Jeśli wolisz wersję słuchaną, znajdziesz ją tutaj:

Piszę, odkąd pamiętam. A w zasadzie odkąd w ogóle nauczyłam się pisać. Tak płynnie, ponieważ oczywiście nie pisałam opowiadań jako czteroletni dzieciak, dopiero co składający literki. Ale już wtedy układałam sobie w głowie rozmaite historie, mnożyłam bohaterów i wydarzenia. Czasami żyłam ich historiami tak bardzo, że zapominałam o bożym świecie.

Miłe złego początki, czyli co zrobić, kiedy napiszesz książkę…

Pierwsze prawdziwe opowiadania zaczęłam pisać w podstawówce. Oczywiście już wtedy uczyliśmy się tej formy wypowiedzi w szkole. Pisaliśmy opisy, rozprawki, dłuższe teksty. Przy czym te moje dłuższe opowiadania miały zazwyczaj kilka stron. Tak bliżej dziesięciu. Raczej nie oszczędzałam polonistek w tamtym czasie (później zresztą też nie – moja praca maturalna liczyła ponad 20 stron A4).

W tym czasie też zalewałam rodzinę opowiadaniami hande made praktycznie z każdej okazji. Imieniny, urodziny, Dzień Matki, Ojca, Kominiarza… Bez okazji też. Powstawały wymyślne historie z rudowłosą bohaterką Anną w roli głównej. Do dziś mi ten rudy w duszy gra.

Z literami przez życie

Pierwszą książkę napisałam w liceum, powieść dla młodzieży. Bardzo szybko wylądowała w kartonie. A karton zapewne w piwnicy. O ile nie skończył na śmietniku. W tym wypadku to chyba jednak była niewielka strata. Tak sądzę, ponieważ nawet nie pamiętam fabuły.

Potem życie towarzyskie i nauka pochłonęły mnie do tego stopnia, że pisanie na moment poszło w kąt. Owszem, pisałam bloga i dziennik, ale żadnych większych form literackich. Do czasu aż na świecie nie pojawiły się dzieci. A wraz z nimi Minecraft.

Zanim jednak napisałam powieść o Minecrafcie, powstały pierwsze opowiadania dla przedszkolaków. Potem następne. Aż w końcu prawie dorosła już dziatwa szkolna (druga klasa podstawówki – nie byle co!) zaczęła domagać się czegoś więcej. Jako fani Minecrafta przeczytali – często moimi ustami – chyba wszystko co na tamten moment było dostępne na rynku. I chcieli więcej. Nie miałam wyjścia. Tom pierwszy książki powstał, zaskoczył i… do dziś dnia domagają się kolejnego. Może kiedyś jakieś wydawnictwo go odkurzy i wrzuci na półki popularnych księgarni .

Dlaczego napisałam książkę biznesową?

W tak zwanym międzyczasie powstała powieść psychologiczna dla kobiet. Napisałam ją na konkurs, doszłam niemal do finału i nie zrobiłam z tym nic więcej. Do dziś dnia, jak się zapewne domyślasz, leży na dnie szuflady (razem z pozostałymi tworami), a raczej schowana głęboko w czeluściach laptopa. Jej napisanie kosztowało mnie bardzo wiele, więc kto wie… może kiedyś.

Wtedy jednak zrozumiałam, że to pisanie do szuflady przestało mnie bawić. Postanowiłam wykorzystać zamiłowanie do pisania powieści komediowych z doświadczeniami biznesowymi. Tak powstała pierwsza książka „Rzuciłam pracę i co dalej”, którą znajdziesz tutaj…

Jest to poradnik z ćwiczeniami, który poprowadzi Cię przez ścieżkę „porzucam etat i zakładam własną działalność”. Znajdziesz w nim wskazówki, porady, ostrzeżenia, a także ćwiczenia, które pozwolą Ci poukładać sobie wszystko w głowie.

Po jej napisaniu powiedziałam sobie: Nigdy więcej! Nota bene to samo mówiłam po pierwszym porodzie, więc trochę mało słowna jestem jeśli chodzi o te moje dzieci. Prawdziwe i papierowe.

A potem… zdecydowałam się napisać kolejną.

Jak wygląda proces wydawania książki od środka

Nie zrozum mnie źle. Ja uwielbiam pisać! Napisanie obu tych książek (zwłaszcza części literackich) sprawiło mi ogromną frajdę. Bawiłam się świetnie z moimi bohaterkami. Razem z nimi śmiałam się, przeklinałam i płakałam. Mogę śmiało założyć, że rozumiem je, jak nikt.

Uwielbiam też uczyć – dlatego ta część merytoryczna i przygotowywanie ćwiczeń również stanowiły dla mnie pole do popisu. Obie książki powstały w trzy miesiące. A raczej ich treść. Ponieważ proces postprodukcji to była istna orka na ugorze, która trwała drugie tyle, jak nie dłużej.

Aby napisać książkę, a potem ją wydać, potrzebujesz:

• Pomysłu.
• Szkieletu książki – czy będzie on miał formę podpunktów, mapy myśli, czy jeszcze jakąś inną, zależy tylko od Ciebie. Ważne, byś miała rozpisane po kolei, co chcesz zawrzeć w jakim rozdziale, by książka była ułożona w logiczną całość.
• Czasu na pisanie.
• Poprawek strukturalnych po napisaniu całości.
• Korekty.
• Redakcji.
• Drugiej korekty (a czasem i trzeciej – najlepiej robionej przez inną osobę).
• Okładki (i sesji do niej, jeśli chcesz, by Twoja twarz znalazła się na niej).
• Składu (osobno dla książki papierowej, osobno dla ebooka).
• Druku.
• Promocji – czyli wszystkich tych postów, live’ów, webinarów, nagrań, w których będziesz mówić o swojej książce. Tutaj dochodzą nam jeszcze grafiki, teksty copy do postów itp.
• Reklamy.
• Czasu pracy własnej.
• Czasu pracy Twoich asystentek (jeśli korzystasz z ich wsparcia do zrobienia np. grafik lub landing page’a).
• Pomysłu na wieczór autorski (miejsce, promocja, goście itd.)
• Niespodzianek dla pierwszych Czytelników…

Jak widzisz, całkiem sporo tych punktów się zebrało, a jestem pewna, że nie wyczerpałam tutaj możliwości promocji. Jeśli interesuje Cię ten temat, chętnie poruszę go w jednym z kolejnych podcastów.

Czy trudno jest wydać książkę?

Nie. Zwłaszcza w obecnych czasach, gdy nie musisz liczyć na wsparcie wydawnictwa, lecz możesz wydać swoją wymarzoną powieść jako selfpublisher. Oba rozwiązania mają swoje wady i zalety. Kiedyś opowiem Ci, dlaczego zdecydowałam się na tę drugą opcję .

Kończąc, chciałabym zaprosić Cię na wieczór autorski, który odbędzie się w połowie grudnia w Poznaniu. O szczegółach będę informować w najbliższym terminie. Jeśli chcesz otrzymać te informacje jako pierwsza, koniecznie zapisz się na listę osób zainteresowanych książką >> www.prettywelldone.pl/ksiazka2

Do zobaczenia!

Dziękuję Ci, że poświęciłaś swój czas na przeczytanie i/lub przesłuchanie tego tekstu. Jeśli interesuje Cię praca Wirtualnej Asystentki, praca na freelansie, skuteczny home office i skalowanie biznesu – pozostańmy w kontakcie:

Polub mój fanpage na FB

Obserwuj mój profil na Instagramie

I na LinkedIn też 

Zawsze też możesz do mnie napisać, jeśli masz jakieś pytanie >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina

JAK NAPISAĆ KSIĄŻKĘ I NIE ZWARIOWAĆ

Co ma wspólnego pisanie książki z wirtualną asystą? Ano okazuje się, że całkiem sporo. Pisanie książki dla Wirtualnych Asystentek zawładnęło bowiem połową mojego biznesowego życia w ciągu ostatnich kilku miesięcy. Tego, które nie było odpowiedzialne za prowadzenie projektów dla klientów. Czyli w zasadzie nawet nie połową, chyba że przyjmiemy, że w nocy również śniły mi się etapy pisania, korekty, korekty, redakcji, korekty, ponownej korekty i zlecania do druku. Wtedy rzeczywiście mogę powiedzieć, że była to połowa życia ;). Jak napisać książkę i nie zwariować? Okazuje się, że wcale nie jest to takie proste.

O co w ogóle chodzi z tą książką?

Otóż jak miałam jakieś cztery lata, wymyśliłam sobie, że będę słynną pisarką. Będę mieszkać na wielkim rancho, po którym konie będą biegały swobodnie, wieczorami będę siadywać w ulubionym fotelu otoczona sforą psów (koniecznie dogów niemieckich!) i będę pisać. W tamtych czasach nie myślałam jeszcze o tym, że będę pisać na laptopie. Raczej, że słowa przelewać będę na papier piórem. Na szczęście nie tym gęsim. I nie atramentem z kałamarza. Tak daleko w tych rozważaniach nie zaszłam.

Z biegiem czasu zamieniłam rancho na ascetyczne biurko koniecznie w kolorze białym, a pióro w szalony pęd palców po klawiaturze laptopa. Koniecznie wszystkich dziesięciu jednocześnie ;). Książka miała być szalenie porywającą powieścią dla kobiet, od której nie będzie się można oderwać i którą będzie się czytało z wypiekami na twarzy, od czasu do czasu wybuchając perlistym śmiechem. Zdaje się, że literatura XIX wieku miała znaczny wpływ na moje wyobrażenia. Dobrze, że „Wichrowe Wzgórza” przeczytałam, a raczej przesłuchałam wiele lat później, bo na sto procent osadziłabym powieść na jakimś mrocznym wygwizdowie.

Marzenia stają się rzeczywistością, czyli jak napisać książkę i nie zwariować

I tak oto dobrnęłam do wieku niemalże chrystusowego, na koncie mając dwie powieści dla kobiet i kilka nowel dla dzieci. Napisanych do szuflady. Nigdy nie odważyłam się ich wydać, mimo iż niektórzy redaktorzy twierdzili, że podbiłabym rynek wydawniczy. Wierzę im na słowo, ale boję się sprawdzić ;). Gdyby jakiś wydawca przez przypadek chciał zaryzykować głowę, chętnie podeślę tekst ;).

Nie zmieniło to jednak faktu, że pisanie weszło mi w krew. Najpierw pamiętniki, potem trzy blogi zamykane jeden po drugim, każdy z coraz większym skandalem na koncie. Aż w końcu doszłam do miejsca, w którym stwierdziłam, że dość! Dość pisania do szuflady. Czas z tym kagankiem oświaty wyjść do ludzi. Traf chciał, że w moim życiu pojawiła się cudowna kobieta, która już w pierwszych tygodniach wspólnej pracy stwierdziła: Wydasz tę książkę!

I tak oto narodziła się koncepcja napisania powieści, która będzie nie tylko beletrystyką, ale również będzie niosła za sobą wartość dla wielu kobiet – przedsiębiorców, freelancerów, wspaniałych dziewczyn, które chcą wziąć życie w swoje ręce, zacząć zarabiać godne pieniądze i robić to, na co przez długie lata nie mogły się odważyć.

Rzuciłam pracę i co dalej?

Napisałam książkę dla Wirtualnych Asystentek, jednak bardzo szybko okazało się, że wiele freelancerek oraz freelancerów również może skorzystać z treści w niej zawartych. Jest to bowiem przewodnik, który krok po kroku przeprowadza czytelnika przez etap „pracuję na etacie / jestem na urlopie wychowawczym” do „zakładam własną działalność i działam z sukcesem”. Skąd pewność, że porady w niej zawarte działają? Przetestowałam je na sobie! Przeszłam tę ścieżkę samodzielnie, potykając się raz po raz, zmieniając kierunek, poszukując mchu na drzewie, by dotrzeć do miejsca, w którym jestem obecnie. Miejsca, w którym mogę Ci bez obaw powiedzieć: Ta metoda działa. Nie bój się realizowania marzeń.

Przyznam się, że sam proces pisania to była jedna z największych przyjemności. Ja uwielbiam ten etap tworzenia, kiedy spod moich palców wychodzą słowa, malujące historie w głowie czytelnika. Historie, które widzisz oczami wyobraźni, smaki, które chcesz poczuć, zapachy, które otaczają Twoją duszę. Tak, zdecydowanie pisanie i tworzenie zabawnej treści (książka oprócz konkretnych biznesowych porad opowiada historię, przy której ja sama płakałam momentami ze śmiechu – i na szczęście nie tylko ja ;), bo najgorsze jak z własnych treści śmieje się tylko autor) było najprzyjemniejszą częścią tego projektu.

Projekt – Never Ending Story

A kiedy już postawiłam ostatnią kropkę i z dumą zamknęłam plik, rozpętało się piekło. To był chyba najtrudniejszy moment dla mnie – moment korygowania, poprawiania, redagowania dziesiątki razy. Moment pilnowania podwykonawców, drukarni, recenzentów – ci ostatni spisali się akurat na medal, każdemu życzę tak zdyscyplinowanej ekipy! Długie godziny, tygodnie, siedzenie po nocach, wkurzanie się, że coś nie zostało zrobione na czas. Maile pełne inwektyw i decyzje, że mam to gdzieś, sama sobie zrobię! Tak, tak również było. W porównaniu do sielskiego etapu pisania, etap postprodukcji uznaję za najgorszą torturę ever.

Na szczęście dziś mogę powiedzieć, że to już za mną. Z niesamowitą ekscytacją wyczekiwałam pierwszego drukowanego egzemplarza, który trafił w moje ręce na początku grudnia. I wiem, że każda osoba, która przeczyta tę książkę znajdzie w niej coś dla siebie. Zarówno przyszli freelancerzy, osoby już działające na rynku wirtualnej asysty, jak i ci, którzy czytają dla przyjemności. Uwierz mi, takiej książki o wirtualnej asyście i pracy freelancera jeszcze na rynku polskim nie było ;). Jesteś ciekaw? Klikaj w zdjęcie poniżej i przekonaj się sam.

Jak myślisz, co dla Ciebie byłoby najtrudniejsze w procesie pisania książki?

Dziękuję Ci, że poświęciłaś swój czas na przeczytanie i/lub przesłuchanie tego tekstu. Jeśli interesuje Cię praca Wirtualnej Asystentki, praca na freelansie, skuteczny home office i skalowanie biznesu – pozostańmy w kontakcie:

Polub mój fanpage na FB

Obserwuj mój profil na Instagramie

I na LinkedIn też 

Zawsze też możesz do mnie napisać, jeśli masz jakieś pytanie >> KLIKAJĄC TUTAJ

Karolina