie sytuacji, nie pamiętam okoliczności, do końca życia natomiast zapamiętam słowa, które wtedy od niej usłyszałam, kiedy dziękowałam za wsparcie.

Mi też ktoś kiedyś pomógł. Podaj dalej. Nie musisz mi się rewanżować. Kiedyś ty pomożesz innej kobiecie.

Bo karma, czy jakkolwiek tego nie nazwiesz… wraca. Serio. I to był ten kolejny moment, w którym uświadomiłam sobie, jak wielka może być siła wsparcia. I że ja chcę je dawać. Chcę pomagać kobietom, takim jak ja, na zakręcie kariery, które chcą rzucić etat i założyć własną działalność. I nie wiedzą jak to zrobić. Stawiają pierwsze niepewne kroki na biznesowej drodze i rozglądają się za drogowskazami. Dla takich osób założyłam grupę „Blaski i cienie wirtualnej asysty i freelancu”, napisałam książkę, nagrywam kursy i podcasty.

PROWADZENIE FIRMY W POJEDYNKĘ JEST CHOLERNIE TRUDNE

Świetnie o tym wiem. Dlatego dobrze jest mieć dookoła siebie osoby, które nie tylko służą dobrym słowem, ramieniem, czy miejscem na kanapie do wypłakania się, gdy coś nie idzie. Znacznie ważniejsze jest, by mieć wsparcie takich osób, które stoją przy Tobie w momencie, gdy osiągasz sukces. A to wcale nie jest takie oczywiste.

Często zdarza się, że masz przy sobie tłum ludzi, kiedy coś jest nie tak, ale nie masz z kim świętować sukcesów. Dlatego też niezależnie od tego, czy mówimy o kobiecych mastermindach, kręgach, klubach, grupach, czy innych formach pomocy, posiadanie tego własnego pokoju, miejsca i osób, z którymi można dzielić się wszystkim, jest bezcenne. Przekonałam się o tym niejeden raz i jestem ogromnie wdzięczna za to, że spotkałam na swojej drodze kilka naprawdę wspaniałych kobiet, które od lat towarzyszą mi w tym, co robię.

Niestety prowadząc firmę przez te wszystkie lata, spotkałam się nie tylko z tymi pozytywnymi elementami kobiecości i siły naszego charakteru ;). Nie będę Ci tu mydlić oczu, jak to jest fajnie, bo wszyscy się kochają, słowa ociekają miodem, a każde działanie podszyte jest życzliwością. Wcale nie.

Na własnej skórze przekonałam się też (i kilka innych kobiet, z którymi mam okazję wspólnie działać), czym jest zawiść, zazdrość, fałszywa przyjaźń, szpilki wbijane ze słodkim uśmiechem prosto w serce… czy kradzież pomysłów, tudzież klientów. I to od kobiet, które wszem wobec deklarują, że brzydzą się takimi zachowaniami, że one nigdy nie…

Być może Ty też spotkasz takie osoby na swojej drodze. Omiń je wtedy szerokim łukiem i idź dalej. Szkoda czasu i energii na interakcję z nimi. Pamiętaj też, że w każdym momencie życia możesz wybrać, kim się otaczasz. I czy są to osoby wspierające, czy wręcz przeciwnie.

KOBIETA-LIDERKA – TWÓJ DROGOWSKAZ W BIZNESOWYM ŚWIECIE

„W piekle jest specjalne miejsce dla kobiet, które nie pomagają innym kobietom”, pamiętasz?

Niezależnie od tego, w jakiej branży działasz lub masz zamiar działać, jestem przekonana, że spotkasz na swojej drodze przeróżne typy kobiet. Takie, które będą inspiratorkami, motywatorkami oraz takie, które najchętniej pod nogi rzuciłyby Ci nie tylko kłodę, ale i cały las.

Pytanie, jaką osobą Ty będziesz dla innych. Obserwując działania innych kobiet, zauważyłam pewien klucz. Te kobiety, które są pewne siebie i swojej wartości, które w życiu kierują się takimi wartościami jak lojalność, prawda i uczciwość, nie będą miały absolutnie żadnego problemu, by okazać Ci swoje wsparcie. A nawet dać Ci więcej niż oczekujesz.

Nie na darmo mówi się, że prawdziwe liderki to te, którym zależy nie tylko na swoim sukcesie, ale też na sukcesie innych. Kobiety wspierające inne kobiety. Dające im prawdziwą wartość, będące drogowskazem i na każdym kroku swoim działaniem pokazujące, że da się być zwyczajnie dobrym człowiekiem, prowadząc jednocześnie firmę i odnosząc sukcesy.

Takimi osobami warto się otaczać. I takich osób życzę Ci jak najwięcej w Twoim otoczeniu. Pamiętaj też, że jeśli możesz pomóc innej kobiecie, warto to zrobić. Tak po prostu. By nie czuła się sama w tym, co robi. Z tą myślą Cię zostawiam. Do usłyszenia za tydzień.

Dziękuję Ci, że poświęciłaś swój czas na przeczytanie i/lub przesłuchanie tego tekstu. Jeśli interesuje Cię praca Wirtualnej Asystentki, praca na freelansie, skuteczny home office i skalowanie biznesu – pozostańmy w kontakcie:

Strona KarolinaBrzuchalska.pl

Polub mój fanpage na FB

Obserwuj mój profil na Instagramie

I na LinkedIn też 

Bardzo polecam Ci też moje podcasty: Co we freelansie piszczy, Jak dobrze zacząć oraz Freelance bez cenzury.

Zawsze też możesz do mnie napisać, jeśli masz jakieś pytanie >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina

Wolisz słuchać niż czytać? Wybieraj 🙂

Dzisiejszy temat jest z gatunku tych, o których nie mówimy jakoś superchętnie i bardzo otwarcie. Bo w końcu to takie „nieinstagramowe” przyznawać się, że coś nam nie wyszło. Że to fancy biurko i piękny regał za plecami z kolorystycznie poukładanymi książkami biznesowymi (oczywiście tymi od najbardziej znanych influencerów i twórców internetowych), to tylko przykrywka, bo przed oczami i z tyłu kamery kryje się sterta kartonów, nieziemski bałagan i coś, czego nie pokazałabyś nawet najbliższej przyjaciółce.

A ten gejzer pomysłów i energii to tylko na chwilę, kiedy włączasz kamerę. Jak tylko czerwona lampka gaśnie, powietrze schodzi z Ciebie jak z przekłutego balonika i długimi wieczorami zastanawiasz się, czy nie lepiej jednak wrócić na etat, a w wolnych chwilach – których w pracy na swoim masz jak na lekarstwo – przeglądasz oferty pracy i zastanawiasz się, gdzie by tu jeszcze wysłać CV.

W każdym biznesie pojawiają się trudniejsze chwile i gorsze momenty. Takie gdy nie ma zleceń, zmęczenie nie pozwala Ci na bycie kreatywną, a wewnętrzny krytyk krzyczy, że do niczego się nie nadajesz. Tak, też miewam takie chwile. Nader często. Dlatego chciałabym odczarować dziś ten Instagramowy blichtr.

KIEDY WYSIŁEK PRZEKŁADA SIĘ… NA NIC

Przeczytałam ostatnio w jednej z redagowanych książek, którą już wkrótce będziesz miała okazję kupić takie zdanie, że za każdą firmą, za każdym biznesem kryje się jakaś historia. Czasem są to jednak historie, które my chcemy ukryć przed światem.

Zanim założyłam Pretty Well Done, a już jedną nogą i wszystkimi myślami byłam we własnej firmie, zastanawiałam się nad tym, co mogę zrobić, by odejść z etatu. Jakiem mam (super)moce i co mogłabym światu dać od siebie.

Moja pierwsza myśl powędrowała ku… tworzeniu bloga, karierze influencerki. Lubiłam pisać i umiałam pisać. Historie pojawiały się spod palców praktycznie bez żadnego mojego wysiłku. Potrafiłam w 15 minut wymyślić naprawdę świetny tekst blogowy, a w kolejne 15 minut przenieść go na ekran komputera i wypuścić w świat. Dopieszczony, dopracowany, pobudzający wyobraźnię i wywołujący salwy śmiechu. Może nie tworzyłam literatury bardzo wysokich lotów i do Reymonta czy Olgi Tokarczuk było mi daleko, to założyłam sobie, że będę pisać teksty lekkie, zabawne i dające ludziom radość. A to potrafiłam robić.

Obserwując świat blogerski czułam, że to moje miejsce. Tak powstał mój pierwszy blog „Wariacje (nie)zawsze na temat”, w którym wyżywałam się pisarsko, komentując tematy codzienne i szeroko pojęty lifestyle. Założyłam też fanpage, konto na Instagramie i zaczęłam jeździć na konferencje dla blogerów. Także te, mało dostępne dla szerokich mas.

I mimo wysiłku wkładanego w promocję, odwiedzania innych blogerów, obecności w grupach dla twórców internetowych, a nawet zaszczytnego miejsca w galerii wschodzących sław blogosfery Jasona Hunta pieniądze nie chciały jakoś płynąć szerokim strumieniem, a propozycje współprac, które się pojawiały, zupełnie nie zachęcały do podążania w tym kierunku.

Pisałam wpisy blogowe co drugi dzień, poświęcałam minimum dwie godziny dziennie na promocję swojego bloga, a mimo to naprawdę miałam wrażenie, że czyta je tylko siostra, pies i te kilka osób, które czują się w obowiązku czytać, bo ja zaglądam do nich.

Długo zajęło mi zrozumienie, że to jednak nie tędy droga i że jako blogerka wielkiej kariery nie zrobię. Plus że samo dobre słowo pisane jednak nie wystarczy i trzeba się wziąć do jakiejś innej roboty.

ZA WYSIŁKIEM NIE ZAWSZE IDZIE EFEKT

Znasz takie powiedzenie „Work smarter not harder”? Moje blogowe działania dokładnie obrazowały to, że ja nie miałam o nim pojęcia. Chciałam pisać, chciałam dzielić się swoją historią, chciałam bawić, ale… nie miałam nic poza chęciami.

W tym wszystkim zabrakło mi nie tylko strategii, nie tylko wiedzy o moim czytelniku, ale też… zmysłu przedsiębiorcy. Między innymi dlatego nie potrafiłam przełożyć swoich wysiłków na fajnie zarobione pieniądze.

To, czego mi jednak nie zabrakło, to konsekwencji w działaniu. I być może Cię to zdziwi, ale… to pisanie bloga miało jednak sens. Serio. Blogerskiej kariery nie rozwinęłam, ale dzięki pisaniu poznałam mnóstwo osób, z którymi mam świetny kontakt do dziś. Osób, które poznały mój warsztat i… z czasem zwróciły się do mnie z propozycją współpracy. Niekoniecznie blogowej, bo związanej z prowadzeniem ich fanpage’y, ale od każdej z nich z osobna słyszałam, że lubią styl, w jakim piszę oraz zadziwia je to, jak bardzo potrafię wczuć się w styl pisania innej osoby.

Pisanie bloga (a dokładniej jeden znamienny wpis) przyniosło mi też spektakularne zwolnienie z pracy, ale to już opowieść na zupełnie inny czas. Dość, że tytuł tego wpisu stał się inspiracją do stworzenia książki (o tym samym zresztą tytule): Rzuciłam pracę i co dalej?

Książki, w której pokazuję drogę od etatu do własnej działalności.

CO ROBIĆ, KIEDY PLANY NIE WYCHODZĄ

Bardzo chciałabym Ci dziś w tym podcaście przekazać dwie rzeczy:

Po pierwsze, ciężka praca nie zawsze daje takie efekty, jakich się spodziewasz. Zwłaszcza, jeśli działania są nieprzemyślane. Mimo wielkich chęci i wzmożonych wysiłków nie zostałam blogerką.

Po drugie, to że od razu nie widzisz efektów swoich działań, wcale nie oznacza, że ich nie będzie w przyszłości. Mogą przyjść zupełnie inne propozycje współprac. Takie, jakich zupełnie się nie spodziewasz. Mnie prowadzenie bloga (i fanpage’a) do niego przyniosło propozycję pracy jako wirtualna asystentka. Było mi też łatwiej się przebić, bo ludzie zwyczajnie mnie kojarzyli. Zatem absolutnie nie mogę powiedzieć, że te lata pisania były na nic. Wręcz przeciwnie, dały efekty, jakich się nie spodziewałam. A co więcej pozwalały mi na szlifowanie warsztatu, tworzenie jeszcze lżejszych i zabawniejszych tekstów, a nawet zaowocowały zeszłoroczną wakacyjną serią podcastu „Freelance bez cenzury”.

Dlatego jeśli czasem zastanawiasz się, czy to, co robisz ma sens… spróbuj wyjść poza własną bańkę, pomyśleć poza schematem, zastanowić się, jak możesz swoje wysiłki wykorzystać w inny sposób.

Każde doświadczenie jest po coś. Gdyby nie to, że swego czasu wysłałam 3 rozdziały mojej nowo rodzącej się powieści pewnej redaktorce, pewnie w ogóle byśmy się nie poznały. Dziś… niemal po 6 latach od tamtej chwili, współpracujemy w zupełnie innym zakresie. Współpraca z inną klientką oraz doświadczenie w wydawaniu książek przyniosły mi ofertę pracy na uniwersytecie. Dziś uczę studentki, jak wydawać samodzielnie książki i opowiadam o procesie self-publishingu.

Jeśli więc myślisz, że to, co robisz jest bez sensu… pomyśl drugi raz 😉 Każde działanie wiąże się z jakimś innym działaniem. Każde przynosi efekt. Czasem tylko taki, którego w ogóle się nie spodziewałaś.

W biznesie nie wszystko idzie zgodnie z planem. Ba, bardzo często nie idzie. Jeszcze częściej zmuszeni jesteśmy te plany modyfikować, zmieniać, poprawiać. Z planu A robi się nie tylko plan B, ale też C, D i E. Jednak dopóki masz otwarty umysł i jesteś gotowa podejmować nowe wyzwania, spodziewaj się najlepszego 🙂

I z tą optymistyczną myślą zostawiam Cię do przyszłego tygodnia!

Dziękuję Ci, że poświęciłaś swój czas na przeczytanie i/lub przesłuchanie tego tekstu. Jeśli interesuje Cię praca Wirtualnej Asystentki, praca na freelansie, skuteczny home office i skalowanie biznesu – pozostańmy w kontakcie:

Strona KarolinaBrzuchalska.pl

Polub mój fanpage na FB

Obserwuj mój profil na Instagramie

I na LinkedIn też 

Bardzo polecam Ci też moje podcasty: Co we freelansie piszczy, Jak dobrze zacząć oraz Freelance bez cenzury.

Zawsze też możesz do mnie napisać, jeśli masz jakieś pytanie >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina