Wolisz słuchać niż czytać? Zapraszam!

Tak, dziś będę obalać tezę o byciu starszą panią. Zanim jednak zacznę, chciałabym opowiedzieć Ci pewną historię. Jak już wspomniałam, kiedy miałam 32 lata, poszłam na ostatnią w moim życiu rozmowę rekrutacyjną. Wcześniej przez niemal pół roku siedziałam w domu na bezrobociu i wysyłałam CV-ki, mając poczucie totalnej beznadziejności. Czułam, że jeszcze moment, a przekroczę tę magiczną granicę, że będzie mi wszystko jedno, czy zatrudnię się na kasie, czy może kopiąc rowy. Byle tylko znaleźć zajęcie. Dodatkowo czułam, że lata lecą, zmarszczek przybywa, a ja nie staję się coraz bardziej atrakcyjna. Zawodowo oczywiście. Wypadłam z rynku na dość długo – w moim ówczesnym mniemaniu – by poczuć, że jeśli nie teraz, to nigdy.

I z takim wspaniałym nastawieniem udałam się na rozmowę rekrutacyjną. Pamiętam, że było to jakoś zimą, z całą pewnością na ulicach leżał śnieg – tego jestem pewna na 100%, bo wysiadając z samochodu, wlazłam obutą w eleganckie szpilki stopą prosto w gigantyczną śnieżną zaspę. Co o sobie pomyślałam wtedy, to moje. W szpilkach zachlupotała mi woda, a ja udałam się na pierwsze piętro eleganckiej wilii, by spróbować się sprzedać.

Wyszło mi to chyba całkiem nieźle, bo pracę ostatecznie dostałam. A może zaważyło poczucie humoru, ponieważ w pewnym momencie rozmowy mój przyszły przełożony mało nie spadł z krzesła ze śmiechu… Kilka minut wcześniej zadał mi pytanie o to, dlaczego chciałabym zmienić swoją obecną sytuację zawodową. Popatrzyłam na niego, jakby się urwał z choinki, bo przecież od pół roku siedziałam na bezrobociu i nie była to wymarzona pozycja na start, ale ok… chce wiedzieć, to mu powiem. 

Przez 15 minut opowiadałam o swoich motywach, dotychczasowym doświadczeniu, aż w końcu chwytając się ostatniej deski ratunku, zakończyłam swoją wypowiedź zdaniem…

– …poza tym mam już 32 lata i za chwilę będę za stara na jakiekolwiek zmiany.

W pokoju zapanowała konsternacja. A potem nastąpił wybuch śmiechu i zapanowała ogólna wesołość:

– Tak, w tym wieku, to czas by było już trumnę szykować – usłyszałam. – A potem się w niej położyć i czekać aż nadejdzie jutro.

Teraz sama się uśmiecham na myśl o tym, jaka byłam głupia. Ale faktem jest, że niejeden, i nie dwa razy słyszałam już od moich klientek takie zdanie: „Boję się cokolwiek zmienić, bo jestem za stara”. Przekonanie, że po czterdziestce stajemy się niewidoczne na rynku pracy, nie bierze się niestety znikąd. Jak pokazują statystyki, kobiety w tym wieku znacznie trudniej znajdują zatrudnienie, a pracodawcy wolą młodsze kandydatki. I niech je sobie zatrudniają! A my, drogie panie, będziemy miały czas na to, by rozwijać swoją karierę zawodową na swoim. Bez żadnych zahamowań. 

Bo prawda jest taka, że kiedy kończysz trzydzieści kilka czy czterdzieści lat, to wcale nie jest za późno na zmianę. Według mnie jest to jeden z najlepszych momentów na to, by wreszcie odważyć się działać. W myśl zasady „życie zaczyna się po…” podpowiem Ci, dlaczego wiek 35+ jest bardzo dobrym momentem na to, by w końcu pomyśleć o zmianie. Oczywiście tylko, jeśli tak naprawdę jej pragniesz.

#1 ODCHOWANE DZIECI

W tym wieku rzadko kiedy jesteś mamą oseska. Znacznie częściej Twoje potomstwo ma już kilka lub nawet kilkanaście lat, powoli staje się coraz bardziej samowystarczalne, a Ty możesz nareszcie pomyśleć o sobie. Nie będziesz zarywać nocy, bo ząbkowanie. Nie będziesz odrywać się od pracy, bo maluch nie poszedł do żłobka i trzeba się nim zająć. 

Będziesz za to w domu, kiedy Twoje dziecko będzie kończyć lekcje i nie będzie ono potrzebowało korzystać z przepełnionej szkolnej świetlicy. 

#2 SPORE DOŚWIADCZENIE ZAWODOWE

Nie jesteś już świeżakiem na rynku pracy. Masz zazwyczaj dobrych kilka, a nawet czasem kilkanaście lat doświadczenia i możesz na swojej wiedzy budować ekspertyzę. Zdążyłaś już zapewne zorientować się, w czym jesteś dobra i praca w jakiej branży sprawiałaby Ci przyjemność. Czas, by sięgnąć po swoje.

#3 WIESZ CZEGO CHCESZ

Po przynajmniej kilku latach pracy zawodowej możesz z czystym sumieniem powiedzieć, co Ci się w niej podobało, czym chciałabyś się zajmować, co Ci wychodzi, a co nie. Być może będziesz robić w życiu to samo, co do tej pory, a być może zajmiesz się kompletnie czym innym – Ty wybierasz. Czy to nie świetna perspektywa?

#4 WIESZ, NA CO NIE CHCESZ SIĘ GODZIĆ

Prawdopodobnie po kilku(nastu) latach pracy z niejednego pieca już chleb jadłaś i wiesz, czego w życiu również nie chcesz. Na co nie chcesz się godzić, co jest nie dla Ciebie, jakie zachowanie współpracowników czy szefa Ci nie odpowiada, a jakie zadania Cię nudzą. Może być tak, że przez kilkanaście lat zajmowałaś się zajęciem tak nudnym, że teraz z przyjemnością oddasz się prowadzeniu knajpy z sushi czy zarabianiu na trenowaniu psów. W Twoim życiu nie ma już miejsca na bylejakość. Chcesz z niego czerpać garściami.

#5 CORAZ MNIEJ PRZEJMUJESZ SIĘ TYM, CO MYŚLĄ INNI, A CORAZ BARDZIEJ WALCZYSZ O SIEBIE

Masz w nosie, czy komuś spodoba się Twój biznes czy też nie. Najważniejsze, że podoba się on Tobie. Że chcesz się spełniać w tej, a nie innej czynności. Nikomu nic do tego, bo nikt za Ciebie życia nie przeżyje, nie będzie płacił Twoich rachunków, czy zmagał się z codziennością. Im jesteś starsza, tym bardziej jest Ci obojętne, co ludzie powiedzą. Ważne, co o sobie samej myślisz Ty.

Przyznaj, czy słuchając tych słów, nie poczułaś czasem ekscytacji na myśl, że możesz zawalczyć o swoje zawodowe ja? Jeśli tak, a nie do końca wiesz, co z tym zrobić, zapraszam Cię na godzinną konsultację. Porozmawiamy o Twoich zawodowych planach, możliwościach i sposobach na ich realizację. Pracujesz na etacie i chcesz to zmienić? To świetnie, bo ja wiem, jak Ci pomóc w transformacji i przejściu z pracy dla kogoś na własną działalność. 

Dziękuję Ci, że poświęciłaś swój czas na przeczytanie i/lub przesłuchanie tego tekstu. Jeśli interesuje Cię freelance, zamiana etatu na własną działalność, skuteczny home office i skalowanie biznesu – pozostańmy w kontakcie:

Odwiedź moją stronę www.karolinabrzuchalska.pl.

Polub mój fanpage na FB.

Obserwuj mój profil na Instagramie.

I na LinkedIn.

Bardzo polecam Ci też moje podcasty: Co we freelansie piszczy, Jak dobrze zacząć oraz Freelance bez cenzury.

Jeśli masz jakieś pytania, zawsze możesz też do mnie napisać >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina

Tak, prowadzenie firmy nie wygląda jak na zdjęciu na Instagramie. Jedna z najstarszych prawd tego świata. A my nadal łapiemy się na tę iluzję. Odczepię się na chwilę od wizji basenu i drinka z palemką, by pokazać Ci jeszcze wyraźniej coś bardziej przyziemnego. Na zdjęciu widzisz przedsiębiorczynię, która siedzi na tarasie lub balkonie, na stoliczku przed nią stoi gorące latte albo lemoniada z cytryną, fancy laptop… Na jej ustach uśmiech nr 6. Jest szczęśliwa. Jest kobietą sukcesu. Chcesz mieć podobnie. Tylko dlaczego do Twojego latte wpadają muchy, słońce odbija się od ekranu laptopa, bardziej Cię wkurzając i oślepiając, niż powodując szeroki uśmiech?

Bo praca na swoim to nie idealna fotka na Insta. To nie tylko zabawna rolka czy filmik na YouTube. To praca, mierzenie się z wątpliwościami, godziny testów, lata nauki… Czy to jest rozczarowujące? Zależy jak na tę sytuację popatrzeć. To prawdziwe życie. I ma swoje ogromne zalety. Możesz zrobić przerwę, wyjść na balkon, napić się lemoniady w środku dnia i żaden szef nie będzie marudził o zaległe raporty i zestawienia.

Wolisz słuchać niż czytać? Zapraszam!

DLACZEGO POJAWIA SIĘ UCZUCIE ZWĄTPIENIA?

Bo oglądając, Instagram chcemy wierzyć, że da się pracować kilka godzin dziennie i mieć z tego satysfakcję i pieniądze. Rzadko jednak kiedy uświadamiamy sobie (nasz umysł zwyczajnie to wypiera), że zanim do takiej sytuacji dojdzie, trzeba miesięcy (a czasem lat) pracy, włożenia wysiłku w poukładanie systemu, sprawdzenia go, przetestowania, wprowadzenia poprawek, dostosowania do rynkowych zmian.

Brzmi jak orka na ugorze? Bo czasem tak jest. I stąd biorą się wątpliwości. Uwierz mi, jeśli tak masz, to znaczy, że wszystko jest z Tobą OK. Masz prawo wątpić. Masz prawo kwestionować. Biznes ma prawo nie iść tak, jak sobie zaplanowałaś. Wpływa na niego zbyt wiele czynników, by zawsze było idealnie i pod linijkę. A to, że u kogoś wszystko wygląda pięknie… nie, nie zawsze tak jest. Widzisz tylko ten ułamek rzeczywistości, którą ktoś chce Tobie pokazać.

A my, ludzie, nie lubimy przyznawać się do tego, że coś nie wychodzi. Że mamy wątpliwości. Nie lubimy okazywać słabości. Powiedzieć, że od roku nie wiemy, co dalej, że klienci odchodzą, a z tymi, co zostali, wcale nie mamy ochoty pracować. Tak, tak również bywa.

Przyznam Ci się, że mnie takie uczucia zwątpienia dopadają regularnie. Głównie w momentach, kiedy finanse nie spinają się tak, jak założyłam. Albo gdy jestem zmęczona, bo pracuję od 6 rano do 23. A przecież jako swoją własna szefowa miałam pracować tylko kilka godzin dziennie…

CO POSZŁO NIE TAK?

Najczęściej wina leży po stronie błędnych założeń. I zbyt wysokich wymagań względem samej siebie. Za dużych oczekiwań. I chęci przyspieszenia tego, co powinno toczyć się w swoim tempie. 

Wtedy dopada mnie frustracja. I takie poczucie, że… kurczę, można inaczej, szybciej, lepiej, a ja nie wykminiłam jeszcze, jak to zrobić. Czasem czuję, że wracam do punktu wyjścia. Że wszystko, na co pracowałam, przepadło. Bo na przykład wybuchła pandemia i zmieniły się warunki zewnętrzne. Albo wojna. Albo jeszcze coś innego.

Na początku odcinka obiecałam, że podpowiem Ci, co zrobić w takich sytuacjach. Jak sobie poradzić z wątpliwościami i poczuciem „jestem beznadziejna”. Jak… jak to mówią – odpieprzyć się od siebie 😉

#1 PO PIERWSZE – ODPOCZNIJ

Kiedy coś idzie nie tak, często mamy tendencje do zajeżdżania się. Wymyślania koła na nowo. Szukania nowych sposobów. Samobiczowania się, że nie idzie i że nie potrafimy wymyślić sposobu, który działa. 

W takim momencie potrzebny jest… dystans. I odpoczynek. Wyciszenie galopujących i negatywnych myśli. 

Mnie dobrze robi kontakt z naturą. I sport – zajechanie się do granic na innym polu. Kiedy po treningu czołgam się do szatni na drżących nogach, ostatnia rzecz, o jakiej myślę to biznes. Raczej szukam sposobu, jak przetrwać, dojechać do domu, wziąć prysznic i iść spać 😉 Następnego dnia budzę się z otwartym umysłem.

#2 PO DRUGIE – PRZYPOMNIJ SOBIE, JAKI MIAŁAŚ CEL

Co w ogóle chciałaś osiągnąć, zakładając firmę. Czy wiesz, że działając tu i teraz, na bieżąco gasząc pożary, odpowiadając na zirytowane maile klientek, tracimy z oczu cel, dla którego założyłyśmy firmę? Serio. I nie pamiętamy już, dlaczego miało być wspaniale. Dlaczego chciałyśmy tego swojego kawałka biznesu.

Zamknij oczy i przypomnij sobie… o co chodziło?

#3 PO TRZECIE – PRZYWOŁAJ UCZUCIE, KTÓRE TOWARZYSZYŁO MYŚLI O ZAKŁADANIU FIRMY

A jak już sobie przypomnisz… przywołaj uczucie, które towarzyszyło Ci na początku drogi. Poczuj na nowo tę ekscytację. Nie zmęczenie, nie frustrację, nie wątpliwości. Ekscytację i radość, że robisz coś dla siebie. Że działasz, masz nowy projekt. Jesteś panią swojej firmy.

#4 PO CZWARTE – ZREWIDUJ SWOJE DZIAŁANIA I UŁÓŻ PLAN… NA NOWO

Jeśli coś idzie nie tak, to znaczy, że w Twoich założeniach jest jakiś błąd. Znajdź go i postaraj się wyeliminować. Zrewiduj to, co robisz. Zobacz, co sprawia Ci radość, a co męczy do granic. Sprawdź, czego już nie chcesz w swojej firmie. Co tak bardzo Ci nie pasuje – i znajdź alternatywę. Ułóż plan na nowo i zacznij go wdrażać z lekkością w sercu.

#5 PO PIĄTE – ZNAJDŹ KOGOŚ, KTO BĘDZIE CIĘ W TYM WSPIERAŁ

Kto powie Ci: „Jest super, idź w to i nie zastanawiaj się dłużej” albo wręcz przeciwnie, zatrzyma Cię hasłem „Ej, stara, to nie działa. Nie tędy droga.” Kogoś, kto będzie Ci życzliwy. Komu tak samo będzie zależało na Twoim sukcesie jak Tobie samej. 

Może to być mentorka, może być koleżanka-przedsiębiorczyni, a może cała grupa wsparcia. Ważne jest, by mieć przy sobie osobę, która realnie oceni Twoje działania. Bez emocji, które często towarzyszą Tobie samej.

Tak, wiem, to nie są żadne magiczne sposoby (chociaż działają). Przeczytasz o nich w wielu miejscach – właśnie dlatego, że są skuteczne. Czasem tylko my mamy problem, by się zatrzymać i sprawdzić, co poszło inaczej, niż zakładałyśmy. I dlatego Ci o nich dziś przypominam. Bo łatwo jest się zapętlić i wpaść w pułapkę wiecznej zajętości, ciągłej zmiany, wymyślania sobie od najgorszych…

To nie dziś. Dziś bądź dla siebie wyrozumiała. I serio znajdź kogoś, kto będzie Cię wspierał 🙂

Dziękuję Ci, że poświęciłaś swój czas na przeczytanie i/lub przesłuchanie tego tekstu. Jeśli interesuje Cię freelance, zamiana etatu na własną działalność, skuteczny home office i skalowanie biznesu – pozostańmy w kontakcie:

Odwiedź moją stronę www.karolinabrzuchalska.pl.

Polub mój fanpage na FB.

Obserwuj mój profil na Instagramie.

I na LinkedIn.

Bardzo polecam Ci też moje podcasty: Co we freelansie piszczy, Jak dobrze zacząć oraz Freelance bez cenzury.

Jeśli masz jakieś pytania, zawsze możesz też do mnie napisać >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina