Wolisz słuchać niż czytać? Wybieraj 🙂

Dzisiejszy temat jest z gatunku tych, o których nie mówimy jakoś superchętnie i bardzo otwarcie. Bo w końcu to takie „nieinstagramowe” przyznawać się, że coś nam nie wyszło. Że to fancy biurko i piękny regał za plecami z kolorystycznie poukładanymi książkami biznesowymi (oczywiście tymi od najbardziej znanych influencerów i twórców internetowych), to tylko przykrywka, bo przed oczami i z tyłu kamery kryje się sterta kartonów, nieziemski bałagan i coś, czego nie pokazałabyś nawet najbliższej przyjaciółce.

A ten gejzer pomysłów i energii to tylko na chwilę, kiedy włączasz kamerę. Jak tylko czerwona lampka gaśnie, powietrze schodzi z Ciebie jak z przekłutego balonika i długimi wieczorami zastanawiasz się, czy nie lepiej jednak wrócić na etat, a w wolnych chwilach – których w pracy na swoim masz jak na lekarstwo – przeglądasz oferty pracy i zastanawiasz się, gdzie by tu jeszcze wysłać CV.

W każdym biznesie pojawiają się trudniejsze chwile i gorsze momenty. Takie gdy nie ma zleceń, zmęczenie nie pozwala Ci na bycie kreatywną, a wewnętrzny krytyk krzyczy, że do niczego się nie nadajesz. Tak, też miewam takie chwile. Nader często. Dlatego chciałabym odczarować dziś ten Instagramowy blichtr.

KIEDY WYSIŁEK PRZEKŁADA SIĘ… NA NIC

Przeczytałam ostatnio w jednej z redagowanych książek, którą już wkrótce będziesz miała okazję kupić takie zdanie, że za każdą firmą, za każdym biznesem kryje się jakaś historia. Czasem są to jednak historie, które my chcemy ukryć przed światem.

Zanim założyłam Pretty Well Done, a już jedną nogą i wszystkimi myślami byłam we własnej firmie, zastanawiałam się nad tym, co mogę zrobić, by odejść z etatu. Jakiem mam (super)moce i co mogłabym światu dać od siebie.

Moja pierwsza myśl powędrowała ku… tworzeniu bloga, karierze influencerki. Lubiłam pisać i umiałam pisać. Historie pojawiały się spod palców praktycznie bez żadnego mojego wysiłku. Potrafiłam w 15 minut wymyślić naprawdę świetny tekst blogowy, a w kolejne 15 minut przenieść go na ekran komputera i wypuścić w świat. Dopieszczony, dopracowany, pobudzający wyobraźnię i wywołujący salwy śmiechu. Może nie tworzyłam literatury bardzo wysokich lotów i do Reymonta czy Olgi Tokarczuk było mi daleko, to założyłam sobie, że będę pisać teksty lekkie, zabawne i dające ludziom radość. A to potrafiłam robić.

Obserwując świat blogerski czułam, że to moje miejsce. Tak powstał mój pierwszy blog „Wariacje (nie)zawsze na temat”, w którym wyżywałam się pisarsko, komentując tematy codzienne i szeroko pojęty lifestyle. Założyłam też fanpage, konto na Instagramie i zaczęłam jeździć na konferencje dla blogerów. Także te, mało dostępne dla szerokich mas.

I mimo wysiłku wkładanego w promocję, odwiedzania innych blogerów, obecności w grupach dla twórców internetowych, a nawet zaszczytnego miejsca w galerii wschodzących sław blogosfery Jasona Hunta pieniądze nie chciały jakoś płynąć szerokim strumieniem, a propozycje współprac, które się pojawiały, zupełnie nie zachęcały do podążania w tym kierunku.

Pisałam wpisy blogowe co drugi dzień, poświęcałam minimum dwie godziny dziennie na promocję swojego bloga, a mimo to naprawdę miałam wrażenie, że czyta je tylko siostra, pies i te kilka osób, które czują się w obowiązku czytać, bo ja zaglądam do nich.

Długo zajęło mi zrozumienie, że to jednak nie tędy droga i że jako blogerka wielkiej kariery nie zrobię. Plus że samo dobre słowo pisane jednak nie wystarczy i trzeba się wziąć do jakiejś innej roboty.

ZA WYSIŁKIEM NIE ZAWSZE IDZIE EFEKT

Znasz takie powiedzenie „Work smarter not harder”? Moje blogowe działania dokładnie obrazowały to, że ja nie miałam o nim pojęcia. Chciałam pisać, chciałam dzielić się swoją historią, chciałam bawić, ale… nie miałam nic poza chęciami.

W tym wszystkim zabrakło mi nie tylko strategii, nie tylko wiedzy o moim czytelniku, ale też… zmysłu przedsiębiorcy. Między innymi dlatego nie potrafiłam przełożyć swoich wysiłków na fajnie zarobione pieniądze.

To, czego mi jednak nie zabrakło, to konsekwencji w działaniu. I być może Cię to zdziwi, ale… to pisanie bloga miało jednak sens. Serio. Blogerskiej kariery nie rozwinęłam, ale dzięki pisaniu poznałam mnóstwo osób, z którymi mam świetny kontakt do dziś. Osób, które poznały mój warsztat i… z czasem zwróciły się do mnie z propozycją współpracy. Niekoniecznie blogowej, bo związanej z prowadzeniem ich fanpage’y, ale od każdej z nich z osobna słyszałam, że lubią styl, w jakim piszę oraz zadziwia je to, jak bardzo potrafię wczuć się w styl pisania innej osoby.

Pisanie bloga (a dokładniej jeden znamienny wpis) przyniosło mi też spektakularne zwolnienie z pracy, ale to już opowieść na zupełnie inny czas. Dość, że tytuł tego wpisu stał się inspiracją do stworzenia książki (o tym samym zresztą tytule): Rzuciłam pracę i co dalej?

Książki, w której pokazuję drogę od etatu do własnej działalności.

CO ROBIĆ, KIEDY PLANY NIE WYCHODZĄ

Bardzo chciałabym Ci dziś w tym podcaście przekazać dwie rzeczy:

Po pierwsze, ciężka praca nie zawsze daje takie efekty, jakich się spodziewasz. Zwłaszcza, jeśli działania są nieprzemyślane. Mimo wielkich chęci i wzmożonych wysiłków nie zostałam blogerką.

Po drugie, to że od razu nie widzisz efektów swoich działań, wcale nie oznacza, że ich nie będzie w przyszłości. Mogą przyjść zupełnie inne propozycje współprac. Takie, jakich zupełnie się nie spodziewasz. Mnie prowadzenie bloga (i fanpage’a) do niego przyniosło propozycję pracy jako wirtualna asystentka. Było mi też łatwiej się przebić, bo ludzie zwyczajnie mnie kojarzyli. Zatem absolutnie nie mogę powiedzieć, że te lata pisania były na nic. Wręcz przeciwnie, dały efekty, jakich się nie spodziewałam. A co więcej pozwalały mi na szlifowanie warsztatu, tworzenie jeszcze lżejszych i zabawniejszych tekstów, a nawet zaowocowały zeszłoroczną wakacyjną serią podcastu „Freelance bez cenzury”.

Dlatego jeśli czasem zastanawiasz się, czy to, co robisz ma sens… spróbuj wyjść poza własną bańkę, pomyśleć poza schematem, zastanowić się, jak możesz swoje wysiłki wykorzystać w inny sposób.

Każde doświadczenie jest po coś. Gdyby nie to, że swego czasu wysłałam 3 rozdziały mojej nowo rodzącej się powieści pewnej redaktorce, pewnie w ogóle byśmy się nie poznały. Dziś… niemal po 6 latach od tamtej chwili, współpracujemy w zupełnie innym zakresie. Współpraca z inną klientką oraz doświadczenie w wydawaniu książek przyniosły mi ofertę pracy na uniwersytecie. Dziś uczę studentki, jak wydawać samodzielnie książki i opowiadam o procesie self-publishingu.

Jeśli więc myślisz, że to, co robisz jest bez sensu… pomyśl drugi raz 😉 Każde działanie wiąże się z jakimś innym działaniem. Każde przynosi efekt. Czasem tylko taki, którego w ogóle się nie spodziewałaś.

W biznesie nie wszystko idzie zgodnie z planem. Ba, bardzo często nie idzie. Jeszcze częściej zmuszeni jesteśmy te plany modyfikować, zmieniać, poprawiać. Z planu A robi się nie tylko plan B, ale też C, D i E. Jednak dopóki masz otwarty umysł i jesteś gotowa podejmować nowe wyzwania, spodziewaj się najlepszego 🙂

I z tą optymistyczną myślą zostawiam Cię do przyszłego tygodnia!

Dziękuję Ci, że poświęciłaś swój czas na przeczytanie i/lub przesłuchanie tego tekstu. Jeśli interesuje Cię praca Wirtualnej Asystentki, praca na freelansie, skuteczny home office i skalowanie biznesu – pozostańmy w kontakcie:

Strona KarolinaBrzuchalska.pl

Polub mój fanpage na FB

Obserwuj mój profil na Instagramie

I na LinkedIn też 

Bardzo polecam Ci też moje podcasty: Co we freelansie piszczy, Jak dobrze zacząć oraz Freelance bez cenzury.

Zawsze też możesz do mnie napisać, jeśli masz jakieś pytanie >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina

Wolisz słuchać niż czytać? Wybieraj 🙂

Dzisiejszy odcinek będzie kwintesencją tego, co project managerowie mają na co dzień – opowiem w nim o warunkach dobrej realizacji kilku dużych projektów – jak je ze sobą pogodzić i co zrobić, kiedy nie wszystko idzie tak, jak chcemy.

Maj jest dla zespołu Pretty Well Done miesiącem katharsis. Książka Agnieszki „Podcast w biznesie” już wkrótce pojawi się w sprzedaży, kurs „Mam pomysł na firmę”, który właśnie się skończył, cieszył się sporym powodzeniem, a w warsztatach bierze udział pięć wspaniałych kobiet, które na nowo lub od początku układają swoje biznesy. Do tego w majowy weekend udało mi się szczęśliwie przeprowadzić, co przyjęłam naprawdę z ogromną ulgą. Co prawda obstawiam, że zanim wykończymy obecne lokum, to ono wykończy nas, ale kto nie ryzykuje, ten nie pije szampana. W końcu najważniejsze, by było gdzie spać, co jeść i gdzie się umyć. No i żeby zasięg był. Jakby na to nie patrzeć, na internecie opiera się cała moja działalność, a także edukacja zdalna Potworów.

Nie zrealizowałybyśmy tych wszystkich projektów jednocześnie, gdyby nie kilka podstawowych założeń, które zrobiłam na początku. Część z nich wynika z naszego naturalnego sposobu pracy w Pretty Well Done, część jednak przyszła niejako „w trakcie” i zostanie ze mną na dłużej.

W ŻYCIU I W BIZNESIE NAJWAŻNIEJSI SĄ LUDZIE

Po pierwsze – w życiu i w biznesie najważniejsi są ludzie. Jeśli realizujesz projekty (nieważne czy tym projektem jest kurs internetowy, wydanie książki, czy małżeństwo), musisz to robić z właściwymi ludźmi. Tylko wtedy wiesz, że masz szansę powodzenia.

Jeśli masz przy sobie osoby, które Cię wspierają, które czasem biorą na siebie znacznie więcej, niż powinny, bo widzą, że ciągniesz resztkami sił – wygrywasz. Nie jest łatwo znaleźć takie osoby, to prawda. Przekonałam się o tym niejednokrotnie. W ostatnim roku kilka razy dostałam po nosie, dlatego tym bardziej doceniam tych, którzy są blisko przy mnie. I z którymi mogę dzielić nie tylko smutki, ale też radości.

OKREŚL, CO JEST PRAWDZIWYM PRIORYTETEM

Po drugie – mając na głowie wiele tematów z tak różnych bajek, musisz określić, co jest prawdziwym priorytetem. Wielokrotnie w ostatnich miesiącach musiałam rezygnować z moich planów i założonych celów, a w zasadzie przesuwać je w czasie, bo absolutnie nie odpuszczam ;), na rzecz rzeczy, które są znacznie ważniejsze. W określaniu priorytetów bardzo pomaga określenie wcześniej swoich wartości. Jeśli je znasz, jest Ci oczywiście znacznie łatwiej.

Plus, kiedy pracujesz z klientami, ich zadania też powinny być dla Ciebie ważne. Nie powinno się ich zsuwać na dalszy plan, choć czasem nie jest to łatwe. Dla mnie często były ważniejsze niż własne działania w firmie. Z tego też powodu przesunęłam w czasie kilka projektów, w tym Akademię „Firma bez falapów”, którą chciałam uruchomić na wiosnę. Dziś już wiem – w końcu wiosna w pełni – że na pewno nie stanie się to ani tej wiosny, ani tego lata. Ale nie nakładam na siebie presji, nie zarzynam się, by tylko doczłapać ostatkiem sił do celu i nie móc się cieszyć z jego efektów.

DELEGUJ, CO SIĘ DA

Po trzecie – nie bój się delegowania zadań! Tego nauczył mnie nie tylko ostatni rok, ale też kilka poprzednich. Odkąd zaczęłam delegować we własnej firmie, czuję się znacznie pewniej. Wiem, że jeśli ja nie będę mogła czegoś zrobić, dziewczyny przejmą pałeczkę i będą wspierać klienta tak samo jak ja (a czasem nawet lepiej, bo w wielu umiejętnościach nie dorównuję im talentem).

Ten element delegowania przeniosłam też na życie prywatne i… nie mam już z tego powodu wyrzutów sumienia. Kiedyś zatrudnienie wsparcia w postaci osoby, która posprząta za mnie mieszkanie, dopilnuje wykańczania domu, czy zaprojektuje wnętrza, było dla mnie ujmą na honorze. No może z tym projektowaniem to nie tak do końca, ale ze sprzątaniem już tak. Ja nie dam rady? Nie zadbam o własne domowe ognisko? Co ludzie powiedzą? Dulszczyzna sama pchała mi się do głowy. I wiesz co? Zatrudnienie wsparcia również w tych obszarach było strzałem w dziesiątkę. Ba, więcej, to był prawdziwy bull’s eye. Niech każdy robi to, na czym zna się najlepiej, a wszyscy będziemy szczęśliwi 🙂

DBAJ O SIEBIE I NAUCZ SIĘ ODPUSZCZAĆ

Punkt czwarty tej organizacyjnej wyliczanki powinien chyba jednak znaleźć się w czołówce, choć staram się nie nadawać tym punktom priorytetów. Dbaj o siebie i naucz się odpuszczać – to jedna z najważniejszych lekcji, jakie odebrałam. Prawda jest taka, że jak będziesz cisnąć do granic, to… może i zrealizujesz wszystkie punkty na liście to-do. Tylko jakim kosztem?

Kiedy Twój organizm powie „dość”, nie zrobisz nic. Choćbyś miała najlepsze chęci. Przekonałam się o tym osobiście. Zazwyczaj tak jest, że kiedy człowiek nie ma dość rozumu, by samemu przyhamować, organizm robi to za nas. Mój zazwyczaj krzyczy o wsparcie gigantyczną migreną. Włącza ją zawsze wtedy, gdy przesadzę z „dobrymi chęciami” i nie potrafię odmówić żadnemu zadaniu.

Ale dbanie o siebie to nie jest tylko kwestia „niezajeżdżania” się do granic możliwości. To również uświadomienie sobie, że istnieje coś takiego jak wypalenie zawodowe w życiu freelancera. Wydawałoby się to niemożliwe, no bo przecież robimy to, co kochamy, w sposób, jaki nam odpowiada, a jeśli mamy szczęście, działamy z ludźmi, których sami sobie wybieramy. A jednak nawet wtedy może przyjść coś, co zgasi ten płomień i sprawi, że nie będzie nam się wystarczająco chciało.

Dobre jedzenie, odpowiednia ilość snu, odpoczynek i odłączenie się od sieci raz na jakiś czas, potrafią zdziałać prawdziwe cuda. Nic się nie stanie, jeśli jednego tygodnia nie napiszesz newslettera, nie pojawisz się na Instagramie, czy zapomnisz komputera na wakacje… może być tak, że inni nawet tego nie zauważą, a Ty wrócisz do działania pełna energii i nowych sił witalnych.

Jeśli masz dużo na głowie, pamiętaj o tych czterech punktach. Wymieniłam je w kolejności, ale tak naprawdę są one wszystkie bardzo ważne. W końcu życie mamy jedno i rozegrajmy je na naszych zasadach 🙂

Masz taką swoją listę? Dodałabyś coś od siebie? Daj mi koniecznie znać!

Dziękuję Ci, że poświęciłaś swój czas na przeczytanie i/lub przesłuchanie tego tekstu. Jeśli interesuje Cię praca Wirtualnej Asystentki, praca na freelansie, skuteczny home office i skalowanie biznesu – pozostańmy w kontakcie:

Strona KarolinaBrzuchalska.pl

Polub mój fanpage na FB

Obserwuj mój profil na Instagramie

I na LinkedIn też 

Bardzo polecam Ci też moje podcasty: Co we freelansie piszczy, Jak dobrze zacząć oraz Freelance bez cenzury.

Zawsze też możesz do mnie napisać, jeśli masz jakieś pytanie >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina

Wolisz słuchać niż czytać? Wybieraj 🙂

Ten odcinek może być z pozoru nieco inny niż wszystkie, ale przekonasz się, że ma wiele wspólnego z biznesem.

Wspomniany w intro rysunek znalazłam, pakując krok po kroku rzeczy z szuflad, komód, szaf do kartonów. W tej chwili całe moje mieszkanie zastawione jest pudłami. Szesnaście lat życia zapakowanych w tekturę i oklejonych taśmą. Po drodze powyłaziły z tych szaf różne trupy, ale znalazły się też rzeczy, które kiedyś schowałam „na pamiątkę”. Między innymi ten właśnie rysunek.

Szesnaście lat temu, kiedy wprowadzałam się do tego mieszkania, byłam przeszczęśliwa i biedna jak mysz kościelna. Pracowałam na etacie, zarabiałam dokładnie siedemset złotych (tyle, co przy dobrych wiatrach wydasz dziś na 3 koszyki w sklepie dla czteroosobowej rodziny) i miałam tonę marzeń w głowie.  Jednym z nich było marzenie o własnej firmie. O niezależności, jaką daje prowadzenie biznesu tak, jak sobie wymarzysz. O ciekawych projektach, podróżowaniu po świecie i układaniu kariery według własnych zasad. Życie pokazało mi, że trochę się do tego nie nadaję. Już na etacie czułam, że „moja rzecz to jest komendy słuchać”, więc wypełniałam najbardziej nawet absurdalne polecenia szefa i kuliłam się pod naporem jego wściekłego spojrzenia, gdy nie miał humoru.

Pamiętam, jak koleżanka konspiracyjnym szeptem informowała mnie tuż po wejściu do biura, w jakim jest nastroju. Jeśli chciałam coś załatwić, musiałam czekać na „te lepsze momenty”. Tak wyglądały początki mojej etatowej działalności, które dość mocno wpłynęły na to, jakim stałam się potem pracownikiem i ile kosztowało mnie odejście z etatu, kiedy już się na to odważyłam.

Nie byłam przebojowa. Nie byłam asertywna. Nie potrafiłam walczyć o swoje. Ot, przeciętna szara mysz o wielkich ambicjach i marzeniach schowanych w kieszeń. Trochę się to zmieniło, kiedy pojawił się na świecie mój pierwszy syn. Sama mogłam zaciskać zęby i liczyć każdy grosz od pierwszego do pierwszego, ale dla niego chciałam zawalczyć o nieco lepszą przyszłość.

ZA PIERWSZYM RAZEM MI NIE WYSZŁO

Owszem, zmieniałam prace. Dostawałam lepsze stanowiska, nieco wyższe pensje, ale jakoś przebojowości i asertywności nie rozdawali w parze. Nadal byłam kolejnym szeregowym pracownikiem z gatunku tych, co zysków firmie nie przynoszą, bo ani klienta nie przyprowadzą, ani nie podpiszą milionowego kontraktu. Kolejna gęba do utrzymania. Niezbędna, bo ktoś musiał odbierać telefony.

Kiedy mój starszy syn miał pięć lat, założyłam własną działalność. To było to marzenie, które latami pielęgnowałam w głowie i które w końcu rozkwitło w sprzyjających okolicznościach. Pakując wczoraj jeden z kartonów, znalazłam między innymi dyplom formatu A3 z wypisaną ogromną kwotą dotacji, którą dostałam na założenie działalności. Żałuję, że nie byłam wystarczająco dobrze przygotowana do jej poprowadzenia.

Mimo wszystko jednak tamten czas pokazał mi, że chcieć to móc. Jakie miałam szanse, by z kilkunastu tysięcy zgłoszeń do programu unijnego wybrano właśnie mnie? Niewielkie. A jednak to właśnie mój wniosek przekonał komisję rekrutacyjną.

Późniejszy prztyczek w nos, gdy po 2 latach prowadzenia działalności musiałam zamknąć jej wrota, był lekcją, którą odrobiłam bardzo dokładnie. Bardzo prawdopodobne zresztą, że znasz już tę historię. Opisywałam ją w książce „Rzuciłam pracę i co dalej”, wspominałam kilka razy w podcaście, opowiadałam o niej na licznych live’ach.

NIGDY NIE PRZESTAWAJ MARZYĆ

To, że musiałam schować na jakiś czas realizację swoich marzeń (a przy okazji i dumę) w kieszeń, pokazało mi, że nic nie jest dane raz na zawsze. Nawet jeśli spełnisz swoje marzenia o prowadzeniu własnej firmy, musisz o nią dbać, pielęgnować i nieustannie się rozwijać.

Jeśli osiądziesz na laurach i pomyślisz sobie: „Mam już wszystko”, może się okazać, że spadniesz z tego całkiem wysokiego konia i potłuczesz sobie tyłek tak jak ja.

Jeśli o czymś marzysz i czego pragniesz bardzo mocno… nie, nie powiem Ci, że Wszechświat spełni Twoje marzenia. Daleko mi do retoryki Coehlo 😉 Powiem Ci za to, że jeśli to marzenie jest wystarczająco silne i nie jest chwilową zachcianką, to bardzo prawdopodobne, że mniej lub bardziej świadomie zrobisz wszystko, by je zrealizować.

Serio. Będziesz myśleć, wizualizować, zastanawiać się, jakby to było, aż w końcu wpadniesz na trop i właściwą ścieżkę do jego realizacji. Potem już jest z górki. Wyznaczasz kolejne kroki i step by step dążysz do spełnienia swojego marzenia.

WŁASNY DOMEK Z OGRÓDKIEM

Zawsze chciałam mieć dom z wielkim ogrodem. Najlepiej nad jeziorem. Ciszę, spokój, szum drzew, śpiew ptaków co rano. Całkiem podobny do tego, które moje dzieci narysowały na urodzinowej laurce. Krążyłam wokół tematu jak pies wokół kości. Oglądałam zdjęcia, przeglądałam oferty i wzdychałam głęboko, zaglądając na nie do końca pełne konto. Aż pewnego dnia mój mąż powiedział: „Potraktuj to jak projekt do realizacji. Co musi się zadziać, żebyśmy spełnili to marzenie? Jakie kroki muszą zostać zrobione? Jakie są kamienie milowe?”

Mój praktyczny umysł chwycił aluzję w lot. Dokładnie tak samo, jak przy projekcie „Jak przejść z etatu na własną działalność” tak i tutaj… zaczęłam od researchu i rozpisania projektu na kawałki. Step by step.

Rozpisany w czasie i na punkty projekt „dom” nabrał realnego kształtu. Po drodze oczywiście zadziała się cała masa dramatów, ale to temat na inny podcast.

CELE TO MARZENIA Z DATĄ REALIZACJI

Jeśli o czymś bardzo marzysz, jeśli czegoś bardzo pragniesz, zastanów się, co musi się stać, byś spełniła te marzenia. Chcesz rzucić etat? Jakie są kolejne kroki, które musisz wykonać?

Chcesz stworzyć nowy produkt? Nową usługę? Rozpisz ją na mniejsze punkty i zacznij realizować krok po kroku. Każdy najmniejszy punkt będzie Cię wtedy przybliżał do celu. Co czeka na końcu? Zależy tylko od Ciebie.

Dziękuję Ci, że poświęciłaś swój czas na przeczytanie i/lub przesłuchanie tego tekstu. Jeśli interesuje Cię praca Wirtualnej Asystentki, praca na freelansie, skuteczny home office i skalowanie biznesu – pozostańmy w kontakcie:

Strona KarolinaBrzuchalska.pl

Polub mój fanpage na FB

Obserwuj mój profil na Instagramie

I na LinkedIn też 

Bardzo polecam Ci też moje podcasty: Co we freelansie piszczy, Jak dobrze zacząć oraz Freelance bez cenzury.

Zawsze też możesz do mnie napisać, jeśli masz jakieś pytanie >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina